Ik word plotseling overmand door een gevoel van euforie. Mijn manie is zo groot dat ik bijna moet huilen. De brokken in mijn keel zijn groot. Zo groot dat ervoor gewaarschuwd moet worden door verkeersborden, voor het geval ze gaan vallen. Geluk is fijn. Huilen van geluk ook.
Hij is tien jaar en kan niet goed lezen. Daarom zit hij nu tegenover de remedial teacher. Zij leert hem stap voor stap woorden begrijpen. Eerst moet hij de letters van het woord afzonderlijk lezen en daarna het gehele woord.
“D, a, k, dak. H, a, k, hak. V, a, k, vak. Ohh!”
In een reflex legt hij zijn hand voor zijn mond.
Als er ergens in de kroeg of discotheek een vrouw allen zit, dan is er altijd wel een man die haar aanspreekt. Waarschijnlijk met de behoefte haar te versieren. Waarschijnlijk met de vraag “Waarom zit je zo alleen?”. Waar zij waarschijnlijk op zal reageren met “Gewoon”.
Twee grote ogen staren mijn aan, twee vragende ogen. Jammer genoeg niet van het andere geslacht.
Hij liep al voor me door het gangpad van de trein, net als ik op zoek naar een zitplaats. Zelfs de ruimtes bij de deuren stonden stampvol. Voor veel mensen de aanleiding om er gewoon bij te gaan staan. Voor mij de aanleiding linea recta de eerste klas op te zoeken. Daar aangekomen bleek zelfs die, op een plaats na, vol. Net nadat ik zit, zie ik de man door het raam in de deur aankomen. Hij heeft nog steeds geen plaats gevonden. Als hij door de deur is gestapt, kijkt hij vragend in het rond. Oude mannen die zelf niet brutaal genoeg zijn een zitplaats in de eerste klas op te eisen, moeten ook niet verwachten dat anderen hun brutaliteit en hun plaats opgeven.
Mijn eerste aanraking met het wetenschappelijk onderzoek was tijdens het project ‘Tussen Geld en Geluk’ uit het eerste blok van het eerste jaar van de opleiding Sociologie aan de Rijksuniversiteit van Groningen. De opdracht was het uitvoeren van een literatuuronderzoek.
