Vandaag werd er aan de deur gebeld; op zich een opmerkelijk gebeuren. Niet dat het bellen vreemd is maar eerder het personage dat op mijn bel staat te hengsten. Een vrouw van een jaar of ‘erg oud’ staat voor mijn huisdeur en belt nog een keer aan. Ik sla het gebeuren vanuit mijn keukenraam gade maar ik ken dat hele gebakkie niet. Met een chagrijnige muil staat ze naar mijn huisdeur te kijken en ik laat haar nog even in de waan dat ik er niet ben; altijd leuk om te zien wat voor bekken mensen dan trekken. Dan valt haar iets in: zij tilt de brievenbusklep op en kijkt brutaal mijn gang in om te zien of er daadwerkelijk niemand thuis is. Mijn eigen schuld, had ik maar direct de deur moeten openen in plaats van na te denken wie dat wel kon zijn, en vooral wat zij van mij zou moeten. Er staat geen gevulde kinderwagen naast haar dus die angst gooi ik gelijk al opgelucht overboord.

Na drie keer bellen open ik de deur en excuseer mij bij haar omdat ik immers op het balkon zat met een lekker koud biertje en daardoor de bel niet hoorde. Wel hoorde ik het geluid van de brievenbusklep zei ik haar, waardoor ik alert opstond en zie hier, daar ben ik.

Als een gemene gepensioneerde oude schooljuf, met een bos hout voor haar deur waar je ‘U’ tegen zegt, keek zij mij nijdig aan en stak van wal …. Heeft u ook zo veel last van duiven op het balkon, voeg zij mij?
Duiven?
Ja duiven, ik word er gek van en dan die lucht, die stank, om beroerd van te worden. Heeft u dat niet?
Naar ik aanneem bent u een buurvrouw van mij? Vroeg ik haar.
Ja, ik woon hiernaast-boven en heb vreselijk last van die duiven die daar naast u op dat balkon nestelen.
Nou ik niet hoor, zei ik: ik heb vlooien, heeft u daar iets aan?
Buurman, ik kom met een serieus probleem bij u en ik wil graag dat u mij voor vol aanziet.

Oh maar buurvrouw, ik zie iedereen altijd voor vol aan hoor; denk daar niet te min over.
Ik heb de huisbaas gebeld en die wil er niets aan doen. Als ik nu meer huurders vind die er ook last van hebben, dan kan er misschien iets aan gedaan worden.
En wat zou u eraan gedaan willen hebben, buurvrouw?
Dat weet ik niet, dat moet de huisbaas maar oplossen.

Nee, dat is mij te simpel buurvrouw, eigenlijk wilt u dus uw probleem mijn probleem maken; is het niet zo?
Buurman, dit is toch te gek voor woorden dat er ongedierte over onze balkons loopt afkomstig van deze duiven? En dat deze duiven zelfs de woonkamer inlopen, zo brutaal. Dat is toch een probleem voor al de huurders?

Ja buurvrouw, u lult er lekker overheen maar daar hoef je geen duif voor te zijn, om brutaal te zijn bedoel ik. Mensen kunnen er ook een houtje van hoor. Die kijken bijvoorbeeld door de brievenbusklep of er iemand thuis is. Maar buurvrouw even iets anders: heeft u kippen?
Kippen?
Ja, van die dingen op twee pootjes die kakelen en elke ochtend een ei leggen. Sinds ik kippen heb blijven de duiven van mijn balkon weg, kan ik u vertellen; misschien een idee voor u?
Man, ik woon op de 10e etage; daar ga je toch geen kippen houden? Wat keek dat wijf mij gemeen aan zeg, Godsamme: als blikken kunnen doden?

Mag ik uw naam noemen als ik de verhuurder bel, nam ze de draad weer op.
U doet maar, zei ik haar.
En uw naam is ….?
Prlwytskovsky.
Wat? Hoe?
Ja, dat is mijn naam, zei ik.
Ach man, loop naar de pomp. Met jou kan ik niets, en brommend marcheerde zij weg: eins-zwei eins-zwei …..

Nadat ik de voordeur had gesloten zag ik haar weer aan komen lopen, zij keek op mijn naambordje en schreef iets op. Met geweld opende ik de deur en geschrokken week zij terug. Was er nog iets buurvrouw, vroeg ik haar? Nee uuhhh, ik wilde alleen je naam en je huisnummer noteren en snel liep ze weg.

Tering duiven, sturen mij nu al een nooit getrouwde, gepensioneerde kraamverzorgster van 80 jaar op mijn dak.

Categorieën: Verhalen

10 reacties

Avatar

lisa-marie · 27 juni 2007 op 17:18

Zie de gebeurtenis al helemaal voor me. 😆
Trouwens zou geen duif willen zijn met zo’n buurvrouw.

Avatar

arta · 27 juni 2007 op 18:52

😆 Liever 20 duiven op mijn balkon dan één zo’n buurvrouw aan mijn deur!
Leuk geschreven, Prlwyt!
🙂

Avatar

SIMBA · 27 juni 2007 op 19:02

de diversiteit aan buurvrouwen is enorm lees ik wel 😀

Avatar

schoevers · 27 juni 2007 op 20:23

Laatst voor het eerst een duif gegeten. Mmmmmmm!
Kreeg je toch een lekker hapje voor de deur Prlwytskovsky.
Als je een potje op het vuur zetten kan……haha, leuke column.

Avatar

Shitonya · 28 juni 2007 op 00:36

zeer vermakelijk

Avatar

WritersBlocq · 28 juni 2007 op 22:26

[quote]voeg zij mij?
[/quote]
Ik begrijp dat je wilt voegen, oude dakduif, en ook dat je het niet met een dame wilt die over haar THT-datum is, grijze dakduif, maar om nou in een bloedserieuze zin jouw bloedserieuze zin door te laten sijpelen… ik vind het wel wat hebben, maar ja, ik heb een rare geest 😮 😀

Avatar

Prlwytskovsky · 28 juni 2007 op 23:04

@Plientje: ik wil er niet tussen maar ‘er’ moet een ‘r’ tussen. Daar is jou snappertje toch wel groot genoeg voor? 😆

Avatar

Ma3anne · 29 juni 2007 op 08:23

Om van een zeikende ouwe taart een gebakje te maken, daar moet je levenskunstenaar voor zijn. 😀

Avatar

WritersBlocq · 29 juni 2007 op 16:48

[quote]@Plientje: ik wil er niet tussen maar ‘er’ moet een ‘r’ tussen. [/quote]
Ohhhhwwww…. Geestig 😀

Avatar

KawaSutra · 30 juni 2007 op 04:02

[quote]Mensen kunnen er ook een houtje van hoor. Die kijken bijvoorbeeld door de brievenbusklep of er iemand thuis is.[/quote]
😆
Prachtig verhaal Peter, en net zo geschreven.

Geef een antwoord