Whisky!

Kamperen zonder voorzieningen aan de oever van het Lac du Salagou, dat is pas echt kamperen.
’s Morgens vroeg rillend van slaapkou het meer in met een friezeltje zeep en een filmdoosje shampoo. Handdoeken en horloges even in een boom geparkeerd, weer of nog liever geen weer. Storm en regen zijn eigenlijk de kick. Dan voelen we ons stoere Hollandse diehards in Frankrijk, die de meest barre omstandigheden achteloos weten te trotseren. Hopelijk hebben de bewoners van het enige andere campertje op deze plek, ons langs zien lopen: vooral op de terugweg met natte haren en een handdoek om. Publiek is nooit weg. Het meer wordt omlijst door donkerrode puntbergen en geeft die aparte kleur ook aan het water mee. Het contrast met de felgroene wijngaarden benadrukt dat nog. Wij staan vlakbij het water op een afgelegen, rommelig terrein met veel hooigras en kamille en daartussen een roestig bordje P aan een paal gespijkerd. We zijn hier al vijf dagen en na het ontbijt gaan we toch even stijgen en weer afdalen naar een stadje in de buurt, om proviand aan te vullen, water bij een kerkhof te tappen en ook voor wifi in een of ander cafeetje, want zo primitief zijn we nou ook weer niet. De laptop reist dit jaar mee. Op proef.

De consequent roodzwart geschilderde gevel van een bar annex restaurant ziet er strak modern uit. Hoopvol stappen we naar binnen. ‘Heeft u misschien wifi?’, informeer ik meteen bij de dienstdoende bardame. Ze heeft met haar keurige kleding, strenge bril en koperrood geverfd haar meer het uiterlijk van een schooljuffrouw. Verwonderd kijkt ze mij aan en geeft geen antwoord, maar loopt meteen naar een kale man, verderop achter de bar en fluistert iets tegen hem, ondertussen naar ons wijzend. Met een ernstig gezicht komt de man naar ons toe lopen. Ik zie dat op zijn zwarte T-shirt rode letters staan en dat hij een snor heeft.

Niet onvriendelijk vraagt hij wat we willen.
’Avez-vous du wifi, Monsieur?’, vraag ik toch wat bedremmeld.
Hij barst in lachen uit. Zijn gezicht breekt open en zijn snor krult. ’ wifi, mais, naturellement, madame!’ Hij legt uit dat de koperrode dame ’whisky’ heeft verstaan en dat is om 10 uur ’s morgens toch een tamelijk ongebruikelijke vraag. Zij kijkt van een afstandje toe. Het ziet er niet naar uit dat ze het al helemaal vertrouwt.

Na mijn vraag om de code wordt er een ellenlange, met potlood gekrabbelde toverformule bezorgd, die we anderhalf uur en drie koppen koffie later weten te kraken zodat onze mail via internet kan worden opgehaald. De inhoud heeft dan al nauwelijks meer onze interesse.
Aan de hoge zwarte tafel met roodleren bank waar we langzamerhand op zitten vastgeplakt, bestellen we dan maar aansluitend de schotel van de dag en een pichet rosé om bij te komen.
De barschooljuf glimlacht zowaar tegen ons als ze de smakelijk uitziende borden brengt.
We schuiven de laptop achteloos opzij.
Natuurlijk zijn de borden zwart en de servetten rood.

Of de laptop een vaste reisgenoot gaat worden, is nog onzeker. Maar deze vakantie heet wifi voor ons absoluut whisky .


Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

16 reacties

Avatar

arta · 15 juli 2012 op 10:40

Hahaha, zwart met rode whiskey waar je op kunt surfen…

Wàt een leuk verhaal, Pally, beeldend door de details…

Avatar

Mien · 15 juli 2012 op 10:42

Zolang het maar geen [b][url=http://1.bp.blogspot.com/-sP1Cjlczw3w/T15a_quQMiI/AAAAAAAAAWc/bYK-mpHu9Po/s1600/Cartoon-Bifi.jpg]Bifi[/url][/b] wordt …! :hammer:
Leuke column.

Mien

Avatar

Mup · 15 juli 2012 op 11:20

Op vakantie in Frankrijk is het toch nog nooit te vroeg voor een borrel? :hammer:

Leuk reisverhaal!

Groet Mup

Avatar

KingArthur · 15 juli 2012 op 11:34

Een goed beeldend geschreven verhaal toch is het eind voor mijn gevoel open. Daar had meer mee gedaan kunnen worden.

Avatar

embee · 15 juli 2012 op 18:28

Wat een grappige histoire weer Pal.Wat zou je van die juf gekregen hebben als je het als wai fai had uitgesproken? 😉

groetje van Embee

Avatar

Ferrara · 15 juli 2012 op 19:19

De campingbaas ergens in Overijssel zei grinninkend in zijn dialect: “Ie magt gratis gebruuk mak’n van mien wievie.” We kennen dat taaltje en begrepen de grap.

Ik las je stuk in het blad Schrijven, moedig hoor om in te zenden.

Avatar

Sagita · 16 juli 2012 op 11:32

Gezellig vakantie inkijkje, compleet met taalverwarring!

