Trots en afwachtend. Een nieuw schooljaar. Geen kleuters meer, nee, nu zijn ze groot. Ze zitten in groep drie! Een tikje afwachtend komen de kinderen hun nieuwe lokaal binnen. Gelukkig, nog wel dezelfde juffen! Vakantieverhalen. Rustig beginnen. Maar dan is het zover: de kinderen gaan hun eerste woordje leren.
Jaren geleden adopteerden onze buren twee kindjes uit een ver land. Dat was een hele gebeurtenis in ons kleine dorpje waar alles blank en blond was. Op de dag dat onze buren terugkwamen stonden we allemaal buiten te kijken. Twee schattige donkere kindjes met prachtige donkerbruine ogen werden uit de auto getild. Zwarte kroeshaartjes, spierwitte tandjes.
Ik was vastbesloten; vandaag ging ik mijn grote wens vervullen. Niemand wist iets van deze wens af. Ik bereidde me zo goed mogelijk voor en reed naar Rotterdam. Ik zette mijn auto op de parkeerplaats waar bussen mogen parkeren en liep naar het loket. ‘Eén kaartje?’ Het meisje achter het loket keek verveeld. ‘Geen kaartje’, antwoordde ik resoluut. ‘Ik wil de directeur spreken.’ Het kind haalde haar schouders op en pakte de telefoon. Even later zei ze: ‘Loop maar door naar het kantoor. Tweede pad rechts.’
Onlangs las ik het verhaal van een vrouw die een paar maanden in coma had gelegen en nu veel problemen had met haar geheugen. Elke morgen als ze wakker werd wilde ze haar moeder gaan bellen die al jaren dood was. Iedere dag kreeg ze dus opnieuw te horen dat haar moeder was gestorven. Afschuwelijk, als je niet meer kunt vertrouwen op je eigen hoofd.
Wat hebben wij een fantastisch land; vrijheid van meningsuiting, vrijheid van Godsdienst. Toch worden mensen, net als dieren in de dierentuin, in hokjes gestopt.
Je kunt in het hokje : “dikke mensen” terecht komen, of in het hokje “voetbalfan” of “ambtenaren”, het hokje “allochtoon” om maar wat voorbeelden te noemen. Vaak word je in meerdere hokjes ondergebracht. Ook als je dat niet wilt, kom je automatisch in het “ mensen-die-niet-in-een-hokje-gestopt-willen-worden-hokje”.
