Lieve kleine, Misschien kan ik beter zwijgen, want ik weet nog altijd niet hoe je praat over je pijn die niemand ziet, omdat je die verborgen houdt.Is er iemand die jij kan vertellen over je dromen die zijn verdwenen en over je maanden zonder zon?Iemand die luistert naar een droevig Lees verder
Onvoorstelbaar, hoe snel dit jaar voorbijgaat. Toen we in maart thuis moesten gaan werken, dacht ik dat dat voor een paar weken zou zijn. Drie weken, was in eerste instantie het idee. Ik zette mijn laptop op de eettafel en ging aan de slag. Als ik ’s middags met Stef Lees verder
Het is vrijdagmiddag. Ray wil per se naar de stad. ‘Weet je het zeker?’ Vraag ik en schud mijn hoofd. ‘Tuurlijk maatje,’ zegt Ray. Dan ga ik mee. We hebben gezelschap. Hij heet Joeri, ik ken hem nauwelijks, hij is eigenlijk zomaar aangehaakt. Zijn ogen staan glazig. Ik haal mijn Lees verder
Lieve Djulia, Het is voor mij elke maand weer een struggle om jullie te schrijven. Ik doe er heel lang over, omdat ik alles schrijf met tranen in mijn ogen, omdat ik je zo mis. Je zet zulke grote stappen, ook al lijken ze erg klein. Het gaat er niet Lees verder
Dit verhaal speelt zich af in een wereld van chaos, wanorde en ‘zoals het virus waait, waait het politieke jasje’. We zien de wereld door onze ogen en geven commentaar vanuit onze beleving, t ervarenen willen meegaan – bewust of onbewust- mee willen gaan met de verspreiding op de digitale Lees verder
