Niks te makken

Dat de ranzigheid nog niet uit mijn TV toestel druipt mag een groot wonder worden genoemd. Een wonder, te vergelijken met het lopen over het water van de Weledele J. Chr.
Ik bedoel maar, na programma’s als de “25 grootste blunders”, “de 25 grootste ballen uit het leven van een voetbalvrouw”, en “de 25 spraakmakendste borstverprutsingen”, hebben we nu te maken met “geen cent te makken”

Demonisering

Ik had niks met Andre Hazes. Ik had niks met Theo van Gogh. Hoewel ik niemand dood wens, zal ik ze geen van beiden missen.
Hazes kende ik van TV, van de roddelbladen en de radio. Nou ja, radio…zodra ik hem hoorde kwelen, zette ik een andere zender op.

Respect voor de aso!?

Met verbazing heb ik de afgelopen maanden toegekeken hoe de familie Tokkie met stip in lijst van bekende Nederlanders omhoog schoot. Niet dat ik in mijn dagindeling tijd maak om op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen van de gemiddelde bekende Nederlander, integendeel. Je kunt er gewoon moeilijk omheen.

Hyper van woordspelletjes

Volgens mij is het een hype, dat spelen met woorden. Je komt het overal tegen!
Het kan natuurlijk ook dat ik het toevallig zie. Misschien zie ik te veel in toeval.
Ik zie ze altijd. Ze branden altijd op mijn tong. Ik brul ook altijd alternatieve teksten mee met de bekende nummers. “Oh she offers me erection” (Robbie W.) en “Leave me breastless” (The Corrs, geloof ik) zijn mijn stokpaardjes (ook wel stokhippo’s genoemd). Ja de woordspelletje zijn meestal sexminded, en ik kan het niet helpen. Zo ben ik.

Journalisten, Columnisten en ColumnXen

Journalisten bestaan niet. Ik ben er nog nooit een tegengekomen. Iemand die niet links, niet rechts, maar exact opschrijft..ja wat eigenlijk? Ooggetuige is een journalist vrijwel nooit. Afhankelijk van persberichten, die hij, al dan niet naar links zwevend, van een eigen touch voorziet. Nieuwsvoorziening brengt geld op. Heel veel geld.