Mijn moeder heeft me ertoe gedwongen, er is absoluut geen sprake van enige vrijwilligheid vanuit mijn kant. Ik verkoop liever gebakken lucht dan dat ik erop rijd. Ze bedoelt het vast goed, het is iets onontbeerlijks in een mensenleven in de 21ste eeuw in Nederland, want wat zou ons land zijn zonder files?
Vanmiddag zat ik naast mijn moeder in de auto, en bij het naderen van de rotonde was er nog weer eens zo’n pummel die z’n knipperlicht niet aan deed. Misschien een soort van ongeschreven verkeersregel van de macho man? Want het valt me op dat mannen het vaker ‘vergeten’ dan vrouwen. Bloedirritant.
Ready for take-off, draai ik de A-orta op om me vliegensvlug en goed gemutst naar mijn afspraak te begeven. Ruim baan druk ik het gaspedaal wat dieper in want platte afstand behoort nu eenmaal in zo’n kort mogelijke tijd overbrugd te worden, zeker op die schaarse momenten dat dit mogelijk is.
Waar men voorheen altijd in het duister tastte over de redenen voor een vertraging – en zodoende vaak en veel te raden had; prettige bezigheid om de extra reistijd te verdrijven – heeft de NS-top nu blijkbaar verordonneerd dat de argeloze reizigers op de hoogte gehouden dienen te worden van de ontwikkelingen in het geval van vertragingen.
Bij “openbaar vervoer” denken wij altijd aan vervoer over de weg of op rails. Maar varen kan natuurlijk ook! En dat openbaar vervoer te water doet steeds meer opgeld in Nederland. Na de teloorgang van de trekschuit, die zo’n 150 jaar geleden het veld moest ruimen voor de veel modernere spoorwegen, zien we het afgelopen decennium een toename van snel vervoer te water.
