Wanneer we de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen tijd in historisch perspectief plaatsen, ontdekken we een enorm complex en uitermate fascinerende puzzel. We missen nog een aantal belangrijke stukken. Naarmate de tijd verstrijkt komen er steeds meer stukken bij en valt de puzzel langzaam maar zeker in elkaar. Er ontstaat een beeld, nog niet transparant genoeg, maar wel één die significante vormen begint aan te nemen.
Ik blijf wie ik ben. Aan u de vraag: wie is ik en wie is ben? Flauw hè, maar ik is ik, en ben is ben. Even lachen: ‘haha’, en nu weer even serieus graag. Vandaag neem ik u mee op reis in de turbulente wereld van ben, mijn Turkse ik. Voor u ben ik 100% Scepsis, maar mijn vrienden kennen mij als Ben? Nee Ata en geen twee t’s.
Wij o zo beschaafde mensen in de westerse wereld, halen keer op keer onze schouders op als er doden vallen in Irak en Afghanistan. Alsof een mensenleven in dat deel van de wereld geen waarde heeft. Vrijwel dagelijks worden er onschuldige Palestijnen gedood in de bezette gebieden, maar dit deel van de beschaafde wereld blijft onverschillig. Amerikaanse agressie wordt nooit veroordeeld. Israël mag doden en moorden, maar niemand die de bezetter een halt toeroept.
Welkom in de wondere wereld van Scepsis! Ga even rustig zitten… Laat het geesteskind van Svensk tot uw zachte grijze massa doordringen. Haal diep adem door uw neus en adem rustig uit door uw mond. Zeg mij na: “Domheid is het geluk van de massa.” Slaan u hersenen op tilt, komt er rook uit uw oren, dan is mijn doel bereikt. U kunt beter gaan en een stripboek lezen. Slaan uw gedachten niet op hol, gaan de rookmelders niet af, hoort u geen alarmbellen rinkelen, blijf dan zitten voor nadere instructies.
Kent u het verhaal van het lieve zwarte kuikentje, dat tégen de Europese grondwet heeft gestemd? Niet?!…. kijk eens in de spiegel! Het enige dat u ontbreekt zijn de letters ‘NL’ boven op de eierdop.
