Voutje, Bedankt!
Als je een stuk schrijft over de taalfouten van anderen, vooral als die taal niet je moerstaal is, moet je dan wel héél voorzichtig zijn.
Maar ik hou het niet langer vol. Ik kan er gewoon niet tegen!
Als je een stuk schrijft over de taalfouten van anderen, vooral als die taal niet je moerstaal is, moet je dan wel héél voorzichtig zijn.
Maar ik hou het niet langer vol. Ik kan er gewoon niet tegen!
Waarom ben ik teruggegaan naar dat eiland? Ik weet het gewoon niet, misschien weer die zweefdrang. Soms doe je dingen en je weet gewoon niet waarom. Één ding weet ik zeker – ik was allesbehalve gelukkig met het leven. Weer was het een geval van eigen schuld natuurlijk, dus weer zelf er wat aan doen.
Voor 28 jaar zweefde ik door de wereld. Ik woonde even samen met mijn kind en Finse vrouw in Finland, tot de druk op de relatie te veel werd. Ik ging terug naar Engeland, maar toch kon ik maar niet ophouden met zweven: ieder jaar een nieuwe baan, een andere stad, een nieuwe vriendin.
28 jaar heb ik gewacht om dit te schrijven. En ik word wel eens ongeduldig genoemd.
Ik was 26. Niet lang getrouwd, met een mooie dochter van enkele maanden oud, een goede baan en een leuk appartement. Vrienden had ik ook zat. Goeie vrienden, maar één daarvan was speciaal. Ach, wat zegt dat woord “speciaal” eigenlijk niets! Zij was een unicum, Trisha. Voordat ik haar leerde kennen kon ik in mijn wildste dromen nooit kunnen fantaseren dat iemand zoals zij kon bestaan. En sinds ze plotseling wegging, heb ik ook nooit iemand vergelijkbaar ontmoet.