Klik hier om deze column te horen

Ik heb een bijbaantje in een slijterij en dat gegeven op zich is al een boek waard. Misschien ken je de grappige film met Johnny Depp wel over het meisje van de chocolaterie, dat al haar klanten kennis laat maken met de geneugten van chocola en vervolgens een heel erg leuk en idyllisch Frans dorpje het genot van het leven laat zien. Toen ik enkele jaren geleden in de slijterij ging werken, wat voor mij vrij logisch was aangezien ik een zoon-moeder relatie met mijn baas heb, hoopte ik met diezelfde vrolijkheid mensen te kunnen verblijden met een heerlijk flesje wijn of het allernieuwste gerstenat.
De realiteit is zoals altijd geen Johnny Depp-film.
Begrijp me niet verkeerd; in de slijter bij u om de hoek komen veel echt wijnliefhebbers, bierkenners en mensen die een leuk cadeautje zoeken voor de Abraham in de familie. Maar als die de deur uit zijn worden ze vervangen door mensen waarvan je vaak uit de verste verte niet kunt zien wat er in hen schuilt. Soms duistere types. Allemaal mensen met een eigen verhaal. Soms voel ik me een praatpaal, een deskundige en een maatschappelijk werker in één.
Neem de pastoor die elke twee weken een fles cognac komt kopen. Of ik het in wil pakken, ‘want het is een cadeautje voor iemand anders.’ Of de Jonge Vader die met zijn zoontje van vier binnen komt en met twee blikjes bier de winkel weer uit loopt, zijn zoontje bijna vergetend. En dat drie keer op een dag.
De man die op elke doordeweekse dag bij mij een flesje jenever komt halen voordat hij in zijn moestuin gaat werken. Zegeltjes spaart hij niet. Op zaterdag komt hij samen met zijn vrouw braaf een grote fles jenever kopen. Uiteraard spaart hij alleen op zaterdag zegeltjes.
De man van Turkse afkomst die vier keer per week door de achterdeur binnenkomt, zo snel mogelijk vijftien blikjes bier in een tasje wil hebben en hem al gesmeerd is als ik het wisselgeld terug wil geven. De deftige vrouw met het opgestoken haar, de dure jas met nog duurdere schoenen, het beatrix-accent die minstens drie keer per week een zakflesje cognac komt kopen ‘voor in de soep.’ De mislukkelingen, de dronkaards, de werkelozen zonder toekomst. Alles komt bij mij binnenwandelen. Ik verstrek ze hun medicijn, zij geven mij geld en als een soort stilzwijgend pact knipogen we naar elkaar terwijl ik hun flesjes in vloeipapier rol. Het is mijn inkomen en hun pleziertje. Ik moet wel. Ik ben de jongen van de slijterij.
Zo kwam er bij mij elke koopavond een man zijn medicijnen halen. De man was gebroken. Hij was om de een of andere reden geroyeerd uit de Orde der Advocaten en zijn carrière was mislukt. Elke week kwam hij bij mij twee flessen wodka kopen. Liters. Hij kwam binnen, lachte even vriendelijk, en ik wist wat hij nodig had. Zijn vaste recept. En hij had het echt nodig. Hij gaf mij zijn geld, ik gaf hem het enige lichtpuntje in zijn leven.
De maandag erop kwam zijn moeder vertellen dat ze hem thuis gevonden had. Een overdosis slaappillen, vermengd met twee liter wodka was hem fataal geworden. Ze ging weer en op dat moment kwam de jonge vader weer binnen met zijn zoontje van vier. Ik keek naar de vader en naar het zoontje. De man keek glazig uit zijn ogen en zijn kind keek tegen hem op. Ik zei dat we geen bier meer hadden voor hem. De man haalde zijn schouders op en liep de winkel uit.
En nog steeds, elke dag zie ik hoe de Jonge Vader met zijn twee blikjes bier voortaan uit de supermarkt naast onze winkel komt gelopen. Zijn zoontje achter hem aan.
En als ik ’s avonds thuis kom, neem ik een ijskoude cola. Ik kan er niks aan doen. Ik ben de jongen van de slijterij.

[b][size=xx-small]Deze audio-column werd mede mogelijk gemaakt door ReadMe.[/size][/b]


20 reacties

Troy · 12 november 2005 op 17:44

Een geweldige column!! “Chocolat” was een mooie film maar volgens mij kan “De jongen van de slijterij” een minstens zo groot kasucces worden. Ik hoop snel meer van je te lezen.

melady · 12 november 2005 op 19:16

Fjag, dat heb je ijs en ijskoud geschreven!
Top.

