Als een dief in de nacht sluip ik naar het bed en voorzichtig laat ik mijn koude lichaam langs de jouwe glijden in de hoop dat ik je niet wakker maak. De duisternis omringt mijn oogleden en mijn pupillen beginnen al te reageren aan de donkerte om mij heen. Ik zie de contouren van jouw blonde haren die wild op je kussen verspreid liggen. Jouw zachte gesnurk geeft mij een veilig gevoel. Ik wil je, ik mis je, ik wil je lichaam in mij, op mij, naast mij, gewoon bij mij. Maar je bent al zo lang niet meer van mij dat de pijn van verdriet mij meer snijd dan een mes in mijn ziel. Is zij dan zo bijzonder dat je de keuze al gemaakt hebt?

Is zij dan zo speciaal dat jij alles op het spel zet om mij te verlaten voor een vrouw die je nauwelijks kent? Wie is zij dan wel, die de competitie met jaren van liefde tussen ons aangaat? Al die vragen stel ik mijzelf wanneer ik heel voorzichtig mijn hoofd naast de jouw leg, een klein stukje kussen stelende van jou. Mag ik nog een beetje van je terughebben!

Mijn verdriet wil de overhand nemen, doch ik laat het niet toe. Die tijd is geweest. Jij was eerlijk om mij te vertellen dat je verliefd was geworden op een andere vrouw, jij was eerlijk en open en wil de tijd om jezelf weer in het reine met jouw eigen geest te laten komen. Ik laat je gaan, gewoon omdat ik je niet kwijt wil. Ik hou nog steeds van jou dat is de ellende juist. Had ik maar een hekel aan je, dan zou het eenvoudiger zijn, Doch toen jij het mij vertelde waren daar de tranen van verdriet, pijn, onmacht, jaloezie en zeker het feit dat ik een medestrijdster had om een en dezelfde liefde.

Dat zou ik op de sloffen moeten winnen. Maar de vraag was hoe? Zou ik je het huis uit moeten zetten? Een scheiding? Verliezen van een andere vrouw is erger dan je man verliezen aan de dood. Dan weet je zeker dat je altijd winnaar bent in zoiets, maar hier was niet tegen aan te knokken, je boot dobberde steeds meer haar kant uit. Zelfs zover dat ik nu ook al mijn eigen gang ga en zelfs met andere mannen soms uitga. Dit is niet goed. Ik voel de tranen langzaam een spoor trekken vanuit mijn ooghoeken zo langs mijn wang naar het kussensloop. In je slaap voel ik jouw hand op mijn ene borst en langzaam masseer jij mij.

Ik laat je. Of slaap je niet! Het verwart mij en ik druk mijn lichaam in een opwelling tegen de jouwe aan, jij reageert snel en voordat ik het weet zij wij bezig de liefde te bedrijven op een passioneel intense manier, alsof het de eerste keer is dat wij elkaar ontdekken. Je mompelt mijn naam, het maakt mij intens gelukkig. Dit is toch geen droom? Maar ik voel jouw lichaam, ruik jouw zweet, voel je tong overal en nergens over mijn lichaam. Kreunend vallen wij van elkaar en zacht streel jij mijn haar.
“Ik heb een keuze gemaakt liefste”, hoor ik jou zacht zeggen in het donker.
Voor ik wat kan zeggen druk jij een kussen op mijn gezicht.
De nacht begon donker en eindigt in de duisternis van het niemandsland dat ik betreed.

Categorieën: VEC

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

16 reacties

LouisP · 1 mei 2010 op 08:54

Klapdoos,
proficiat met je VEC…..mooi, met een beetje duister einde..

groet,
Louis

klapdoos · 1 mei 2010 op 12:34

LouisP bedankt voor je reactie, vind het doodeng moet ik je eerlijk bekennen, maar heb de uitdaging aangepakt omdat het mij gevraagd was. Doodeng om ineens de hele maand in de picture te staan…
Groet van leny

Prlwytskovsky · 1 mei 2010 op 12:52

Heej Leny, gefeliciteerd met je VEC. Bij mij sta je al veel langer in the picture, dus dat maandje kan er ook nog wel bij. Toch?

