Broederschoenen

Een kindermeisje, Trijntje, komt overdag mijn moeder bijstaan met onze verzorging. Een dorpse meid met een breed gezicht en rode wangen, maar bovendien voorzien van een stevig Utrechts accent. Wij vinden het erg grappig, dat platte praten van haar. Mijn vader ook.
Hij vraagt iedere avond als we klaar zijn met eten: ‘Heb je genoeg gegeten, Trijntje, of wil je nog wat?’
En dan antwoordt ze steevast: ‘Nee, meneer, ik ben zaat’.
Een heerlijke zin om te imiteren, als ze naar huis is. We maken er een springtouwliedje van. ‘Ik ben zaat, zaat, zaahat’.

Molières

Naast onze school staat de bibliotheek waar ik een keer per veertien dagen twee boeken mag lenen. Het ruikt er naar muf en oud papier, maar vooral naar verre en vreemde werelden. Wanden vol boeken die ik zal kunnen lezen. Wat een rijkdom! Ik zoek grote exemplaren uit, het liefst veelgelezen wat verkleurde sprookjesboeken.
Loodzwaar zijn ze, maar ik sjouw ze met plezier door de slingerende laan tot aan de klok op de hoek van de straatweg, waar ik moet oversteken.

Kaviaar

Om kwart voor zeven in de ochtend vertrokken, dus alle tijd. Wel verdomde mistig. Door een wereld van gesponnen suiker rijden en de richtingborden niet kunnen lezen is lastig. Maar overmoedig heb ik het idee van echtgenoot, gisteravond, om de ‘Tom’ mee te nemen weggezwaaid. ‘Ach, niet nodig, joh : gewoon richting Amsterdam nemen en dan Zaanstad volgen. Helemaal rechtdoor rijden en je komt vanzelf op de afsluitdijk’. Zelfs voor een notoire dwaler als ik, moet dat peanuts zijn.

Botsautoschoenen

Na mijn eindexamen MMS weet ik niet zo goed wat ik voor beroep moet kiezen, nu de kunstacademie, vanwege mijn ouders, geen mogelijkheid blijkt te zijn. Het kan mij eigenlijk niet meer zoveel schelen. Ik heb geen tweede keus achter de hand. Dus kies ik maar wat voor de hand ligt. Verpleegster worden, net als mijn oudste zus, die al een paar jaar geleden daarmee begonnen is. In hetzelfde ziekenhuis ook nog, waar mijn tweede moeder haar opleiding heeft gehad. Kan het slomer?

Bent!

Ons dijkhuis is lekker laag, met uiterst knusse slaapkamers boven, waar pal onder het dak vooral te liggen valt. Nou ja, daar dienen ze ook voor. Even rechtop staan doe je in een zijwaartse hoek als een korenaar in de wind, dan duik je zo snel mogelijk in bed. Niks aan de hand. Behalve als echtgenoot, fervent zanger van jazz en blues, het rijden naar jamsessies in alle uithoeken van het land beu begint te worden en bedenkt dat hij die zaken ook best thuis in een van de slaapkamers zou kunnen organiseren.