Sommige dingen bestaan gewoon nog altijd en hun uiterlijk is onveranderd. Zomaar op een schap, staat het argeloos naast de maggi en de bouillonblokken. Al meer dan een halve eeuw precies hetzelfde. Mijn hand gaat er als vanzelf naartoe en laat het gele tapvormige doosje voorzichtig in de winkelkar zakken, Lees verder
Achter het podium van het concertgebouw, waar je alleen de dirigent in het gezicht kijkt, lopen de zitplaatsen tamelijk steil omhoog. Mensen die voor je zitten kun je daardoor goed observeren. Het is meer een kunst ze niet voortdurend op je netvlies te hebben en afgeleid te worden.
Dat het verlies van een van zijn kleindochters mijn vader zwaar heeft aangepakt, zie ik aan de dofheid van zijn ogen en de diepe wallen er onder. Zijn in de winter altijd al gelige teint kleurt nu bijna naar oker.
De kleur grijs is op het ogenblik erg in trek. Vooral bij jongeren die net beginnen een eigen huis in te richten. Grijze banken, een grijze tafel en grijze kasten staan er. Hun keuken, ook voornamelijk in die kleur, lijkt gecombineerd met roestvrij staal op een slagerij waar nooit geslacht wordt.
Als best nog jonge hippie loop ik in korte jurkjes, schoenen met hoge plateauzolen en lang wapperhaar achter de wandelwagen door het dorp waar wij wonen. s’Zomers fiets ik heel graag naar zee met kleine zoon neuriënd achterop in zijn fietsstoeltje. Het is dichtbij, hoogstens een kwartiertje trappen door een prachtig duingebied.
Geen boulevard heeft dit strand, alleen een paar eenvoudige strandtenten op het zand, omzoomd door een plankier.
