In de wachtkamer van een niet nader te noemen centrum vind ik een blad dat perfect aansluit bij mijn nu reeds aangewakkerde casus van herfstmelancholie. Het blad heet: Happinezz. Met dubbel z. Het leek mij in eerste oogopslag voort te borduren op het boek Happiness ™, van ene Will Ferguson, die satirisch de wereld van de zelfhulp onder de loep neemt. Ook wel: een grappig verhaal over hoe de wereld instort zonder alcohol, sex, drugs, jaloezie, depressie en impuls.
Ik heb vandaag ontslag genomen. Ineens. Ik heb er geen zin meer in. Ik werk teveel, te hard en ik krijg er toch geen erkenning voor. Morgen slaap ik uit.
De rare gesprekken wisselen elkaar af, de flirts zijn niet van de lucht en in het café der nazit wordt het naarmate het vroeger in de ochtend wordt, gezelliger en gezelliger. Mijn euro’s zijn op een gegeven moment uitgevlogen, maar de biertjes blijven gestaag aangevoerd.
Sinds de nieuwe directeur is begonnen, zijn mensen zich aan het hergroeperen. Een eenzame, eerzame enkeling heeft zich dieper in de loopgraven gewerkt en ligt – immer alert – op de loer. Herhaaldelijk eist hij uitleg; wat kom je doen, waarom en wie heeft je gestuurd? Met een Uzi op je adamsappel is het dan zaak zo snel mogelijk te antwoorden.
Het is avond, laat en ik zit mezelf in de weerspiegeling van een vieze treinruit onverwacht aan te kijken. Mijn leuke net-niet-al-te-sexy shirt tekent mismoedig af onder mijn chagrijnige rotkop.
Het is nu iets meer dan twee jaar later en ik leg dezelfde route af als toen. Indertijd had iemand een walkmanachtig geval op en speelde te luid zijn Tom Waits. Te zacht misschien ook wel, hoewel zijn “It was a train that took me away from here..” duidelijk binnensneed. Boodschap begrepen Tom, Dank je voor je timing.
Deze keer ben ik helemaal alleen; ik zit op exact hetzelfde plaatsje als in die nacht van crisis en ik glijd langzaam weg in een film, vaak gezien.
