Ik moest naar Hamburg, voor de zaak én snel.
Via Zestienhoven zou het lukken en dat is niet verkeerd, het betekende makkelijk parkeren en arriveren dicht tegen de vertrektijd aan.
Het was de dag van “Christopher Street Day”, de Berlijnse variant van de Gay Pride en de stad was extreem vol. Deze middag zou de grote optocht zijn. Old friend P. en ik hadden geen zin om ons te gaan vergapen aan passerende extremiteiten en besloten daarom een bezoek te brengen aan de Fernsehturm. We hadden gehoord dat er vanaf dit markante punt een prachtig uitzicht over de stad was.
Benauwt kijkt dokter Wie om zich heen. Hij is volledig gedesoriënteerd. De ruimte waarin hij zich bevindt komt hem bekend voor maar werkt vervreemdend. Hij ziet alles uitvergroot. Enorm. Door het glas van zijn TARDIS ziet hij een gigantisch grote paperclip liggen. Hij zit gehecht aan printpapier. Op het printpapier ontcijfert dokter Wie een aantal letters. Ze vervagen in hun grootte. C-O-N-F-I-D-E-N-T-I-A-L , lijkt er te staan. Nieuwsgierigheid is gewekt.
Doornat en depressief van de regenbuien die nooit meer leken te stoppen. Ik had het al opgegeven. Dit zou blijven stromen tot in de winter. Dan -ongelooflijk- waren de aardtranen opeens opgedroogd en zie, de zon, die vergeten schijf, kwam opnieuw te voorschijn om een week lang te blijven. ‘Beloofd’ zwoer de weerman op TV met gekruiste vingers.
Hij start niet eens meer, zolang is het geleden dat ik erop heb gereden. En dat uitgerekend op een prachtige herfstdag, een dag waarop niets anders denkbaar is dan motorrijden. Het gekriebel houdt aan, de accu is snel opgeladen en voor ik me bedenk hijs ik me in mijn met keflar versterkte spijkerbroek. Snel veeg ik nog wat groenige schimmels van mijn leren jack. De Moto Guzzi komt niezend aan de pruttel en de eerste keer dat ik rem maken de remmen een schurend geluid en poetsen vliegroest van de schijven.
