En weer zit ik op een politiebureau. Deze keer in Nederland. De laatste keer, vorige week, in New York. Samen met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab. Te hard gereden. Moet je niet doen daar want in een mum sta je voor een rechter en dan kun je er alleen maar het beste van hopen. Zeker als berggorilla Ab er bij betrokken is.
Nagenoeg alle boeken van Robert Ludlum heb ik wel gelezen. Jammer dat de man is overleden.Hij berooft mij daarmee wel van een hoop leesfun.
Ik vind dan ook dat succesvolle schrijvers, die ook nog geweldige boeken schrijven, niet horen te overlijden. Daar zou een wet voor moeten komen.
In de kroeg staat de TV aan. De wereld draait door, heet het programma waar ik naar kijk. Heeft vorig jaar de Televizier-Ring gewonnen. Waarom weet ik niet. Als ik die Matthijs van Nieuwkerk een gast zie interviewen, krijg ik altijd jeuk. Een interview gaat bij van Nieuwkerk ongeveer zo:
Ze ligt in een bed, in de kamer tegenover mij. Een jaar of twintig. Iets ouder misschien. Op haar rug ligt zij met nietsziende blik omhoog te staren.
Beiden zijn wij een uurtje geleden aangekomen in deze privé kliniek. Voor mij een makkie. Even een, door een ‘regulier’ ziekenhuis, slecht afgewerkt litteken herstellen. Of kosmisch wegcamoufleren op niveau, zoals de arts het zo geestig omschreef.
Het vervelende van parkeergarages, met name die van overdekte winkelcentra, is, dat zij altijd mudvol zijn. Dat dwingt mij naar de bovenste verdieping op het dak te rijden. Als ik mijn auto afsluit en naar de uitgang loop zie ik dat alles open is maar wel afgesloten met een anderhalf meter hoog hek van gaas. De harde wind fluit ongehinderd door de depressieve ruimte.
