Plaats van delict: Een eetcafé gelegen in een grote gekke stad in Nederland.
Tijdstip van delict: Zondagmiddag rond een uur of vier.
Situatieschets: Een kleine donkerharige lichtgetinte vrouw scant vanachter een donkerbruin gordijn de straat. Vertwijfeling slaat toe als ik haar mijn wijzerplaat toon en vriendelijk door de raam gebaar of ik en mijn gezelschap het eetcafé mogen binnentreden. De vrouw verdwijnt vanachter het gordijn richting bar. Het lijkt alsof ze ons negeert. We besluiten even af te wachten. Het is vijf voor vier. Om vier uur gaat het eetcafé pas officieel open. Het is koud buiten.
Geheel onverwacht gaat het slot toch wat eerder van de grendel. Onze dank is groot en we huppelen een opgeruimde donkerbruine kroeg binnen. De gastvrouw verdwijnt naar de keuken en een jongeman komt onze bestelling opnemen.

We laven ons aan warme thee en bespreken uitvoerig de lange wandeling die wij die ochtend gemaakt hebben. De inspannende wandeling heeft me kruim gekost en ik voel dat mijn bloedsuiker behoorlijk aan het dalen is. Voor een diabeet treedt dan onmiddellijk een noodsignaal in werking. Op het toilet meet ik voor de zekerheid mijn suiker. Die is inderdaad te laag. Ik heb koolhydraten nodig.

Vriendelijk vraag ik de jongeman of hij een broodje voor me heeft. Tot mijn grote verbazing ontstaat een vertwijfelde blik op het gelaat van de jongeman. Hij moet even overleggen met de gastvrouw. Ik begrijp er niets van. De gastvrouw komt nu zelf uit de keuken te voorschijn en vertelt me zonder te blikken of blozen dat er vandaag geen losse broodjes verkocht kunnen worden. Die zijn gereserveerd voor de soep. Ik kan eventueel wel soep bestellen met een broodje.

Ongeloof overvalt mij. Dat zal toch niet waar zijn? Wel broodjes hebben maar deze alleen uitserveren bij de soep? Ik leg vriendelijk doch stellig uit dat ik broodnodig brood nodig heb vanwege mijn suiker en of er geen uitzondering gemaakt kan worden.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar een leus die ik zojuist op de toiletmuur gelezen heb: ‘Je moest eens zweten’. Hoopvol kijk ik de gastvrouw aan. Maar nee, het gaat echt niet lukken. Dan klopt de verhouding soep en brood niet meer.

In mijn hoofd vormt zich langzaam een bommelding. Deze gastvrouw is niet in staat om buiten het kastje te denken. Omdat openheid vaak deuren opent probeer ik de starheid van mijn gastvrouw met open vizier vriendelijk te breken. Ik vertel haar nogmaals de noodzaak van het brood verlenen en leg haar de consequentie uit van het geen gehoor geven. Ik kan mogelijk buiten bewustzijn raken.
Mijn noodkreet heeft geen enkel effect op de stoïcijnse gastvrouw en ze blijft onverbiddelijk nee zeggen. Uit de muziekboxen klinkt wrang Santana Esmeralda’s ‘Don’t let me be misunderstood’.

De bommelding in mijn hoofd neemt nu ernstige vormen aan. Voordat de bom ontploft kies ik eieren voor mijn geld. De ongegeneerde klantonvriendelijkheid is zo imponerend dat mijn gezelschap en ik besluiten ons heil elders te zoeken. Angst voor broodroof en liefdeloosheid voor het vak zijn in dit eetcafé ver doorgeslagen. Mijn gastvrouw zal het worst wezen. De reacties van de andere gasten spreken boekdelen. Verbouwereerd wordt onze uittocht gadegeslagen.

[b][url=http://inlinethumb40.webshots.com/42215/1102223495031475379S600x600Q85.jpg]Mien[/url][/b]

[img align=left]http://www.gebruikers.tv/wordpress/wp-content/uploads/2009/01/tijdbom.jpg[/img]


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

15 reacties

klapdoos · 11 maart 2009 op 13:18

Wat een horreketor zeg!!Ik zou dan toch die soep met brood bestelt hebben, het brood tot mij genomen hebben en dan tijdens het opstaan de soep en alles wat op tafel staat lekker omsodemieteren. Hebben ze nog dubbel werk en nog soep over ook. Over dit soort dingen zou ik mijn toeter nou opendoen als ik in die zaak had gezeten en subbiet een rel veroorzaken ten voordele voor de klant…Wat een stelletje horken zeg. Dat zijn nou dingen die er bij mij dus niet ingaan…Onrecht en onmenselijkheid, ach wat is het verschil tegenwoordig….
groet van leen ( van mij had je rustig vuurwerk naar binnen mogen gooien)

SIMBA · 11 maart 2009 op 13:57

Tsja, sommigen zijn niet slimmer. Uiteindelijk is het erger voor die “gastvrouw” dan voor jou, zij moet verder leven met zo weinig empathisch vermogen.

Mosje · 11 maart 2009 op 14:45

Het eerste woord uit je titel. Ik lees bij dat woord altijd de klemtoon verkeerd.

Mijn kiphok is een rommelding
Vol veren en met pluimen
Maar toen kwam er een bommelding
En moest ik hem ontruimen

Snapt u?
😀

Mien · 11 maart 2009 op 16:34

@Mosje:
In dit verhaal kun je beide klemtonen gebruiken. 😉

Mien

LouisP · 11 maart 2009 op 18:41

M.
onheilspellende titel en een spannend begin dat overgaat in een serieuze aanklacht.
Hoe serieus is mede door jouw ‘zoete doorstroming’ duidelijk gemaakt.

Goed!

L.

Nikita · 11 maart 2009 op 21:29

Wat schrijf jij toch duidelijk en vloeiend. Franse hoed, oftewel chapeau!

Bitchy · 11 maart 2009 op 22:48

Bij mij was die bom afgegaan, ben ik bang. Had haar denk ik over de bar getrokken.
Ja ja, weet dat dat niet de oplossing is, maar….. 😉

Kan je de naam van het café niet ergens vermelden? :naughty:

KawaSutra · 11 maart 2009 op 23:39

Als ik in een kritieke toestand zou verkeren had ik direct de soep er voor lief bij genomen. Misschien was ze nog wel lekker ook. Of werkt dat niet bij diabetes. Voor die paar centen zul je zo’n levensredding toch niet afslaan?
Een eetcafé zonder losse broodjes is ook wel wat vreemd, moet ik beamen.

[b]Kawa[/b] lust er wel soep van! 😀

Fem · 12 maart 2009 op 07:46

Met kromme tenen gelezen… dit soort uitbaters dient zo af en toe even flink uitgebuit te worden!

Goede aanklacht!

arta · 12 maart 2009 op 08:06

Onvoorstelbaar!
Mooi neergezet!
🙂

maurick · 12 maart 2009 op 09:09

En je had sowieso geen zin in een kopje soep?
Tsjah, horecapersoneel is per definitie een stug volkje. Onderdeel van de studie, geloof ik.
Ik had eigenlijk wel verwacht dat je haar een uitbrander zou gaan geven, maar dat viel toch tegen.
:toeter: :oeps:

Ma3anne · 12 maart 2009 op 10:44

Tegen domheid valt niet te vechten. Dat blijkt maar weer. 😕

doemaar88 · 13 maart 2009 op 00:26

Mooi omschreven 😀

Bitchy · 13 maart 2009 op 09:53

[quote]Tsjah, horecapersoneel is per definitie een stug volkje. Onderdeel van de studie, geloof ik.[/quote]

Grijnzzz en bedankt Maurik! 😆
Misschien kom jij wel in de verkeerde horecagelegenheden 😀

Gretchen · 3 april 2009 op 20:34

Deze broodzak moet ontslagen worden van broodwinning in deze broodnodige omstandigheden. Hoop dat ze broodmager lekker ergens anders zoete broodjes moet gaan verkopen.Wat een broodnijd.

Geef een antwoord