Het leven was ooit een rots, die begroeid was met bomen die tot aan de hemel reikten. Ik had een fijne jeugd in een warm gezin, lieve ouders. Mijn eerste echte vriendin was een prinsesje, werd mijn echtgenote en ik deed mijn uiterste best haar leven zo aangenaam te maken. Dat lukte ook, totdat ik door kreeg dat ze daar zelfs niet genoeg aan had. Er kwamen grotere scheurtjes in de onzinnigheid nadat de drie kinderen geboren waren. Haar levenswijze kon ik niet volgen en een diep en donker water verscheen nadat de jongste ernstig ziek werd en mij ook aan de kade liet staan. Met allerlei hulpmiddelen probeerde ik het gapend gat te dichten. Ik bouwde een brug, maar die brak zij weer af en verdween uit mijn leven. De overkant ging ik als het goede leven te beschouwen, deze zijde van de kloof werd al gauw het niet kunnen begrijpen van de reden. Ik probeerde opnieuw het gat te dichten met een geïmproviseerde oversteek en trouwde een andere vrouw. Al gauw bleek dat dit een miskleun was, ik verloor de twee andere kinderen uit het oog. Zij bleven aan de andere kant en probeerden hun eigen leven zin te geven. Het materiaal waar ik deze brug had gebouwd bestond uit gammel materiaal dat vaak van hand tot hand gegaan was, bijna niets paste en binnen korte tijd verzakte de hele boel. Doordat ik nu steeds verder wegdreef en me overgaf aan het mindere deel, kwam bij mij niet de gedachte op om ooit nog eens tot grote daden over te gaan. De dagen werden niet meer benut waar ze voor dienen en het verschil tussen licht en donker was miniem. Door een weldoordacht plan wist ik te ontsnappen en kwam ik aanraking met een goede bruggenbouwer. Ik moest bij dit bedrijf intern en leerde hoe men een brug mentaal beter kan bouwen, hoe breed de kloof ook is. Goeddoordacht begon ik aan dit karwei en na enkele maanden kon ik de brug laten zakken om de overkant te bereiken, alles paste precies en leek solide. Op een dag wilde ik nog eens kijken hoe mijn oude omgeving er uitzag, maar bemerkte tot mijn grote verbazing dat de afstand verder was dan daarvoor, de brug was te kort. Door een sprong kon ik nog gemakkelijk de kier overwinnen, maar het voelde niet veilig en draaide me subiet weer om.
Is het zinvol om me nog zorgen te maken wat er aan de overkant nog gaat gebeuren en hoe vaak zal de spleet nog te overwinnen zijn. Wordt het gat nog groter? Voel ik er voor om nog eens naar de overkant te gaan en kan ik dat leven aan? Of blijf ik liever hier waar het veilig is op mijn eigen rots? Is het een kwestie van kiezen? Het is dan wel tijd om alles om me heen te vergaren waar ik de rest van mijn leven plezier en behoefte aan heb. Nu kan het nog!

Categorieën: Maatschappij

8 reacties

Avalanche · 3 september 2010 op 10:16

Prachtig! Met enorm kippenvel gelezen…

Anti · 3 september 2010 op 10:53

Je vertelt het als een sprookje, dokterblues, als een nogal gruwelijk sprookje met onherbergzame oorden waar je op je tocht niet of nauwelijks aan kunt ontsnappen. Mooi en puur beschreven.

De reclameboodschap hiernaast heeft wel echt iets cynisch: ‘Tijdelijke brug. We leveren tijdelijke bruggen & pontons.’ Misschien is dat een oplossing voor je? :hammer:

Mien · 3 september 2010 op 13:27

Bruggen bouwen of fierljeppen.
Alles dient gebaseerd te zijn op een goede fundering.
Ach … en een beetje zwemmen op z’n tijd kan nooit kwaad …
Toi, toi.

Mien brug zonder handvat

sylvia1 · 4 september 2010 op 10:48

Ja, de metafoor is veelzeggend. Bruggen bouwen is een nobel streven, maar soms ligt het ideaal net een brug te ver.

arta · 4 september 2010 op 12:16

Ik ben dol op metaforen, maar vind deze wat te ver doorgevoerd. De metafoor draagt de tekst ipv dat de tekst de metafoor draagt. Om deze reden ben ik minder enthousiast dan eerdere reageerders.

Dees · 5 september 2010 op 11:42

Ik lees luchtige lijnen over onderwerpen met pijn. Een overview van wat er is gebeurd, een conclusie die voor jezelf heel logisch is, maar voor de lezer zomaar komt en alles op de veilige zijde van de metafoor. Het doet me daarom wel iets, maar ook weer niet zoveel als het zou kunnen doen. Er zit ergens te weinig essentie in, waar veel essentie lijkt te zitten. Dit verhaal is tien verhalen. De rode draad is voor later. Zoiets.

pally · 5 september 2010 op 20:44

Ik heb het gevoel dat je je achter je metaforen schuil houdt. Daarom werkt dit stuk voor mij niet, denk ik. Ik zou zeggen: durf wat meer te voorschijn te komen. Nu zie ik je heel vaag bewegen achter de vitrage (om toch in metaforen door te gaan).

groet van pally

Anti · 7 september 2010 op 00:15

Je hebt verdorie gelijk Pally, het is een soort sprookje maar dat schept inderdaad afstand, houdt het veilig.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder