Ik ben nooit wat je noemt een kindervriend geweest, had dus ook geen last van het fenomeen ‘kinderwens’. Alhoewel, naarmate die kinderwens bij je lief toeneemt, wordt het wel degelijk een last. Het wel of niet wordt, als je pech hebt, steeds minder een keuze; als vrouw heb je namelijk de sterkste kaarten… Ik heb domweg geluk gehad. Er waren geen bepaalde dingen in mijn leven die ik zonodig nog gedaan moest hebben. Met blote handen rotswanden bedwingen is niet mijn ding, het past bovendien niet bij mijn eetpatroon. Bij Tibetaanse monniken een jaartje mezelf zoeken lijkt me dodelijk voor mijn cynisme. Parasailing in mijn blote piemel en een veer in mijn reet, trekt mij ook niet echt en SM-workshoppen voor veertigers met een herniaverleden… nee, bedankt.
Met andere woorden, ik kon geen goed argument meer bedenken waarom ik géén kind zou willen of beter gezegd, mijn Poppeduifje die hartewens te onthouden.

Ons zoontje is zonder enige twijfel het mooiste deel van ons leven. Doordat Poppeduifje buitenshuis werkt en ik thuis, ben ik heel intensief met ons kind bezig en kan ik ook wel begrip opbrengen voor de kinderwens van anderen. Maar dat begrip heeft wel grenzen. De laatste tijd zie ik in media steeds vaker mensen met een kinderwens die mijn verstand te boven gaat.

Twee singles (man en vrouw) willen een kind maar eigenlijk geen relatie. Voor hem is dat wat lastiger te vervullen maar voor haar heeft hij een makkelijke oplossing. Hij stelt voor: ‘Waarom boek je geen vakantie naar Cuba, laat je je daar zo’n leuk latinootje maken…’ (Flair)

Een vrouw heeft een kindje via een homopaar. Ze doen het co-ouderschap. Hoeveel rechten krijgen die twee kerels als het er op aan komt? Is het bijvoorbeeld na een conflict nog steeds ‘hun’ kind of is het dan opeens ‘haar’ kind? Bedenk dat deze vrouw in feite geen liefdesrelatie heeft met deze twee nobele reetridders.

Veel gehoord: Zij wil een kind maar hij is er nog niet aan toe. Zij stelt een ultimatum. ‘Je krijgt twee maanden de tijd om te bedenken wat je wilt. Is je antwoord hetzelfde of ‘nee’, dan kun je je koffers pakken’.

Een vrouw van 38 heeft een relatie met een veertiger van het type snelle jongen. Snel kapsel (inclusief spoelinkje 135 euro), een snelle Engelsgroene cabrio (met míjn creditcard-mastercard redt ik dat in geen 40 jaar) en berijdt en passant ook nog snel enkele andere blondines want aan één bimbo heeft meneer echt niet genoeg. De relatie knippert als een stroboscoop maar zij wil toch een kind van hèm want een waarzegster heeft nu eenmaal voorspeld dat hij de vader van haar kindje zal zijn.

De laatste drie voorbeelden komen uit de docuserie ‘De biologische klok’ (o.i.d.) en er zijn de laatste weken meer van die zaken in diverse media geweest waardoor mijn maag een onbehaaglijk signaal via mijn darmen naar mijn achteruitgang stuurt. Mijn zak trekt zich strak rond mijn ballen en mijn libido is voor teminste één dag helemaal naar de kloten.

Over Talpa’s nieuwe insteek zal ik het nu niet meer hebben.

De vraag die me eigenlijk bezighoud, is die van het belang van het kind. Heeft zo’n kind nog wel een belang? Of is het ‘aanschaffen’ van een kind inmiddels gelijkgesteld aan de aanschaf van een mobieltje. Ook zo’n welvaartsproduct dat onmisbaar is in het leven van de moderne vrouw/man. Zonder mobieltje hoor je er niet meer bij. Het is ‘hot’. Een product dat je aanschaft zonder er verder bij na te denken en dat net zo achterloos aan de kant wordt gesmeten als dat het is aangeschaft.


