Valse getuige

Achter het raam staan op een paar meter afstand zeven vrouwen. Ze kijken strak mijn richting uit, terwijl ze een bordje onder hun kin houden. Nummers een tot en met zeven. ‘Neem er rustig de tijd voor’, zegt de agent naast me. Mijn blik gaat langzaam de rij af. Ik bekijk hun gezichten, hun haren, houding, handen. Ik ga weer terug van rechts naar links en probeer tevergeefs iets te herkennen in de personen voor me.

Opa

Mijn vader en ik wandelen naar binnen door de openstaande deur. Met een zware klik valt hij achter ons in het slot. Dit is de gesloten afdeling. De verpleegster vraagt voor wie we komen en zegt dat ze opa voor ons gaat halen. We mogen plaatsnemen op de gele stoelen aan de tafel. Er ligt een stapel tijdschriften en er staat een kamerlamp. Het ziet er eigenlijk best gezellig uit.

Rokjesdag

Ik kantel mijn hoofd om de zonnestralen over mijn gezicht te voelen glijden. Mijn armen en kuiten tintelen nu ze zich blootgeven aan zon en wind. De warmte van de eerste dag waarop ik zonder jas van huis ga, geeft me een heerlijk gevoel. Maar het wordt nog beter als ik door het geluid van de naderende intercity uit mijn dagdroom ontwaak en eens goed naar het wachtende meisje naast me kijk.

Uit het boekje

Hoog torent de leeuwenkop boven de meute. Trots, denk ik nog. Tot ik dichterbij kom en de rest van het dier zie. Kitscherige bollen op de poten, twee bolletjes boven op zijn kont. De staart getrimd tot een fruitprikker met druiven. De romp is kaal geschoren.

Moestuin

Het is maandag en ik lunch met een collega die een indrukwekkende boterham tevoorschijn tovert uit haar aluminium pakje. ‘Dat ziet er lekker uit’, zeg ik met een knik naar haar plakken van anderhalve centimeter doorsnede. ‘Zelf gebakken’ antwoordt ze niet zonder trots. ‘Broodmachine’ is mijn te snelle conclusie. In de lucht kneden haar handen een denkbeeldige bol. ‘Met de hand?’ vraag ik geschrokken. Een lange uiteenzetting volgt, hoe eenvoudig en gezond het is om je eigen brood te bakken. Enthousiast vertelt ze altijd biologische producten te kopen en zelfs haar eigen groentetuin te hebben. De paprika op haar brood…

Appelvisie

Het is een soort van traditie bij ons, dat ik een verhaaltje schrijf voor een verjaardag van mijn kinderen. Meestal voor de leuk. Ze bladeren er doorheen, klagen dat er geen mooie tekeningen bij staan en gaan het dan soms lezen. Ik schrijf nu voor mijn jongste. Maar dit keer met een visie.

De ultieme dansstrijd

‘Pfff, hier is toch echt niks aan’ zucht hij achter me. Snel veeg ik het bewijs van mijn tegengestelde mening van mijn wangen. We hebben niet in alles dezelfde smaak. Toch blijft de oorlogsfilm over nazi’s vanavond bewaard op de dvd en kijken we samen The Ultimate Dance Battle. Een lief offer van hem waarvoor ik de prijs – zijn schamperende opmerkingen over de uitgezonden dansstukjes – graag betaal.
‘Wat vind je hier nou zo mooi aan?’

Bushalte in Luik

Dinsdagmiddag in de bushalte aan de markt van Maastricht, hoor ik, terwijl ik ongeduldig sta te wachten op een bus die maar niet komt, met groeiende frustratie kijkend naar mijn horloge en de bocht waar de bus moet verschijnen, gemompel over nieuws uit Luik. Ondanks dat we in het hokje dicht tegen elkaar staan om beschutting te vinden tegen de harde en koude wind, hoor ik slechts flarden van de gesprekken tussen de andere wachtenden; ‘…vier doden… granaten.’

Hoe het met de liefde is

Waar is ook alweer die bushalte waar ik vanochtend ben uitgestapt? Ik ken deze stad niet. Mijn overvolle hoofd wil me niet zeggen welke kant ik op moet. Omdat ik een uur voor het einde de congreszaal uit ben geslopen, sta ik alleen. Het is koud en het begint al te schemeren. Met een stevige pas sla ik een weg in, hopelijk in de richting van het centraal station.

Opgeklaard

De hotelbon mag nog gebruikt. Na maandenlang vergeten in de la te hebben gelegen, komt het verjaardagscadeau juist op tijd tevoorschijn. We bellen het hotel van onze keuze, oppas van kinderen en hond, en prikken zo een mooi vooruitzicht op onze kalender.

Bindingsangst

Of ik een kortingskaart heb, vraagt het kassameisje in haar standaard riedeltje. Heeft Kruidvat nu ook al zo’n kaart dan? Nee, die heb ik niet. Bedenkelijk kijk ik naar de aankopen op de band. Voor mijn doen een aardig pakketje met tandenborstels, shampoo en tandpasta voor het hele gezin. Hoeveel euro’s loop ik nu weer mis?

Laf

In vrolijke stemming door voorherfstzonnetje, bier en vrienden ga ik naar de wc. Ik lach nog na over de jeugdherinnering die ik zojuist aan ons bezoek had verteld, hoe ik als klein meisje op de Solex van mijn nichtje de prikkeldraad in was gereden, als een vloekende mannenstem mijn wcruimte binnen dringt.