Ze leren het nooit in de recreatiesector! Overal waar ik kom, zoals vorige week in Tirol of nu in Toscane, gaat het er maar dunnetjes aan toe. Ik weet het, ik moet voorzichtiger zijn, maar toch één, twee of drie keer per reis trap ik er weer in. Of beter gezegd: steek ik er weer doorheen. Gedver!
Vandaag was het de dag van de ‘markkinat’ in Salo, de stad die ik met enige regelmaat als ‘saaiste van Finland’ betitel. De plaats, waar zich een hoofdvestiging van Nokia bevindt, ligt in een vriendelijk maar saai landschap, vertoont niet de architectuur waardoor Finland beroemd is en heeft een uitgaansleven dat alleen aantrekkingskracht heeft op de grootconsument van alcohol. De enige plek die ik voor het genieten van een (goed) glas Fins bier benut, ligt op het terras van hotel Rikala, aan de rivier de Salonjoki (Salo-rivier) en dicht bij het grote marktplein.
Ik kijk min of meer regelmatig naar het programma ‘Holland Sport’ van Wilfried de Jong. De goede man heeft het vermogen om zijn gasten op sympathieke wijze te interviewen en met de inhoud van het gesprek zijn kijkerspubliek te boeien.
Het is een traditie: in restaurant der Kaiserhof in Guldental (Nahegebied in Duitsland) nemen wij altijd, met een voortreffelijk diner, afscheid van onze vakantie. Zo ook op de terugreis van onze wintersportvakantie eind maart van dit jaar. We slapen bij wijnboer Enk en hij is ons van dienst met reservering van de tafel in der Kaiserhof. Ook daar zijn onze gezichten inmiddels bekend en een goede tafel is ons deel.
Tijdens een persconferentie in Irak vloog plotseling een paar schoenen door de lucht om de hersenpan van George Bush op een haar te missen. Ik dacht ‘wat een mooie manier om diepe, diepe afschuw kenbaar te maken’. Hier in ons land hebben we daar totaal andere methoden voor: een verbale.
