De hoeveelheid adrenaline die je door je lichaam voelt gieren tijdens een ritje in de Goliath achtbaan in Walibi is onbeschrijflijk. Toch is dat niets vergeleken met de adrenaline die je voelt tijdens het observeren van een zwangerschapstest die tergend langzaam een positieve uitslag geeft. Ook de blijdschap die daarop volgt is met geen pen te beschrijven (vooropgesteld dat je je geweten niet meteen hoort roepen : ‘Van wie?’ Met een zuivere blijdschap keek ik vol bewondering naar mezelf in de spiegel. Wat was ik mooi!
Ik lag op bed en dacht terug aan dat moment. Ik voelde een vervelende pijn in mijn 9 maanden dikke buik en het viel me op dat deze pijn met een regelmatig ritme terugkwam. Ik besloot mijn man te bellen die zoals zo vaak tot diep in de nacht aan het musiceren was bij een vriend. Hij reageerde kalm. Voor hem was het de vierde bevalling, voor mij de eerste. Toch was hij binnen 10 minuten thuis. Het was 4 uur ’s nachts en vanachter mijn dikke buik zag ik hoe hij met het horloge in zijn hand geklemd begon te bladeren in het boek ´De bevalling´. De pijnen werden duidelijk heviger en daarmee officieel benoemd tot weeën. Mijn glimlach veranderde van grijns tot grimas. Twee uur later besloten we om naar het ziekenhuis te gaan waar ik plaats mocht nemen in een rolstoel en werd opgehaald door de nachtzuster.

Ik mocht op een bed gaan liggen. Er zou weldra iemand komen. En inderdaad, even later kwam er een man in een witte jas de kamer binnenlopen. Ik gokte dat hij van Pakistaanse afkomst was, maar ontdekte geen naamplaatje. Het feit dat ik er niet echt charmant bijlag zo met mijn Pasen en Pinksteren ontbloot boeide me totaal niet. Zolang iemand me maar kon vertellen dat het niet lang meer zou duren. Terwijl hij zijn handen in de blauwe handschoenen stak kondigde hij in gebrekkig Nederlands aan dat hij zou gaan voelen hoeveel ontsluiting er was. Hoewel ik mijn best deed om te ontspannen tijdens het inwendig onderzoek, ontging de blik van pure zaligheid op het gelaat van de Pakistaan me niet. Tijd om mijn wenkbrauwen te fronsen was er echter niet omdat er weer een wee aankwam. Hij mompelde iets onverstaanbaars, draaide zich om en verdween door de deur. Toen ik later informeerde naar deze dokter bij een verpleegster had ze geen idee wie ik bedoelde (!)

Inmiddels 12.00 uur. Het duurde lang, veel te lang. Ik werd aan ‘banden gelegd’ om de hartslag van de baby in de gaten te houden. Er werd een gynaecoloog bijgeroepen mét een naamplaatje. Na een klein onderzoekje riep hij vrolijk dat hij na zijn lunch weer terug zou komen. Hij liet me naar mijn gevoel stervend achter.
19.00 uur. Totaal uitgeput en nog maar 4 centimeter ontsluiting. Hét moment waarop besloten werd om de baby met een keizersnede te halen. Ik vond alles best. Ik zou nog met alle plezier onder de guillotine gaan liggen. Onderweg naar de OK werd me gevraagd of ik algehele narcose wilde of een ruggenprik. Omdat het me een raar idee leek met een wildvreemd kind in mijn armen wakker te worden, koos ik voor de ruggenprik. Toen de pijn meteen al na de prik verdween zag ik ook mijn man de OK binnenkomen. Een gorilla in een groen chirurgenpak! De grootste maat bleek nog te klein voor deze grote basketball neger van 2.05 meter en met een Mickey Mouse stemmetje piepte hij “hi there”!

