Op houten klompen die ooit geel waren en door het grind zijn versleten tot een vaalgrijze kleur, ren ik door de tuin naar binnen. Het is half november, herfstig en kil. Voordat ik de bijkeuken in kan klauteren, moet ik eerst nog een grote opstap nemen. Eenmaal binnen schop ik mijn houten plaaggeesten uit. Dat gaat niet gemakkelijk met die geitenwollen sokken. Mijn kindervoeten zwellen erin op tot maat reus, zodat mijn klompen te klein zijn.
Er zit een lekker stukje in mijn hoofd. Het hoeft alleen nog maar te worden opgeschreven ofwel in de klapdoos te worden getikt. Tijdens het toetshameren ben ik aan het multitasken, ofwel lummelen en googelen met de internetbrowser. In de tijd dat het stukje al lang en breed klaar had kunnen zijn, voeden mijn hersencellen zich met schreeuwerig webnieuws.
Sinds een klein half jaar heb ik een Samsung Galaxy. Niet zomaar een telefoon, het is een klein wereldwonder in pocketformaat. Het is een telefoon met een bijzonder besturingssysteem, namelijk Android. Het is Linux gebaseerd en is zeer stabiel en een klantvriendelijk besturingssysteem.
Allerbelangrijkst: ik snap hoe het werkt.
Bij het wekelijkse rondje stoffen blijft mijn swifferplumeau hangen aan een fotolijstje. Het is gemaakt van geruwd hout en staat er nog niet zo lang. Op de foto staat het glunderende gezicht van tienerelf, geflankeerd door eenentwintig andere, onbekende, gezichten.
Op nieuwjaarsdag kwam ik als een bejaarde dame mijn bed uit, in plaats van de flexibele vlotte veertiger die ik normaal gesproken ben. In een nacht tijd had mijn wervelkolom besloten, dat anderhalf jaar slapen op een astronautenmatras meer dan genoeg was geweest.
