Droomvrouw

de nacht valt aan
meedogenloos verdrijft hij mijn doen en laten
bevrijdt hij mij van wat moet en hoort
verovert hij zijn greep op het bewuste
in zijn opmars ongestoord

De ontvoerde hamster en zijn verhaal.

Het gebeurde in Leeuwarden, in de nacht van donderdag op vrijdag. Toen de ochtend nog slechts een belofte was en Hans, we noemen hem om privacy-redenen Hans, gewelddadig werd ontvoerd. In het nieuwsbericht op NU.nl zijn maar weinig details vrijgegeven. In het kort werd de jas van Kleppe gestolen met daarin nog zijn hamster. Wonder boven wonder werd de jas dezelfde avond nog geretourneerd met daarin de hamster ongedeerd en wel. ‘Wat zou zijn verhaal zijn?’ vroeg ik mij af.

Gamen is levensgevaarlijk!

Stel je voor: je bent geconcentreerd aan het gamen. Je maat zit met z’n tong uit zijn mond te hakken op een viertal knopjes. Een halve wokkel hangt aan zijn lip en danst op de bewegingen mee. Jij schiet met dodelijke precisie je AK-47 leeg op de onfortuinlijke bits&bytes van de tegenstander. Een oorverdovend geluid van kogelschoten, granaten en flashbangs vult de slecht verlichte kamer alsof er een slagwerkgroep tegelijkertijd een scheet laat. De op de grond vallende kogelhulzen imiteren een orgie van op hol geslagen triangels.

Met een beetje positiviteit, schop je het ver.

Op een willekeurig punt in Amsterdam vertelt Harold hoe hij zo succesvol is geworden.

Sdnis ki ied neppalk po njim dfooh gjirk, taarp ki tein laameleh reem rekkel..
“Hey Belle!” …BAM!…
Gelukkig, het gaat geloof ik weer wat beter. Ik zal mij even voorstellen: mijn naam is Harold, maar iedereen noemt mij Belle. Ik ben drieëndertig jaar en ik krijg vaak klappen op mijn achterhoofd. Dan hoor ik opeens achter mij: “Hey Belle, kerel!” en een halve seconde later komt de klap. Ik zal je vertellen hoe dat zo gekomen is. Het is echt een heel leuk verhaal.