Hij mocht plaats nemen naast mij achter het schot. Ik voelde hoe er aan me getrokken en gesjord werd tot het moment dat de hulp van de anesthesist werd ingeroepen die achter me zat. Deze stond op, boog zich over het schot heen en duwde zo hard hij kon op mijn buik. Om 22.15 werd ze geboren, mijn dochter. Nadat mijn man symbolisch een stukje navelstreng had doorgeknipt, kreeg ik haar te zien. Nog vastgebonden op de OK tafel en in een diepe, onbeschrijflijke trance van geluk fluisterde ik zachtjes: ‘Daar ben je dan’.

Net iets na middernacht lag ze bij me in een wolk van die heerlijke onmiskenbare babygeur. Het kleine bedje naast me bleef leeg omdat ik haar de hele nacht had vasthield.

Alleen het onzichtbare gouden koffertje in de hoek van de kamer met daarin opgevouwen twee kleine vleugeltjes verried waar ze vandaan kwam, net als het retourtje Aarde wat er naast lag met een geldigheid van 5 maanden.

Categorieën: Verhalen

24 reacties

Sagita · 22 juni 2012 op 17:48

[quote]Alleen het onzichtbare gouden koffertje in de hoek van de kamer met daarin opgevouwen twee kleine vleugeltjes verried waar ze vandaan kwam, net als het retourtje Aarde wat er naast lag met een geldigheid van 5 maanden[/quote]

Nee toch?

Leefde intens met je (ik- persoon)mee! Vergat adem te halen en kreeg het zelf benauwd. Hoop dat het een verhaal is en dat je niet echt na vijf maanden je dochtertje weer hebt af moeten staan.

Libelle · 22 juni 2012 op 19:05

Wat een verhaal! Het hele gamma der emoties; vreugde, geluk , verdriet en afschuw wordt aangedaan. Met de wetenschap van vijf maanden later er zo poëtisch aan toegevoegd, krijgt het verhaal een dramatisch perspectief, omdat duidelijk wordt dat je het echt hebt doorleefd.

Nachtzuster · 22 juni 2012 op 23:51

Indringend stuk over een zwangerschap met bijbehorende blijdschap. Meer dan ontroerend einde waarvan ik me voor kan stellen dat het pijn heeft moeten doen om op te schrijven.
Ik wed dat je een traantje hebt geplengd bij het schrijven en het herlezen nu.
En dat mag, Yfs. Zoiets vergeet je nooit en dat is ook goed.
:kus:

LouisP · 23 juni 2012 op 06:27

‘Het hele gamma der emoties; vreugde, geluk , verdriet en afschuw wordt aangedaan.’

En het verdriet en afschuw komt dubbel zo hard binnen bij het lezen omdat juist vreugde, geluk en leuk, absoluut niet wijzen op wat er komen gaat. En dan ineens wel. Dan ineens staat ook die titel daar..

Yfs · 23 juni 2012 op 07:43

De indringende, warme en begripvolle reactie van een nachtzuster. Ik heb dan ook met een glimlach aan je gedacht toen ik het over je had in mijn verhaaltje 😉

Yfs · 23 juni 2012 op 07:47

haha Louis, zo typisch ‘jij’. De meester in het vertellen…. maar dan nét iets anders gespeld!
:lach: Dank!

Yfs · 23 juni 2012 op 07:56

@ Libelle : Dat heb je weer heel mooi samengevat Libelle, zoals jij dat altijd echt goed kunt, de kunst van het samenvatten en het geven van een reactie. Dank!! :wave:

Haha, dit was mijn tweede poging om te reageren op de reactie van Libelle, om de een of andere reden komt het er niet meteen onder te staan. 😡

Yfs · 23 juni 2012 op 08:05

Mooi dat je als schrijfster en moeder de laatste alinea citeert. Hoewel het al weer 21 jaar geleden is blijven muziek en letters nu eenmaal een mooie manier om iemand bij je te houden….. Dank je wel!!

Yfs · 23 juni 2012 op 08:10

?

