Het bloedmooie meisje aan de kassa zei : zestienduizend rupiah, oom. Ik schrok, niet omdat zij mij aansprak met oom, want dat is hier de gewone aanspreektitel voor iemand die men goed kent en ouder dan dertig is, maar wel wegens de prijs van een grote fles Bintang bier van 620 ml.

Gisteren kostte die fles nog 0,90 Euro, zei ik, en vandaag 1,15 Euro ? Maar oom toch, zei de kassierster, weet u dan nog niet dat er nu stickers op de flessen worden geplakt ? Die stickers kosten veel geld hoor.

Ik had de stickers niet gezien. Ze waren minuskuul en plakten op elke fles.

Waarom stickers ? vroeg ik. Een bewijs dat de belasting is betaald, zei zij.

Het meisje nam haar tijd om mij alles uit te leggen. Andere klanten werden niet boos, stonden niet te drummen in de rij aan de kassa zoals men dat in het Westen ziet. Zij kwamen in een kring rond mij en de kassierster staan en luisterden nieuwsgierig naar haar uitleg. Zo gebeurde overdracht van informatie in de 19de eeuw, dacht ik. Die wachtenden aan de kassa hebben geen toegang tot het internet en lezen nooit kranten. Televisie hebben zij meestal wel, maar de Indonesische TV geeft enkel rooskleurige analyses van het nieuws. Het ministerie van informatie dat geen informatie maar wel censuur uitoefent zorgt daar voor.

Kijk, zei de kassierster, het zit zo in elkaar : de kleinzoon van ex-president Soeharto heeft een deal gemaakt met de goeverneur van Bali : jij vaardigt een provinciaal decreet uit dat er stickers moeten komen op de flessen bier, en ik druk de stickers. Dan koopt de provinciale overheid van Bali met overheidsgeld mijn stickers aan tegen een dure prijs, ik geef je 45 procent op je rekening in Zwitserland, en we verdienen samen een mooie cent aan elke fles bier.

De omstaanders knikten boos, maar haalden hun schouders op : tja, er is niks aan te doen, hee, zei een oude man. Het is altijd al zo geweest. Wij lijden eronder, de rijken worden rijker, de regering en haar vriendjes trekken zich niks van ons aan.

Een oude vrouw zei : zo zie je maar dat de familie van Soeharto nog altijd dit land regeert. De tegenwoordige president neemt geen enkele beslissing zonder het leger en de ex-president te raadplegen.

Gelukkig drinken wij geen bier, zei een jonge meid, alleen de bleekscheten drinken bier. Iedereen lachte, want ik was de enige bleekscheet in de winkel.

Wij drinken tuak, ging zij door, en dat haal je gewoon uit de drinkboom. Laat de regering maar eens proberen daar stickers op te plakken, lachte zij.

Inderdaad, de drinkboom bestaat hier. Het is een palmboom die geen kokosnoten voortbrengt, maar wel vruchten die een alcoholische drank geven, die dadelijk kan gedronken worden, en bovendien steriel is, en gegist in de vrucht. Ik drink soms wel eens tuak, maar niet te veel, want je wordt er vreselijk dronken van. Omdat het zo’n gezonde drank is, heb je de volgende dag geen kater.

En zo verloopt het leven hier, tussen de lieve mensen, de corruptie, onder de tropische zon en de eeuwige onderdrukking van de armen.


14 reacties

Avatar

dj_Eddy · 7 januari 2008 op 13:48

Weer een mooi inkijkje in het leven op Bali.

Avatar

pally · 7 januari 2008 op 14:47

Erg leerzaam, Bleekscheet 😀 , jouw columns en prettig geschreven!

groet van Pally

Avatar

Prlwytskovsky · 7 januari 2008 op 18:02

Deze bleekscheet doet wat bleekscheten in deze contreien plegen te doen, maar waar menig olienoot de schurft aan heeft. 😉

Avatar

pepe · 7 januari 2008 op 18:21

Weer een prachtige column over jouw wereld. Erg leuk dat zij zo mee mogen kijken over jouw schouder, ik had een beetje het gevoel ik naast je stond in de rij.

