VEC

De wereld draait door

Het begon allemaal veelbelovend. We kregen een nieuwe Amerikaanse president, schaatsten op natuurijs en ik begon aan nieuwe fase in mijn leven. Mijn boek kreeg vorm en de ontwikkelingen volgden elkaar in een flink tempo op.
Toen kwam de crash. Terwijl er een vliegtuig neerstortte op Nederlandse bodem, stortte mijn wereld in elkaar door een verontrustende uitslag.

Door Fem, geleden

Mijn publieke ontmaagding

Vijf jaar geleden was ik een groot fan van De Lama’s, mijn grootste ambitie was afstuderen en ik lustte nog geen champignonsoep. In Utrecht ging ik naar een klein zaaltje om mijn allereerste theatersportwedstrijd te zien. De spelers improviseerden erop los en wisten van gebakken lucht een geloofwaardige scène te maken. Decorstukken, weliswaar onzichtbaar, rezen op het lege podium. Ik ging zo op in het spel dat ik driftig rozen gooide naar de improvisatiespelers als ze het goed deden en steeds baldadiger de natte sponzen smeet naar de scheidsrechters. Het jonge studentje in mij adoreerde de spelers en wilde dat ik zo goed was om ook ooit op het podium te staan. Vier jaar lang heb ik niets met dat idee gedaan. Maar deze week was het zover. Na een intensieve periode van trainingen ga ik met knikkende knieën mijn eerste improvisatiewedstrijd in.

Door Neuskleuter, geleden

Ik onthoud van je

De zinnen die de woorden tijdens de reis zijn kwijtgeraakt, laten jou zwijgen tegen me. Omarmd door de nacht laat ik me rusten naast jouw sierlijke lichaam, waaruit blijkt dat God de enige echte beeldhouwer is. Fijn en precies heeft Hij jouw lichaam geslepen voor het leven, voor een leven met mij. Onder ons ligt de aarde waaraan wij zijn ontstegen, hoger dan het bijgelovig volk, dat als een leugen wacht tot de waarheid voor is gegaan.

Door maurick, geleden

Het finale spel

Soms vraag ik me af of hij niet stiekem naar mij achter de wolken lonkt. Of hij geen zuchtend zomerwindje is dat in crescendo de vijand van bloemen, parasols en uiteindelijk ook mensen wordt.

Door axelle, geleden

Leedtekens

Een prachtig landschap met veel groen en wilde bloemen. Rustgevend als die gaten er niet waren. Kogelgaten die de verlaten huizen naar adem doen happen. Nog niet van de schrik bekomen. Vijftien jaar geleden is voor geweld een fractie, een seconde. En overal zwarte graven, zomaar in de heuvels opduikend. Een kapotgeschoten kerk staat ergens nog onaangeraakt na de strijd. Het dak gedeeltelijk opengereten. Alsof je ingewanden bloot ziet liggen. Het terras van een café vol mensen vlak ernaast vormt een bijtend contrast.

Door pally, geleden