15 reacties

wendy77 · 13 september 2005 op 13:07

Ik kan niet anders dan het volledig met je eens zijn. Je slaat de spijker op z’n kop. Errug grappig geschreven ook 😛

Geertje · 13 september 2005 op 13:29

[quote]De vraag die me eigenlijk bezighoud, is die van het belang van het kind. Heeft zo’n kind nog wel een belang? [/quote]

Kind van de rekening.

Mooi verwoord.:-)

klungel · 13 september 2005 op 14:08

Ik zit weer eens met een film in mijn hoofd. Deze ging over een man en een vrouw die stiekum sex hadden want dat mocht niet meer. Ook zwanger raken was uit den boze. Voor een kind moest naar het automaat (als een kroketje uit de muur dus).
De man en vrouw vluchte de rimboe in om ongehinderd hun ding te doen en leefden nog lang en gelukkig.

Nog even en we zijn daar aanbeland.

Wright · 13 september 2005 op 17:30

[quote] en dat net zo achterloos aan de kant wordt gesmeten als dat het is aangeschaft.[/quote]
Achterloos, een samentrekking van achterlijk en achteloos? 😛
Lekker geschreven, Viking!

bert · 13 september 2005 op 19:50

Viking, je hebt gewoon helemaal gelijk. In de maatschappij waarin we op dit moment leven is gek nog niet gek genoeg. Mensen willen alles maar bezitten. Kinderen, maar ook elkaar.
Ik vind wel dat zodra het om werkelijke liefde gaat er ook een kinderwens mag zijn, dus ook bij een mannelijk of vrouwelijk paar. Maar die liefde voor het kind en voor elkaar moet wel voorop staan en niet alleen de kinderwens.

Mosje · 13 september 2005 op 19:50

Zeg Viking, is de kleine uit de luiers? Je schrijft ze aan de lopende band weer, en ze ruiken niet naar poep.
😛

KawaSutra · 13 september 2005 op 21:03

[quote]Met andere woorden, ik kon geen goed argument meer bedenken waarom ik géén kind zou willen….[/quote]
….en mijn vlecht niet zou afknippen.
Ben je eindelijk burgerlijk geworden Viking?

Goeie column! 😀

Farfalla · 13 september 2005 op 21:44

Als Viking heb je het maar goed getroffen met een zoontje: Wicky de Viking! 😉

Jammer dat ouders zich het vaak heel anders voorstellen om een kind te hebben, dan dat het eigenlijk in praktijk is.

Leuk geschreven, van veel kanten belicht!

melady · 13 september 2005 op 22:41

[quote]Over Talpa’s nieuwe insteek zal ik het nu niet meer hebben.[/quote]

Beloof je dat?
Plechtig?

Geen instinker jouw column maar lekker rauw.

pepe · 13 september 2005 op 22:52

Gewoon een beste column!!

Maar wat nu als de kinderen vinden dat mams een fatsoenlijk mobieltje moet aanschaffen? 🙂

Ik ben blij ZONDER werkend mobieltje en MET de kinderen!

KingArthur · 14 september 2005 op 09:07

Ik kan niets toevoegen aan wat de voorgangers al hebben opgemerkt. Ben het geheel met je eens. Goede column.

Louise · 14 september 2005 op 11:50

En dan heb je ook nog van die biologische klokjes die ergens anders net iets harder tikken dan thuis 😉
Ik vind ‘m leuk, Viking!

Ma3anne · 14 september 2005 op 12:04

Mooi kritisch Vikingverhaal. Ik heb geen last meer van de kinderwens en biologische klok, maar nu begint de kleinkinderwens weer op te spelen! Zo is het altijd wat. 😉

sally · 14 september 2005 op 13:58

Helemaal mee eens!

liefs
Sally

Dees · 14 september 2005 op 21:52

Eigenlijk ben ik best voor andere ‘gezins’varianten. Het komt allemaal neer
op de deelnemers, in welke samenstelling dan ook. Het zijn meer mensen in het algemeen die wankelen in relatie en ouderschap. Als die nou eens niet voortplanten… is Nederland binnen de kortste keren een moslimland 😛

Overigens zie ik de laatste tijd steeds meer vaderwens en vrouwen die eigenlijk misschien gewoon niet willen. Net zo lastig, ook al is het dan de man die de boel hoort tikken.

Geef een antwoord