Mijn eerste verhaal over onze caravan wordt ook de laatste. In ieder geval voor wat betreft onze SMV uit 1978 die, terwijl ik dit schrijf, intussen onze caravan niet meer is. Zojuist schreed zij statig aan de trekhaak van een ander voertuig dan de onze, de straat uit. Ze is geadopteerd door een nieuw gezin, waarvan zij de vakantiethuishaven zal worden. In 1995 kwam ze bij ons wonen, of eigenlijk meer in de stalling. Van het model paracetamol zetpil gemaakt was zij onooglijk om te zien aan de buitenkant, aan de binnenzijde was ze prachtig. Haar kasten en banken waren van echt Zweeds naaldhout gemaakt, niet zijnde IKEA kwaliteit. Tussen de vakanties door rook ze een beetje muf, zoals caravans dat doen. Prévakantie was het een kwestie van de deuren en ramen opengooien en verder kwam je met een fles Ajax ook een heel eind.

Onderweg, op onze “routes des vacances” hadden we altijd veel bekijks. Wanneer we werden ingehaald duurde dat tergend lang. Niet doordat wij zo snel waren, maar doordat de bestuurder van het inhaalvoertuig meer met onze caravan bezig was, dan met zijn eigen inhaal manoeuvre.

We hebben vele Europese campings bezocht en elke vakantie hadden we wel “open huis” . Onze vakantieburen konden zich verwonderen over wat er allemaal in onze oude caravan paste. “Wat fijn, u kunt er ook in koken”, hoorden we vaak. “Ach en u hebt zelfs een WC vanbinnen. Wonderlijk”.
Niet zo verwonderlijk als je bedenkt, dat caravans van SMV al in de jaren ’70 zeer rijk uitgerust te noemen waren.

Met de komende verbouwing voor de deur is het hier Prinsjesdag geworden. We moeten bezuinigen. Ook op Vakantiezaken. Eens per drie jaar gaan we met de caravan op vakantie en daar hebben we dan de rest van het jaar een groot VOLVO-bakbeest voor op het erf staan, want met Paola (mijn blauwe Fiatmobiel) kun je zo’n vakantiekar niet trekken. Paola zelf (ze weet het nog niet dus ik schrijf dit heel zachtjes) moet ook weg en het ligt in de bedoeling om van die twee auto’s er eentje voor terug te nemen.

Ik schrijf het allemaal flink op, maar intussen vind ik dat de prijs van onze nieuwe fundering steeds meer oploopt. Niet alleen de vloer gaat eraan, ook andere gezinszaken veranderen. Mijn zoon was een beetje verdrietig vanmiddag toen Saar de straat uit reed, ik was dat ook. Weemoedig denk ik terug aan de fijne vakanties die we met haar hebben beleefd – inclusief klapband op de snelweg in 2001 – en vanbinnen krijg ik een beetje een hekel aan het woord vakantie. Het wordt nooit meer zoals het was.

Het moet wel een verdomd mooie vloer worden volgend jaar. Met ingebouwde verwarming, zodat in elk geval mijn voeten er een warm gevoel aan overhouden.


Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

11 reacties

LouisP · 27 april 2010 op 17:29

Ontwikkeling,
als onderdeel van de bouwproblemen goed…
de titel…daar gaat ze was volgens mij ook prima
Ik voel echt wel de liefde voor de caravan maar ook, en dat vind ik bijzonder……de liefde voor het schrijven…
mooi..
groet,

Louis

Kwiezel · 27 april 2010 op 17:59

Eigenlijk heb ik het niet zo op mensen met caravans en Volvo’s, maar als je er zooo leuk over kunt schrijven zal ik daar niets over zeggen 😉 Gave manier van schrijven heb je!

Ontwikkeling · 27 april 2010 op 18:44

[quote]dat vind ik bijzonder……de liefde voor het schrijven…[/quote]
Louis, dat is het mooist compliment dat je me kunt geven. Mijn dag is helemaal goedgemaakt na een rommelige werkdag op de poli….

Ontwikkeling · 27 april 2010 op 18:45

Dank je wel! (‘k Fleur helemaal op na deze rommelige poli-dag)

Ma3anne · 27 april 2010 op 19:46

Omdat je twee keer dezelfde fout maakt in de inleiding, ga ik er even op in:
[quote]Mijn eerste verhaal over onze caravan wordt ook de laatste. [/quote]Dat moet zijn ‘het’ laatste, omdat het hoort bij ‘het’ verhaal.[quote]van een ander voertuig dan de onze[/quote]
Dat moet zijn ‘het’ onze, omdat het hoort bij ‘het’ voertuig.

Ik ben wel erg benieuwd wat voor caravan het nou was. Heb je er een plaatje bij?
Voor mijn gevoel had je meer uit dit stukje kunnen halen, als je het niet zomaar van je had afgeschreven. Niet onaardig om te lezen, maar minder sterk dan andere van jouw schrijfsels.

Avalanche · 27 april 2010 op 20:14

[quote]Paola zelf (ze weet het nog niet dus ik schrijf dit heel zachtjes) moet ook weg [/quote]

maar daar wil ik dan wel weer een column over, natuurlijk! 😀

Ontwikkeling · 27 april 2010 op 21:36

Dank voor de “het en de” story, die fout maak ik helaas vaker. Voor het plaatje, kijk even op http://altijdinontwikkeling.blogspot.com/2010/04/daaaaar-gaat-ze.html
(Het is een heel gek model en nog gekkere kleur ;-))

Ma3anne · 27 april 2010 op 21:49

[img]http://4.bp.blogspot.com/_7-Y_MK3-cgE/S8rcnorhG1I/AAAAAAAAAXY/gzcKt3C4Cs8/s200[/img]
Wat een dotje van een ei! 😀

Ontwikkeling · 27 april 2010 op 23:04

Moet eerst het verlies van Finette nog verwerken (een peugeot 106 die ik in 2008 naar de sloop moest brengen).
:toeter: Ja, ik ben zo’n gek die haar auto’s een naam geeft :oeps:

arta · 29 april 2010 op 08:06

Auto’s een naam geven maakt ze wat minder mechanisch 😀
Leuk stuk, Ontwikkeling!
🙂

trawant · 29 april 2010 op 11:57

Ik vind het een leuk idee dat namen geven.
Ook voor de eenzamen onder ons.
Doop je spullen!
Zo heet onze afwasser sinds gisteren Mina.
De stofzuiger Henk.
En het hulpstukje voor de kleine hoekjes Ingrid.
Zo haal je ook de actualiteit in het huishouden.

Leuk stukje hoor, maar ook eens met MA3..

Geef een antwoord