Fem · 23 juni 2012 op 08:10

Wat dit verhaal voor mij heel bijzonder maakt, is de lichte afstandelijkheid die ik voelde, tijdens de zwangerschap en de bevalling. Dat maakte dat de het hele verhaal en de emoties in één mooie puzzel in elkaar vielen bij het lezen van de laatste zin…

Erg mooi en heftig!

Yfs · 23 juni 2012 op 08:27

Bijzonder dat jou de afstandelijkheid is opgevallen Fem, want ik heb inderdaad bewust de verklaring van de titel en het wrange ervan bewaard voor de laatste alinea! Dank je wel! 😉

sylvia1 · 23 juni 2012 op 08:29

Het is ’t ergste wat ik me voor kan stellen, een kind verliezen. Schrijven is inderdaad ook het delen van verdrietige ervaringen (ik doe het zelf ook) maar als lezer voel ik me dan wat in verlegenheid gebracht. Je hebt hier boven al mooie reacties gekregen, ik sluit me daar graag bij aan.

Yfs · 23 juni 2012 op 08:47

Ik ken dat, dat in verlegenheid gebracht voelen. Het was ook de drempel waar ik voor stond om het in te zenden. Hoe mooi is het dan om een warme kamer binnen te stappen! Dank je wel! 😉

Sagita · 23 juni 2012 op 11:18

“een mooie manier om iemand bij je te houden”

Ja dat herken ik. Een broer van mij verongelukte op 23jarige leeftijd.
Link:
[url=http://belichtingstijd.blogspot.nl/2009/11/de-dood-van-jaap.html]De dood van Jaap[/url]

Mijn manier om hem voort te laten leven!

Dees · 23 juni 2012 op 11:44

Wat een prachtig stuk. Mooi dat je na al die jaren juist de bevalling zo goed kan beschrijven. Mijn zus heeft haar zoontje jong verloren en hoewel het een treurige dag is de verjaardag, zegt ze ook altijd terug te denken aan de bevalling en hoe mooi het toen was. Vind het erg ontroerend en mooi geschreven. Petje af.

arta · 23 juni 2012 op 16:25

Het voelt een beetje raar om taaltechnisch op dit stuk in te gaan, toch wil ik even kwijt dat de opbouw van jouw verhaal enorm goed is.

De inhoud, pfft… Koude rillingen! Goed geschreven, Yfs!

Mien · 23 juni 2012 op 19:52

Ben ik blij dat ik een man ben.

[quote]De hoeveelheid adrenaline die je door je lichaam voelt gieren tijdens een ritje in de Goliath achtbaan in Walibi is onbeschrijflijk.[/quote]

Maar als dit het gevoel is ga ik toch minstens drie keer. :hammer: :hammer: :hammer:

Mien (das tut) Wee

Harrie · 23 juni 2012 op 21:54

Knappe column die raakt.

Yfs · 23 juni 2012 op 23:00

Dat beschouw ik als een groot compliment, dank je wel Arta. 😉

Yfs · 23 juni 2012 op 23:06

Dank je wel voor een hele mooie en warme reactie Dees! 😉

Yfs · 23 juni 2012 op 23:10

Bedankt voor de link Sagita. Ik heb de pagina uiteraard met grote bewondering en respect bekeken met wederom een bevestiging dat morgen aan niemand beloofd is! 😉

Yfs · 23 juni 2012 op 23:12

Haha Mien….. nog een klein detail, wellicht ook niet geheel onbelangrijk om verschoning bij je te hebben! :hammer:

Sagita · 24 juni 2012 op 11:35

Ja daar was ik ook al jong van doordrongen. Tegelijkertijd besef ik nu dat,gezien in het licht van de eeuwigheid, we allemaal maar een ademtocht zijn! 😉

Ontwikkeling · 25 juni 2012 op 20:57

De laatste zin is zo ontzettend mooi en tegelijkertijd zo rauw.
Wat intens verdrietig. Respect hoe je dit hebt opgetekend want het is heel persoonlijk.

Geef een antwoord