Avatar

Meralixe · 16 juli 2012 op 12:02

Wij waren ook eens aan dat meer. We zijn er toen rond gefietst. (met gewone fietsen) Op een gegeven moment lag er ter hoogte van een klein dorpje (Lacoste) nog een voor ons onsportieve lieden vrij hoge berg in de weg….Zucht…

Mijn vrouw spreekt vloeiend Frans zodat ik de luierik kan uithangen bij dergelijke taferelen. Ambetant is dan weer dat de gesprekspartner dan denkt dat ook ik de taal meester ben. Gevolg is dan een met koeogen toekijkende Meralixe die doet alsof hij het allemaal begrijpt.

Nederlanders en de Franse taal…Uw, zoals gewoonlijk goed vertelde verhaal deed me denken aan Nederlandse vrienden toen we eens in Evolene (Zwitserland) waren. De vrouw sprak steeds over het verderop gelegen dorp “Les Odderes” terwijl “Les Hodérr” de goede uitspraak was voor dit overigens mooie dorpje “ Les Hodères.” :stom:

Avatar

LouisP · 16 juli 2012 op 15:19

‘Als ik lees hoe pally een verhaaltje kan schrijven over een simpele gebeurtenis op reis, wel chapeau daarvoor!’ (Schreef een fan me, een Pally fan)

Ik vind het gewoon leuk om te lezen.
Het meer wordt omlijst door donkerrode puntbergen en geeft die aparte kleur ook aan het water mee. Het contrast met de felgroene wijngaarden benadrukt dat nog. Wij staan vlakbij het water op een afgelegen, rommelig terrein met veel hooigras en kamille en daartussen een roestig bordje P aan een paal gespijkerd.

En dan

We zijn hier al vijf dagen en na het ontbijt gaan we toch even stijgen en weer afdalen naar een stadje

Avatar

Dees · 16 juli 2012 op 16:28

Laatst schreef je een stukje waarin je minder zorgvuldig was en daar kreeg je allerhande commentaar op. Van mij krijg je het nu andersom. Het is mooi, beeldend, rijk aan details.
Het is ook bestudeerd, statisch en gesloten voor eigen interpretatie en associatie. Van mij mag je losser.

Avatar

Harrie · 16 juli 2012 op 21:50

Ben het eens met Dees. Beetje krmapachtig geschreven. Met een goeie malt was ie beter uit de verf gekomen.

Avatar

pally · 17 juli 2012 op 08:21

Bedankt voor de reacties. los of zorgvuldiger: blijkbaar ieder zijn smaak. Ik opteer zelf toch voor het wat lossere werk, daagt meer uit, maar dat lukt niet altijd.

groet van pally

Avatar

Harrie · 17 juli 2012 op 08:45

Keep the faith! 😀

Avatar

GiedoD · 19 juli 2012 op 13:11

Leuk verhaaltje, sappig geschreven. Leest vlot

Avatar

WritersBlocq · 20 juli 2012 op 00:10

Leuk hee, en ik zie het helemaal voor me, van de ‘koude douche’ tot de ‘koude douche van verwachtingen’ omtrent het internet.
Ik neem sinds een paar jaar steevast de laptop mee. Zoals je weet 😉 Het is wel zo, dat ik hooguit af en toe een foto op Facebook plaats – mijn dagboekje houd ik voor mijzelf. En dat redigeer ik later, thuis. Met wat meer of andere smeuiige details, de schrijvelarijersvrijheid laat ik heerlijk larderen, vergezeld van een paar foto’s om te tekst uit te beelden.

Ik vind dat heel leuk, en heb nu een paar boekjes liggen. De ene van een maand huwelijksreis door Amerika, een ander van twee weken in de laars van Italië en de bijna dikste van vijf dagen Vlie(g)land (zoals je weet 😀 ).
Vroeger deed ik het in een schriftje, en dan was ik soms zó kapot, dat ik met m’n pen in de hand boven mijn schriftje in slaap kukelde, het toch voor mijzelf af móest maken (waar ik nu heel blij mee ben) en dat ongemak is verdwenen met de komst van de laptop.

[quote]Ik opteer zelf toch voor het wat lossere werk, daagt meer uit, maar dat lukt niet altijd.
[/quote]
Joh, weet je, doe lekker waar je goed in bent. En dat ís schrijven. Elke keer pakt het anders uit, de ene keer beter (zoals nu, vind ik) en de andere keer minder. Maar het gaat erom dat jij het naar je zin hebt, en je kunt ook omgaan met kritiek dus kan ik je vrijelijk blijven voorzien van stukkies tekst onder de jouwe. En dat vind ik dan weer leuk. Cirkeltje rond, ja toch?

Door dit soort stukjes maak je soms iets los bij iemand, zoals nu bij mij, en dat mijmergebeuren is ook heerlijk om te krijgen, en ook niet af te roepen. Net zomin als goed, minder of slecht schrijven. Vind ik.

Liefs, en veel plezier aldaar! Pauline.

Avatar

pally · 20 juli 2012 op 14:37

Dank voor je uitgebreide reactie, WB! Je weet, ik hecht daar waarde aan. Ik heb veel van je geleerd vooral in mijn eerste columnschrijfjaren. Maar nog. Tja, de laptop, ik weet nog niet of hij volgend jaar weer mee gaat. (we zijn nu al 3 weken thuis). Hij voegde voor mij niet zo veel toe. Ik vind het leuk in een boekje te zitten schrijven, buiten, waar ik dan ben.
Thuis, in de pc wordt er dan weer een andere versie van gemaakt. En dat bevalt goed.
Ach, dat kan ook weer veranderen. Net als mijn schrijfstijl, ik schrijf hoe de wind staat en wat me invalt.
groetjes :kus: pally

Geef een antwoord