Mijn vader gaat geregeld op zakenreis. Mijn moeder moet dan de hele tent alleen zien te runnen. Veel plezier beleeft ze er niet aan. Het grote gezin ligt als een zware last op haar rug en ze is daardoor heel kort aangebonden. De gezelligheid in huis is ver te zoeken in die tijd. Het is voor ons, en dat voelen we haarfijn aan, vooral zaak niet te veel op te vallen en gewoon maar te doen wat ons, meestal als kortaf commando, opgedragen wordt. We hebben er ook weer een broertje bij gekregen. Op tweede kerstdag. We moeten die dag bij de buren soep en pudding gaan eten en bij thuiskomst is ons kerstbroertje er. Hij wordt Léon genoemd, het omgekeerde van Noël: kerstmis. Dat vinden we wel erg mooi. Met zeven kinderen zijn we dan.

Vijf jaar later, op haar 43e wordt mijn moeder, onverwacht en ongewild nog een laatste keer zwanger. Ze vindt het echt vreselijk en verbergt dat niet voor ons. Ze is bang voor een kind met het syndroom van Down, toen nog gewoon mongooltje genoemd. Haar beste vriendin, ook net in de veertig, heeft zo’n kind heel kort geleden gekregen. Ze is erg overstuur en boos, vooral op mijn vader, lijkt het wel. We vangen op, dat ze zegt: ‘ik ga me verdrinken’. Daar schrikken wij, de oudste drie meisjes, heel erg van.
De kleintjes beseffen nog niet wat het allemaal betekent.

Wij zijn trouwens ook helemaal niet zo blij met dit achtste broertje of zusje. Het betekent nog meer strijken, oppassen en vooral achter de kinderwagen lopen. Ik ben op die leeftijd altijd bang dat mensen zullen denken dat het mijn kind is. Gelukkig is vlak bij ons een park, daar kun je bijna ongezien lopen.
Ik kan mij niet herinneren dat mijn moeder zelf ooit met die wagen liep.

De aanstaande gezinsuitbreiding wordt zoals gewoonlijk als iets prachtigs aangekondigd. Daar zijn we allang niet meer van onder de indruk.
Het jongste broertje wordt in de nacht geboren. Geen enkel geluid komt er vanuit de ouderslaapkamer, waar de huisarts een uurtje binnen is geweest. Alleen klinkt plotseling, heel zacht, maar duidelijk: zijn eerste huiltje.
Dan word ik uit bed geroepen en om hem te zien en meteen tot zijn peettante benoemd.
Ach, hij ziet er wel heel lief uit…

Mijn vader neemt van zijn reizen uit het buitenland vaak allerlei dingen mee. We kijken altijd met gretige ogen naar wat hij uit zijn koffers te voorschijn tovert.
Als in Nederland nog weinig mensen buitenlands voedsel eten, zitten wij al met smaak aan de Duitse uienleverworst, krabsalade uit Antwerpen of een stukje Frans stokbrood met camembert of paté.
Uit Parijs brengt hij een keer een chique leverkleurige jurk mee voor mijn moeder, met glitters op het doorschijnende bovenstuk. Precies op maat. Hij zegt dat hij een Parisienne in de winkel heeft laten passen, die ongeveer haar maat heeft. Zijn ogen glanzen: hij heeft er verstand van.

Een van de schoenen die bij de jurk horen – suède in exact dezelfde kleur – worden al snel kaalgekloven door ons hondje Molly. Hij jankt schel als hij daarvoor klappen krijgt. Molly is een bolletje beige wol op poten met venijnig scherpe tanden. We hebben altijd huisdieren gehad. Behalve een hond ook talloze katten met veel jongen. We nemen ze gezellig mee naar ons bed.

Kattenbevallingen vinden in het geheim plaats op een speciale plek in de linnenkast van mijn ouders. De onderste plank is tot verloskamer omgebouwd. Er staat een kartonnen doos in, bekleed met oude handdoeken. Dat mijn moeder het tijdstip nauwkeurig kan voorspellen vinden wij een onbegrijpelijk wonder.


