Het is zondagavond en dus ga ik voor de verandering eens op tijd naar bed. Naar bed wil niet zeggen dat ik direct lig te ronken, maar ik lees eerst nog even een stuk in een goed boek. De jongste twee kinderen hoor ik lekker snurken en na een poosje lichte voetstappen op de trap dat is onze oudste dochter, die de leeftijd heeft dat ze zelf beslist hoe laat ze slapen gaat. Even later gevolgd door de wat zwaardere stappen van haar vader.
Ruim dertig jaar geleden is het allemaal begonnen, vlak na kerst en het oliebollenfeest. Het vurig verlangen laaide op en elk jaar werd het groter. Ik weet het nog goed, in de eerste week van januari, tegen de schemering ging het eindelijk echt gebeuren.
Drie dozen en een skate-zoon, mogen hun woonplaats verlaten voor een middagje plezier.
De drie dozen bestaan uit een volwassen dochter en haar vriendin en ik (moeder). De reis gaat helemaal naar Zaandam, het doel is SKATEN in een oude fabriekshal.
Het is niet lekkerruikend zacht grasgroen, geen mosgroen en ook niet legergroen, wat hier in ons huis zijn intrede heeft gedaan. Het is puur mannelijk groen, waar nu geregeld mee (of is het op) wordt gespeeld. Het groen bevindt zich sinds een paar weken op de hoogste verdieping van ons huis, twee trappen ophijgen dus, voor mij dan.
Met drie mannen in huis kan ik (mams) er niet meer omheen en dus hang ik nu ook met mijn neus boven de ballen.
De woorden file, cancel, enter, restore, language zijn voor onze buur-Opa een doolhof waar hij in verdwaald of verdrinkt. Het knopje aan en uit dat lukt nog net, maar netjes afsluiten via start dat kon hij niet. Ook al is hij behoorlijk op leeftijd, hij wil wel bijblijven. En dus heeft hij van zijn kleine kleinzoon een oud pjoetertje gekregen. Gewoon om wat te oefenen, te spelen voor hij zelf een echte PC gaat kopen.
