Als een dief in de nacht sluip ik naar het bed en voorzichtig laat ik mijn koude lichaam langs de jouwe glijden in de hoop dat ik je niet wakker maak. De duisternis omringt mijn oogleden en mijn pupillen beginnen al te reageren aan de donkerte om mij heen. Ik zie de contouren van jouw blonde haren die wild op je kussen verspreid liggen.
Als ik terugdenk aan mijn vader, zie ik altijd eerst zijn ogen. Hij had indringend blauwe ogen, zoals de hemel soms heeft op een zonnige lenteochtend in maart. Helder, niet ijzig. Precies die kleur blauw waarmee de hemel dan lijkt uit te schreeuwen, dat het lente is.
Ik ben al al een tijdje vaste keus in het straatelftal. Linksbuiten speel ik. Van nature ben ik rechts, maar juist daardoor maak ik verrassende passeerbewegingen naar binnen en bedien ik de grotere jongens van pasklare voorzetten bij het doel. Ik ben snel, en vermaard om mijn verraderlijke tempowisselingen.
Terwijl de zon nooit onder gaat spelen we eindeloze wedstrijden met maar één dwingende spelregel; ‘Drie corners is penantie’. En als we met te weinig zijn is er eentje vliegende kiep.
Gevoelstemperatuur -17 graden Celsius, zeiden ze vanmorgen op het nieuws. Dat zou best wel eens kunnen kloppen.
Huiverend loop ik na mijn vroege doktersafspraak over de Overtoom richting tramhalte. De winkels zijn nog dicht. Alleen uit de bakkerswinkel komt een teken van leven in de vorm van de geur van heerlijk versgebakken brood. Op de tramhalte is het druk. Het is het tijdstip waarop mensen naar hun werk gaan en kinderen naar school gebracht worden. Gaan die mensen altijd met de tram? Of doen ze dat nu vanwege de kou?
Soms zou ik willen dat er iets als een hogere macht bestond. Om te komen shoppen. Zoals nu. Ben je daar? 2009 was een jaar van vastlopen en opnieuw beginnen. 2009 was het jaar van mijn navel waar veel en vaak naar gestaard is. Dit jaar heb ik meer ruimte voor de wereld. Luister je? Want als ik zo vrij mag zijn om met de ergste deur in huis te vallen, mag 2010 eindelijk, eindelijk, eindelijk en alsjeblieft een jaar zonder Kluun worden? En voortbordurend op het thema, kan er dit jaar in Nederland eens iemand in de schijnwerpers gezet worden die echt iets kan, of – als dat dan echt teveel gevraagd is – iemand die op zijn minst een IQ heeft dat de 111 haarpluggaatjes in het hoofd van Joling voorbij gaat? Dat zou namelijk zo verfrissend kunnen zijn.