[quote]Zij kwamen in een kring rond mij en de kassierster staan en luisterden nieuwsgierig naar haar uitleg. Zo gebeurde overdracht van informatie in de 19de eeuw, dacht ik. [/quote]

Je zou er eens naar kunnen informeren en er een mooie column over schrijven. Ik heb pas kruistocht in spijkerbroek gekeken, geweldig leuke film.

Avatar

arta · 7 januari 2008 op 19:26

Erg leuk om vanuit jouw hand een kijkje te kunnen nemen in ‘jouw wereld’!
🙂

Avatar

geertsjohn · 7 januari 2008 op 20:07

Leuk verhaal, ik ken Bali vrij goed en de manier van reageren is heel herkenbaar. Daar kunnen wij in West-Eurpa nog wat van leren.
Alleen je titel klinkt een beetje raar. Je zit op een eiland en niet erin!

Avatar

KawaSutra · 7 januari 2008 op 22:40

[quote]Wij drinken tuak, ging zij door, en dat haal je gewoon uit de drinkboom. [/quote]

Jammer dat ze waarschijnlijk niet in het Nederlandse klimaat kunnen gedijen, anders zou het een mooie handel voor je kunnen zijn.
Ik heb je column weer met veel interesse gelezen.
Ben jij nooit bang voor censuur?

Avatar

WritersBlocq · 7 januari 2008 op 23:01

Heb je voor mij geen stekje van die Tuak?

Heerlijk lijkt me dat…. oeh [i]Tuak[/i] sorry, ik raak off topic. Heerlijk [i]Tuak[/i]verhaal heb je hier weer neergezet. Ik ga sparen voor een ticket naar Tuakland……

Avatar

Wayan · 8 januari 2008 op 13:03

geertsjohn, Bier in Bali verwijst naar ‘in de provincie Bali’, niet naar ‘op het eiland Bali’

Avatar

Wayan · 8 januari 2008 op 13:10

KawaSutra, ja ik ben bang van de censuur, want dat ministerie kan mij het leven heel onaangenaam maken, maar het is weinig waarschijnlijk dat de vangarmen van het ministerie van informatie column X bereiken, en omdat de oudjes die nog Nederlands verstaan aan het uitsterven zijn, loop ik minder gevaar dan tien of vijf jaar geleden.

Avatar

Trukie · 8 januari 2008 op 14:00

Hoe meer ik jouw columns lees, hoe makkelijker ik over de onvolkomenheden in Nederland ga denken.
Hier hebben we honderdduizend geschreven regels om de samenleving behapbaar te houden.
“In” Bali” houden de ongeschreven regels de samenleving bij elkaar.
Je moet ze wel op de een of andere manier leren kennen.

Avatar

Mup · 9 januari 2008 op 15:38

[quote]En zo verloopt het leven hier, tussen de lieve mensen, de corruptie, onder de tropische zon en de eeuwige onderdrukking van de armen.[/quote]

Hier ook, mooi stuk,

Groet Mup.

Avatar

Grumpy-old · 9 januari 2008 op 18:17

Bali,” allen daarheen!” . Maar niet heus , ik ben er geweest en het is een leuk en mooi land om enige tijd te vertoeven en volledig te “onthaasten”, zoals dat heet. Maar ik zou er niet permanent kunnen/willen wonen.

Btw hou het maar bij bier want die Tuak ga je op n gegeven moment vreemde beestjes van zien 😆

Weer een zeer leuke column

Greetz
Grumpy

Avatar

Anne · 9 januari 2008 op 20:56

Heerlijk geschreven, fantastisch al die inkijkjes, en verder kon ik me vooral erg goed concentreren op de tuakboom. WB is me voor, ik wilde hetzelfde voorstellen, dus als je ons wat zaadjes zou kunnen sturen zouden bepaalde mensen je erg dankbaar zijn. Vooral dat katerloos wakker worden schept geweldige perspectieven. Hier in Bosnie wil het vast wel groeien. He He. 😀

Geef een antwoord