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

13 reacties

SIMBA · 20 mei 2012 op 09:21

Ik vind het nog steeds geweldig dat via schoenen dit soort herinneringen worden opgeroepen bij jou!

sylvia1 · 20 mei 2012 op 10:09

Ben het helemaal met Simba eens. Wat heeft een mensenleven toch veel verhalen in zich (mits je ze weet te vertellen, en dat kun je!). Ik heb soms een ‘van de hak op de tak’ gevoel bij het lezen (zakenreizen – geboorte – kattenbevalling) maar je schetst zo wel opnieuw een sfeervol tijdsbeeld.

lisa-marie · 20 mei 2012 op 11:21

Er komt een levendig beeld naar voren hoe het toen geweest moet zijn maar ook de bijbehorende emoties van toen. Hoe het gewoon werd maar ook de onderliggende angst.
Fijn dat ik weer een stukje mee mocht lopen.

Sagita · 20 mei 2012 op 11:25

Pally je herinneringen komen mij heel bekend voor. Ik heb ze beschreven in Kala Kala.

zie link: [url=http://kalakala-devogeldievliegt.blogspot.com/]Kala Kala , de vogel die vliegt[/url]

De gebeurtenis verder uitwerken, kan je een heel boek op leveren!

met veel plezier gelezen!

LouisP · 20 mei 2012 op 13:11

De aanstaande gezinsuitbreiding wordt zoals gewoonlijk als iets prachtigs aangekondigd. Daar zijn we allang niet meer van onder de indruk.

Dat mijn moeder het tijdstip nauwkeurig kan voorspellen vinden wij een onbegrijpelijk wonder.

Mooi!

Ferrara · 20 mei 2012 op 22:02

Mooi sfeerbeeld. Ik blijf met een gevoel van medelijden voor je moeder zitten.

Mien · 20 mei 2012 op 23:04

In een schoenenboek past dit prima.
Voor de rest raakt het niet echt.
Ondanks het wonder.
Verder keurig geschreven.

Mien

arta · 21 mei 2012 op 09:08

Typisch, het lijkt alsof je met dit stuk heel diep bent gegaan, het leest namelijk alsof een kind het vertelt,(zwalkend door de tijden, met het broertje als rode draad) maar dan in mooie volwassen zinnen. Heel bijzonder!

pally · 21 mei 2012 op 11:07

Sagita, ik ga jouw link naar Kala Kala opzoeken en wat een boek betreft, daar ben ik juist mee bezig. Mijn levensverhaal met de schoenen als rode draad. Met sterke en minder sterke stukken. ik leer veel van de reacties, hier.

groet van pally

Mosje · 21 mei 2012 op 19:35

Pally, mooi opgetekende herinneringen, maar…. In sommige zinnen lijkt het erop alsof een kind het vertelt, ander zinnen geven blijk van retrospectief. Vind ik wel wat verwarrend

pally · 22 mei 2012 op 08:40

Bedankt voor de reacties!
Het wisselende perspectief is iets om over na te denken. Of het moet worden gescheiden of niet. Bijvoorbeeld door cursief te gebruiken.
Ik ben er nog niet uit.
Eerst maar 4 weken op grote trek. Wel laptop mee deze keer…
veel groeten van pally

Harrie · 24 mei 2012 op 09:23

Ik hou wel van wisselende perspectieven. Niets meer aan doen. Mooie column trouwens.

gast · 12 juli 2012 op 11:45

[url=http://www.cookdress.net/]dresses for bridesmaid[/url] [url=http://www.noondress.net/]wholesale dresses[/url]. wholesale dresses [url=http://www.noondress.net/]wholesale dresses[/url]. wholesale dresses So NEVER have an outside marriage but renting a vast sufficient tent to strengthen a complete celebration. If it unfortunately rains upon your vast day we still have a calming magnitude to reason it in a tent. Nevertheless we consider your one no make a difference it is a code a single or a bonus &amp [url=http://www.fooddress.org/]bridal dress[/url]. bridal dress [url=http://www.noondress.net/]kids summer dresses[/url]. kids summer dresses [url=http://www.namedress.net/]wedding gown dress[/url]. wedding gown dress poor one [url=http://www.fooddress.org/]bridal dress[/url]. bridal dress is not written to be waterproof Sometimes when you have a dislike for dresses for your wedding [url=http://www.frommarket.com/]long black summer dress[/url]. long black summer dress [url=http://www.noondress.net/]wholesale dresses[/url]. wholesale dresses you may try one-piece or pants. Of course those pants for wedding are totally different from wedding dress [url=http://www.noondress.net/]kids summer dresses[/url]. kids summer dresses to be exactly [url=http://www.noondress.net/]wholesale dresses[/url]. wholesale dresses pants have a higher requirement for the brides and those brides with tall and thin or perfect body shape will make the wedding pants look more beautiful.
Mini-

Geef een antwoord