Het is lang geleden en ik koester er slechte herinneringen aan. Ik schat zo’n dertig jaar geleden. Mijn eerste wintersport. Ik zal het nooit niet meer vergeten. Fanatiek en jong als we waren. Mijn vrienden en ik. Gek gemaakt door al wat we mee zouden maken, kropen we in een veel te klein autootje richting München. In alles hadden we voorzien. Om de beurt rijden genoeg eten en drinken in de auto en lekker muziekje in het cassettedeck. Jetz geht loss.

Garmisch Partenkirchen daar moesten we heen. Het klonk als een aria van Wagner. Wir fahren nach Garmisch Partenkirchen. Nicht nach Lotz. Het kleine hotelletje waar we een week lang zouden bivakkeren lag in een prachtige omgeving, nabij de grote skischans, toch het hoogtepuntje van het dorp. De dennenbomen en lariksen hingen vol sneeuw en we hadden er alledrie zin in. De pistes en de sneeuw waren perfect en het zonnetje scheen. De biertjes smaakten uitstekend en thuis hadden we uiteraard al getraind op het eten van schnitzels. We waanden ons in een schnitzelparadijs. So far so good.

Iedere dag liepen we met onze ski’s in de nek langs de skischans en het moet gezegd hij lonkte. De laatste dag van ons verblijf hield ik het niet meer. Ik zou en moest dat de ding verkennen. De jongens liepen al naar het hotel maar ik bleef hangen, in de ‘Stube’, en dronk mezelf wat moed in. Ik had al gezien dat het mogelijk was de skischans te betreden. Er was een groot gat geknipt in het hoge hek achter een zware lariks. Ik nam mijn kans waar. Maar hoe kwam ik nu op de schans? Wat een hoog ding is het eigenlijk. Het geluk was met mij. Een deur naar de noodtrap stond open.

Ik klom, met mijn skischoenen nog aan, de ijzeren wenteltrap op. Voorzichtig want hij was best glad. Er leek geen einde aan te komen en begon wat misselijk te worden. Na een eeuwigheid stapte ik op een klein platform langs de piste. Ik durfde niet naar beneden te kijken. Iets in mij vertelde dat ik dat beter nog even niet kon doen. Ik besloot mezelf te trakteren op het zicht dat die koene luchtridders hadden vanaf de start. Een beetje overmoedig wellicht, maar ik hield me voor, ik hoef niet omlaag te springen.

Voorzichtig kroop ik over de reling richting de balk die bedoeld was om vanaf te glijden, uiterst behoedzaam met de rug naar het dal en me stevig vasthoudend aan de balk. Ik haalde een keer diep adem en zwaaide mijn been omhoog zodat ik schrijlings op de balk kon zitten. Ik vroeg me even af hoe die schansspringers dat eigenlijk deden met hun lange ski’s. Maar zo ging het ook. Ik schoof wat met mijn billen zodat ik stevig grip had en deed mijn ogen open. En toen gebeurde het.

Ik bevroor van angst. Voor me lag een hele lange witte baan waar geen einde aan leek te komen. Zo ook aan mijn hoogtevrees. Die nam onmetelijke proporties aan. Het zou mijn langste vakantie ooit worden, in vele opzichten. Lang van angst, lang van kou, lang van formaat. De volgende dag werd ik gevonden. Zwaar onderkoeld en ingesneeuwd, gelijk Jack Nicholson in The Shining, als een domme kip op een balk, met sneeuw in plaats van pek met veren. Het schijnt dat Bavaria mijn leven heeft gered.


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

20 reacties

arta · 4 maart 2016 op 11:16

Oh, Mien, als dit waargebeurd is, jeetje, wát een verhaal!

Ik houd overigens toch het meeste van jouw realistische schrijfstijl, hoor! 🙂

Mien · 4 maart 2016 op 11:19

Rechtstreeks uit mijn Maggiduim arta, en een heel klein beetje van mezelf. Kan haast ook niet anders. Dank voor je reactie.

pally · 4 maart 2016 op 11:36

Leuk jonge hondenverhaal met een griezelig einde, Mien. Wat betreft de Duitse uitdrukkingen, die kloppen niet helemaal. Dus zou ik niet doen.
Het is bv.’ Jetzt geht’s los’, volgens mij.ook de tijden hussel je wat door elkaar. Maar het blijft een leuk en fris verteld stukje.

