Het bloedmooie meisje aan de kassa zei : zestienduizend rupiah, oom. Ik schrok, niet omdat zij mij aansprak met oom, want dat is hier de gewone aanspreektitel voor iemand die men goed kent en ouder dan dertig is, maar wel wegens de prijs van een grote fles Bintang bier van 620 ml.
Gisteren kostte die fles nog 0,90 Euro, zei ik, en vandaag 1,15 Euro ?
Tijdens de hele negentiende eeuw, en in de eerste twintig jaren van de twintigste eeuw, lazen dorpelingen in Europa geen boeken. Het enige boek dat zij bezaten was de Bijbel. Ze gingen ter kerke en verstonden de taal niet, maar het onbekende van het Latijn gaf er iets sakraals aan.
De kerst- en nieuwjaarsperiode is het hoogtepunt van het regenseizoen, de beruchte moesson, waardoor straten en veel huizen onder water lopen, de open riool voor mijn huis soms het regenwater niet meer kan slikken en al de schijt van de hele buurt vrolijk op de ondergelopen straten dobbert en miljoenen vliegende mieren in mijn huis vliegen.
Aan de overzijde van mijn straat is er een klein winkeltje. Mijn
overbuurman die dat winkeltje openhoudt kwam mij zojuist een bak bier
kado doen uit dankbaarheid omdat ik zijn vrouw genezen heb.
Het zoontje van mijn buren is overleden wegens die bommen hier in Bali.
Het ventje was slechts 6 jaar oud.
Hij zei altijd vriendelijk goeiedag tegen mij wanneer ik hem met zijn moeder tegenkwam op straat.
