Twee weken na de eerder beschreven vroege zondaginval van mijn tante Nely, doen we een zwangerschapstest. Ook zonder die test weten we de uitslag al. Het is dan ook absoluut geen verrassing dat die positief uitvalt. We hebben er niet lang over ingezeten of veel treurige gedachten aan gewijd. Dan krijgen we maar twee kinderen binnen een jaar.
Twintig jaar en een eind maken aan je leven omdat je altijd bent gepest en vernederd in elke groep waar je mee in de klas of op college hebt gezeten.
In sierlijke, uiterst precieze letters schrijf je dat in de afscheidsbrief aan je ouders. In heel weinig letters. Zij wisten niet beter of dat was alleen maar op de basisschool gebeurd en toen had jij je groot gehouden en gezegd dat het je niet kon schelen.
Tante Nely, onze vrijgezelle tante, heeft een speciale plek in mijn hart, mede omdat ze zo goed voor ons zorgde rond mama’s overlijden. Ook als ik getrouwd ben, blijft ze een belangrijke figuur in mijn leven.
Het oude echtpaar was al een tijdje eerder dan wij aangekomen, dat zag ik aan de kruimels van de brownies op hun schoteltjes naast de lege kopjes waarin aan de wanden nog cappuccinoschuim kleefde. Als het schuim van de branding op het strand waar we op uitkeken.
Door het raam zie ik twee minikonijntjes zitten en daar achter de witte kont van een volwassen exemplaar. Echtgenoot doet meteen het raam open en klapt hard een paar keer in zijn handen. De konijnen rennen weg, het maïsveld in, dat achter onze boomgaard ligt.
Ze wachten even tot ze zich weer veilig voelen en komen na vijf minuten gewoon terug.
