Terwijl er een achtergebleven gebied in mijn hersenen roept dat ik die verbouwing niet wil, groeit het verzet en groeit de berg onopgeloste problemen ergens anders in mijn hoofd. De potten met kamerplanten en mijn voorraad kaarsenhouders hangen op mijn nek, net als de schilderijen die nog van de muur moeten en een veilige plaats moeten krijgen. Om over het servies en de pannen nog maar niet te spreken.
Tot voor kort was ik voorzichtig enthousiast over de bouwplannen. Wanneer iemand vroeg: “En? Wanneer gaan jullie beginnen?” antwoordde ik dapper “Eind mei, half juni.” Langzaam aan raakte ik gewend aan het idee van een tijdje kamperen in de huiskamer en voorzichtig werd ik zelfs een heel klein beetje blij.
Verdorie toch, het pasmodel van onze nieuwe financiële jas is niet beschikbaar. Onze maat is overal uitverkocht en het tweede keus model is uit de schappen gehaald toen het modelletje te populair werd. Via een bevriende dochteronderneming van een relatie van een vriend van een kennis kunnen onze wensen worden gerealiseerd, maar dan wordt het wel duurder, natuurlijk.
De papiervernietiger moet even afkoelen, dat ding heeft net bijna dertien jaar bankafschriften opgegeten en dus een financieel mensenleven verwerkt.
Telkens wanneer Lief en ik het over de aanstaande verbouwing hebben, met hier en daar een kleine verandering, ontploft er een gillende keukenmeid in mijn bovenkamer. En het is nog lang geen oudjaar.
“Weer twee weken langer,” spookt het in mijn hoofd. “Nog een hypotheek erbij”, zeurt een klein stemmetje vanuit mijn portemonnee.
Lief zegt dat het komt, omdat ik het niet “zie”.
