Fietsend over een – wegens het aanleggen van een parkeergarage, omdat het meer mensen naar de stad moet trekken, en dus voor drie jaar de doorgang naar de kroegen, in ieder geval voor auto’s gestremd is, vlak buiten het centrum, met de plannen dat er weer een weg richting de winkelstraat terug zal keren…
Voor negen uur mag je in het openbaar vervoer niet met korting reizen. Ik had het de vrouw voor mij kunnen vertellen, maar dat zou betekenen dat ik dezelfde fout niet had gemaakt. Zoals Wubbo Ockels de gehele afsluitdijk wil bekleden met zonnepanelen om het eerste energieneutraal stuk weg te realiseren, was dit voor mij een opbrengstneutrale werkdag. Enkeltje Groningen-Assen, veertig euro aub.
Er zijn minder mensen die van elkaar willen weten hoe het met elkaar gaat, dan mensen die vragen hoe het gaat met een ander. Ikzelf vraag het zelden, alleen als ik het daadwerkelijk weten wil. Anderen vragen het aan mij, goed, maar terug vragen doe ik niet. Als het om beleefdheidsetiketten gaat dan weigeren mijn reflexen. Het lijkt de ander niet te deren zolang ik een andere vraag stel. Want als iemand een vraag stelt, dan is zij geïnteresseerd. Op de een of andere manier bestaat er een grote interesse in mijn liefdesleven.
Hoe is het ermee, goed. Hoe gaat het op je studie, goed. En hoe gaat het in de liefde?
Puffend en kreunend laat ik mij achterover op de bank vallen. Eigenlijk heb ik honger en moet ik wat eten, ik heb het idee dat ik wel eens flauw zou kunnen vallen. Aangezien ik al op zachte kussens lig, is het onmogelijk hard te vallen, dus doe ik niets. Mijn draaiende gezichtsveld maakt mij toch minder blij, dus ik sluit mijn ogen. Mijn arm laat ik van de bank glijden in mijn tas, op zoek naar een blikje Red Bull. Als voorbereiding op dit moment had ik het gister al aangeschaft. Het zoet steekt mijn kiezen, maar direct voel ik ook mijn bloedsuikerspiegel stijgen. Ik lijk wel high. De cafeïnerush wacht ik met veel genoegen af. Het resultaat van een dagje werken. De conclusie is duidelijk, ik word oud.
23.20
Uitgeput door het Internationaal Film Festival Rotterdam in Groningen plof ik op de bank. In een bioscoopzaal is weinig licht, het geeft me een avondgevoel terwijl het vaker ochtend of middag was. Grolsch-beugels trekken zich daar niets van aan en ploppen ieder moment van de dag met hetzelfde enthousiasme. Om toch enige indicatie te krijgen van de tijd, schuifel ik met mijn voeten heen en weer over de vloer in een poging servies om te stoten. Breekt een wijnglas dan is het waarschijnlijk na achten. Klinkt het als kop schotel lepeltje, weet ik nog niets. Behalve dat ook ik zin krijg in koffie.
