Auuuuuu!

Op de parkeerplaats van de supermarkt biedt een meisjesmevrouw met kindje mij een resterend half uur op haar parkeerbon aan. Daar schiet ik niet echt veel mee op, maar ze is te aardig om ’nee’ te zeggen en ik pak het dus dank-je-wellend aan. Als ik het papiertje in mijn auto achter de voorruit wil zetten, tik ik met mijn duimnagel stevig het stuur aan. Die nagel zat al een tijdje los en had geen gezellige kleur meer.’Au, au’, gil ik hardop, en tegelijk zie ik alles om me heen even tollen, zo’n pijn doet het.

Whisky!

Whisky!

Kamperen zonder voorzieningen aan de oever van het Lac du Salagou, dat is pas echt kamperen.
’s Morgens vroeg rillend van slaapkou het meer in met een friezeltje zeep en een filmdoosje shampoo. Handdoeken en horloges even in een boom geparkeerd, weer of nog liever geen weer. Storm en regen zijn eigenlijk de kick. Dan voelen we ons stoere Hollandse diehards in Frankrijk, die de meest barre omstandigheden achteloos weten te trotseren. Hopelijk hebben de bewoners van het enige andere campertje op deze plek, ons langs zien lopen: vooral op de terugweg met natte haren en een handdoek om. Publiek is nooit weg.

Morvan

In de uiterste verte staat een koe zonder poten hoog tussen twee wolken. Bomen kijken toe. Er snerpen wat krekels rondom ons, in het hoge gras. De halmen zijn blij even plat te kunnen liggen op onze picknickplaats. Ook gras zoekt wel eens rust. Op de luifel van het busje valt als uit het niets plotseling regen met corrigerende tikken. Mijn zonnehoed hangt links aan de leuning van de stoel, net niet onder de luifel. Ik laat hem gewoon nat worden. De luchtkoe heeft zich uit zijn wolken teruggetrokken naar waar zij alleen weet.

Schoenen uit Parijs

Mijn vader gaat geregeld op zakenreis. Mijn moeder moet dan de hele tent alleen zien te runnen. Veel plezier beleeft ze er niet aan. Het grote gezin ligt als een zware last op haar rug en ze is daardoor heel kort aangebonden. De gezelligheid in huis is ver te zoeken in die tijd. Het is voor ons, en dat voelen we haarfijn aan, vooral zaak niet te veel op te vallen en gewoon maar te doen wat ons, meestal als kortaf commando, opgedragen wordt.

Plukken

‘Er zit nog wat koffie in je mondhoeken’. Met een driftig wijsvingertje worden mijn hoekjes grondig aangepakt.
‘Oh, kijk een vlekje op je trui, nee, niet daar, precies middenvoor’. Er wordt meteen stevig op die plek gewreven om de ongerechtigheid te verwijderen. Aan de achterkant wordt mijn trui met een ruk omlaag getrokken.
‘Zo, hij zat een beetje omhoog, nou zit-ie weer goed, hoor’.