Waarom ben ik teruggegaan naar dat eiland? Ik weet het gewoon niet, misschien weer die zweefdrang. Soms doe je dingen en je weet gewoon niet waarom. Één ding weet ik zeker – ik was allesbehalve gelukkig met het leven. Weer was het een geval van eigen schuld natuurlijk, dus weer zelf er wat aan doen.
Voor 28 jaar zweefde ik door de wereld. Ik woonde even samen met mijn kind en Finse vrouw in Finland, tot de druk op de relatie te veel werd. Ik ging terug naar Engeland, maar toch kon ik maar niet ophouden met zweven: ieder jaar een nieuwe baan, een andere stad, een nieuwe vriendin.
28 jaar heb ik gewacht om dit te schrijven. En ik word wel eens ongeduldig genoemd.
Ik was 26. Niet lang getrouwd, met een mooie dochter van enkele maanden oud, een goede baan en een leuk appartement. Vrienden had ik ook zat. Goeie vrienden, maar één daarvan was speciaal. Ach, wat zegt dat woord “speciaal” eigenlijk niets! Zij was een unicum, Trisha. Voordat ik haar leerde kennen kon ik in mijn wildste dromen nooit kunnen fantaseren dat iemand zoals zij kon bestaan. En sinds ze plotseling wegging, heb ik ook nooit iemand vergelijkbaar ontmoet.
Een week of twee terug heb ik een verschrikkelijk mooi schilderij voor mijn verjaardag gehad. Toen ik hem pas had opgehaald hebben mijn familie en ik er een uur naar zitten staren vol bewondering hoe zoiets gemaakt kon worden. Een tijdje kijkend hadden we allen een blij gevoel. Het is ook zo’n vrolijk schilderij. Ik wist dat natuurlijk allang aangezien ik hem zelf had uitgezocht en ik er al enorm blij van werd toen ik hem zag op internet een afbeelding van zo’n 5 bij 12 cm. Maar nu in het echt is het echt wonderbaarlijk hoe zo’n gevoel bij je los kan komen alleen maar als je ernaar kijkt.
“We ondervragen Greta en Peter’s vrouw en dan gaan we er een nachtje over slapen, maat. Vandaag zullen wij er niet meer uitkomen.” Het uitzicht van zijn bed geeft Opstal nieuwe energie. Iets te hard rijdt hij naar het bureau waar de twee vrouwen al in verhoorkamers zitten te wachten. Opstal neemt Peter’s vrouw voor zijn rekening. Zij vertelt hem dat Peter deze ochtend zoals altijd om 8.25 uur is vertrokken. Opstal bedenkt zich dat het alibi Peter tien minuten ruimte geeft. Twee telefoontjes later is hij er uit. Draaibank moppert als hij uit de verhoorkamer wordt geroepen. “Ik weet wie het gedaan heeft. Kom mee! We halen Peter op.”