Mien · 4 maart 2016 op 11:45

Jetz geht’s los. Goed gezien. Dank voor de tip.
Waar hussel ik de tijden door elkaar Pally. Ik zie het niet.
Dank voor je reactie.

pally · 4 maart 2016 op 13:13

Wat een hoog ding ‘is’ het eigenlijk. Dat eigenlijk alleen maar…

    Mien · 4 maart 2016 op 14:35

    Mmm … Volgens mij mag daar gewoon tt staan. Het is nog steeds een hoog ding. Maar toch bedankt voor de kritsche noot. 😉

trawant · 4 maart 2016 op 14:14

Kans gemist op Mien ‘The Eagle’.. 1 sprongetje maar en je was onsterfelijk geworden!
Leuk stuk!

    Mien · 4 maart 2016 op 14:34

    Ha, ha, trawant, Eddy the Eagle, helemaal niet aan gedacht nog. Brings back memories. Net als de Mounties! 😉

Lianne · 4 maart 2016 op 15:45

Dapper die trap opgeklommen en je op het balkje gemanoeuvreerd. En dan toch niet durven. Lijkt me iets om de rest van je (fantasievolle) leven met spijt aan terug te denken. Een klein beetje spijt, toch in elk geval.

    Mien · 4 maart 2016 op 20:30

    Ik weet het niet. Mogelijk. Heb het zelf niet meegemaakt. De gedachte alleen al. Fear of Shining.

g.van stipdonk · 4 maart 2016 op 17:53

Leuk verhaal. Zo ken ik er ook nog wel een paar, en die worden nog regelmatig op feesten en partijen uit de kast getrokken. Bavaria über alles! Maar eh, die ‘vrienden’? Waar bleven die nou? Of zagen die al blauw van de schnapps.

    Mien · 4 maart 2016 op 20:35

    Dank voor het compliment Gerard. Waar de vrienden waren? Geen idee. Vond het niet zo belangrijk voor het verhaal. Mocht ik het wel belangrijk hebben gevonden dan had ik ze aan de Jagatee gezet.

WritersBlocq · 4 maart 2016 op 22:24

Ja Mien, deze is wel tof, ik zie het helemaal voor me! Doet mij denken aan de tijd dat ik in St. Moritz werkte. Flinke borrel op, en het plan opgevat om met een collega op een vulliszak de bobsleebaan af te gaan, midden in de nacht. We werden gelukkig van het idee af gebracht… Zal het nooit vergeten
?

    Mien · 5 maart 2016 op 10:19

    Dank voor het compliment. Mijn ervaringen beperkrn zich tot Val Thorens. Daar mag ik nooit niet meer de disco in. Tenminste bij een niet.

Meralixe · 5 maart 2016 op 07:22

Mien, ik ken u hier natuurlijk al wat langer. Hoe ver dit alles autobiografisch is weet ik niet maar het doet er uiteindelijk niet toe.
Toch dit, ik zou een dergelijk verhaal niet ‘koesteren’ maar eerder omschrijven als een trauma dat zich in mijn kop heeft vast genesteld.

Odette · 5 maart 2016 op 16:15

Ik houd van jouw duim. Echt. *grijns*

    Mien · 5 maart 2016 op 23:04

    Thanks Odette. De volgende keer zuig ik aan mijn teen. Mijn maggieteen. 😉

Mosje · 5 maart 2016 op 20:54

Met plezier gelezen.
Overigens geloof ik eens gelezen te hebben dat je na het drinken van alcohol denkt dat je minder last hebt van de kou, maar dat het tegengestelde waar is. Dan heeft Bavaria je niet gered.

    Mien · 5 maart 2016 op 23:03

    Dank voor je reactie Mosje. Het klopt wat betreft het drinken van alcohol. Maar het idee alleen al sterkte de hoofdpersoon. Bij Jack N. hielp het niet. Too much Jack D.

Geef een antwoord