Wat betreft je column heb ik er maar één woord voor: whooowhhh.

Is de laatste regel niet een beetje een open einde? Een verslag vanuit niemandsland? 😉

Ontwikkeling · 1 mei 2010 op 13:33

Na de zin [quote]“Ik heb een keuze gemaakt liefste”, hoor ik jou zacht zeggen in het donker.[/quote] kreeg ik kippenvel en bekroop me een akelig gevoel…Heel knap gedaan!

Goed verhaal en gefeliciteerd met je VEC!
Liefs,
Odette/IO

Dees · 1 mei 2010 op 14:11

Mooi verhaal Leny! En die zenuwen zijn nergens voor nodig, lekker een maandje bruin worden in de spotlight van de voorpagina, tis er een mooi seizoen voor :kus:

klapdoos · 3 mei 2010 op 10:04

Peet dit kan nderdaad best een vervolg hebben, gewoon iets uit een duistere wereld. Creepy???Jij vraagt, wij verzinnen wel wat..
Bedankt voor je reactie, groetzzzz van leny

klapdoos · 3 mei 2010 op 10:05

Bedankt voor je felicitaties en je reactie, dank zij jou trouwens, mag wel even gezegd worden toch???
Groetzzzz leny

klapdoos · 3 mei 2010 op 10:07

Dees ik word zovaak afgebrand of er wordt helemaal niet gereageerd omdat het misschien de moeite niet waard is dat het voor mij een zenuwentoestand was hoor, terwijl ik al twee boeken met korte verhalen uit heb gegeven die lopen als een trein is dit natuurlijk doodeng. Je staat natuurlijk wél de hele maand te kijk voor wie het lezen wil. En dat vind ik best eng….Dank voor je reactie,
groetszzzz van leny :eh: :eh: :eh:

Dees · 3 mei 2010 op 19:14

Het is niet zo zwart-wit volgens mij hoor, het ene stukje is en valt beter dan het andere, nou en 😉

Geniet er een beetje van, die voorpagina, ’t leven is te kort.

Groetjes,

Dees

Mien · 3 mei 2010 op 23:43

Klapdoos in de etalage.
Dappere exposure.
Mooi verhaal.
Lef loont.

Mien

klapdoos · 5 mei 2010 op 12:25

Mien bedankt voor je lieve commentaar, geeft de burger weer moed…
groetzzzz

klapdoos · 5 mei 2010 op 12:27

Dees je hebt helemaal gelijk hoor, ik moet me niet zo aanstellen ben al over de helft ( meer dan) van mijn leven dus inderdaad geniet ik van elk moment…Dank voor je steun…
lena :stom:

bouwjaar54 · 11 mei 2010 op 00:17

Kort verhaal met een fraaie spanningsboog en een dubbele (…) climax als besluit. Hulde!

FelisXx · 23 mei 2010 op 14:25

Mooie column! Sorry ik weet niet zo goed hoe ik moet reageren, maar het is echt mooi… :oeps:

wamackaij · 28 mei 2010 op 12:18

Met veel gevoel en passie geschreven en heel herkenbaar voor iedereen die een grote liefde heeft verloren of dreigt te verliezen aan een andere man of vrouw. Wie wil er dan niet het liefste dood?

klapdoos · 31 mei 2010 op 12:23

Voor iedereen die hierop gereageerd heeft, mijn hartelijke dank. De onzekerheid waarmee ik mij in dit voor mij persoonlijk avontuur stortte was doodeng, doch jullie reacties waren voor mij in ieder geval een grote troost en het gevoel dat ik zeker ( dyslexie verdwijnt namelijk nooit) op de goede weg ben. Nogmaals mijn dank en Peet bedankt dat jij het stokje van mij overneemt, succes goser…
groet van leny :wave: :wave: :wave:

Geef een antwoord