Trukie · 12 november 2005 op 19:53

Wat een mooi verwoorde column. Geruisloos ga je naar de climax. Als tenminste een vrijwillige dood jouw verborgen onderwerp is. De laatste tijd schijnt het een must te zijn in schrijfsels, toneelstukken, cabaret enz. Is goed hoor. Zo komt er eindelijk eens een beetje lucht in het bijna hermetisch taboe er omheen. Voorkomen kun je meestal niet. Ook in ‘Chocolat’ wordt in de lieflijke sfeer een drama verpakt.
Grappig die bronvermelding

wendy77 · 12 november 2005 op 20:12

In het begin kwam ik wat moeilijk op gang, maar toen ik eenmaal in je verhaal zat, was ik meer dan geboeid. Goede originele column.

Outsider · 12 november 2005 op 20:17

Ik sluit me bij de vorige reacties aan. Prachtcolumn.

Bakema_NL · 12 november 2005 op 23:19

Ik weet niet waar het zich afspeelt, maar het kan zomaar die man zijn in de supermarkt waar ik werk……….hoewel, man, is nog lastig kiezen tussen al die alcoholisten.
Zelf heb ik toch in menig supermarkt gewerkt en sommigen liggen niet zo gek ver bij elkaar vandaan. Zo weet ik dus ook dat er mensen zijn die in elke winkel 1 of 2 flessen halen zodat het niet zo opvalt……..2 flesjes bij C1000, 2 flesjes bij de slijter, 2 flesjes bij ons…….toch triest.

bert · 13 november 2005 op 20:17

Op deze manier vormen we samen de schakels in de maatschappij. We kunnen ons echter nooit 100 % verantwoordelijk voelen voor wat er in deze maatschappij gebeurt. Dat zou meer op moeten gaan voor de gebeurtenissen om ons heen bij de mensen die ons echt dierbaar zijn, vrienden en familie, en dan is het al moeilijk genoeg om dit soort afschuwlijke dingen echt aan te zien komen, laat staan te voorkomen. Goeie column, doet opnieuw nadenken.

Geertje · 14 november 2005 op 00:22

Prachtige omschrijving van een triest verhaal. 🙂

klungel · 14 november 2005 op 12:44

Voor Readme en voor de Maand.
Man, wat mooi geschreven over iets wat iedereen weet, maar waar niemand over nadenkt.

Dees · 14 november 2005 op 13:47

Bijna gemist dit stuk. En dat zou een gemis zijn geweest. Helemaal goed, ontluisterend en ontroerend tegelijkertijd.

melady · 1 december 2005 op 01:06

Gefeliciteerd met je maandcolumn fjag2003.

Mup · 1 december 2005 op 02:37

Gelukkig is er de maandcolumn, voor als je een column die er uitspringt, zoals deze hebt gemist.

Groet Mup.

Dees · 1 december 2005 op 12:50

Eens iets heel anders als maandcolumn. Gefeliciteerd!

Trukie · 1 december 2005 op 14:12

Heel terecht dat deze column column van de maand is geworden.
Proficiat.

klungel · 1 december 2005 op 15:07

gefelici 😀

ReadMe · 1 december 2005 op 17:04

[quote]Voor ReadMe en voor de Maand. Man, wat mooi geschreven over iets wat iedereen weet, maar waar niemand over nadenkt.[/quote]
Inderdaad, ik heb hem al ingesproken, hij komt snel online 🙂

WritersBlocq · 1 december 2005 op 18:27

Geweldige column! Gefeliciteerd met je column van de maand! Groetje, Pauline.

Tovenaar Govinda · 18 december 2005 op 18:43

Geweldig geschreven, mijn complimenten!

Karin

fjag2003 · 20 december 2005 op 14:11

Hoi allemaal,
Normaal reageer ik nooit op mijn eigen schrijfsels, maar wil toch even bedanken voor de leuke reacties. Ik wil Readme in het bijzonder bedanken voor het inspreken van de column. Top!
Groeten
Frank

‘Nobody said it was easy’

ReadMe · 21 december 2005 op 18:35

Heel graag gedaan natuurlijk. De column was ook de moeite waard 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder