Toen ik vanmorgen wakker werd en zoals gewoonlijk nog lang nadommelde, wist ik dat er iets moest veranderen. In de denkmomenten tussen de dommels in kom ik vaak tot oplossingen voor problemen die mij dwarszitten. Deze denk- en dommelmomenten zijn mij dan ook dierbaar. De laatste weken worden deze momenten Lees verder…
Het is zeven uur in de ochtend wanneer de wekker gaat. Harpmuziek speelt luid galmend door de kamer. Er is vandaag iemand eerder opgestaan dan ik. Het mannetje met de klopboor is present en heeft, na een korte onderbreking, zijn reeds jarenlang durende verbouwingsproject hervat. Lokatie: bovenin, hoek linkeroog. Het belooft Lees verder…
Quasi nonchalant plof ik neer op de bank in de huiselijk aandoende wachtkamer. Rustend tegen de armleuningen liggen roze kussentjes in de vorm van misplaatst lachende monden met onnatuurlijk witte tanden. Het verschoten leer voelt kil aan en verraadt dat mijn voorganger al langere tijd in de martelkamer aanwezig is. Snerpende geluiden van een niets Lees verder…
Flits daar struint ie door de huiskamer. Flapoortjes gespitst omhoog. Miami Freece. Hij is opgemerkt. Door mij en m’n vrouw. Miami Freece. Zo hebben we hem maar genoemd. We hadden hem ook Spoorloos kunnen noemen. Of ‘Hij / zij (je weet het nooit met die beesten) die zich niet laat Lees verder…
Hallo, nachtzuster, kan u mij even helpen met urineren?
Nachtzuster zet heel professioneel en bijna pijnloos een katheter.
Om drie uur ’s nachts heeft een andere patiënt veel pijn. Nachtzuster roept een dokter die onmiddellijk pijnstillende middelen toedient.
Wegens het tijdsverschil van zeven uren is het op het tijdstip dat de Nederlandse dokter de pijn van de Hollandse patiënt verzacht reeds 10 uur ’s morgens in het grootste ziekenhuis van Bali. (Indonesië)
