Vloedgolven van cynisme, ergernis en sentiment overspoelen mij bij het intypen van dit stuk tijdens de Actie voor Azië. Ik wil eigenlijk helemaal niet kijken, maar voor mijn literaire deeltijdstudie ben ik te stoned. Maandag heb ik een tentamen over British modernism en ik word zo depri van war poets.
Vanaf augustus gaat het beginnen. Het zoveelste bastaardkind van John de Mol, TALPA, gaat dan de lucht in. De Mol heeft aardig weten te shoppen bij zijn publieke- en commerciële vakbroeders en andersoortige (media)familie.
Oude poldercoryfeeën die uitgerangeerd leken te zijn, krijgen een tweede leven ingeblazen als occasion bij TALPA media.
Je hebt van die mensen die altijd en overal foto’s nemen. Ik heb het nu niet over Japanners en Madurodam. Er zijn ook gewoon gezinnen waarbinnen het de normaalste zaak van de wereld is dat elk beeld dat maar enigszins belangwekkend kan zijn op de gevoelige plaat wordt gevangen. Van baby’s eerste stapjes tot het dichtritsen van de gulp van iemand die nietsvermoedend van het toilet af komt.
Mijn kinderen zijn pubers. Alle vier. Dat brengt met zich mee dat, wanneer je ze niet alle vier van een eigen televisietoestel voorziet, ik bij tijd en wijle in het kader van de democratie waarin de meerderheid beslist, word gedwongen naar televisieprogramma’s te kijken waar mijn interesse volstrekt niet naar uitgaat óf de kamer moet verlaten. Want door het geluidsvolume valt geen gesprek te voeren en geen boek te lezen.
Je kent vast die reclame wel van de Albert “oh, wat hebben we een gein” Heijn, met die rennende hamsters. Hamsterweken, met reclames die weet ik veel zo veel goedkoper zijn.
