“Staat scheef.” Hoor ik achter mij.
“Hoezo scheef? Wat mankeert er aan?” Mopper ik.
“Hij moet meer naar rechts, zie je dat niet?”
“Naar rechts?”
“Ja kijk” … en zij houd de boom in de positie die volgens haar ‘recht’ is.
“Dan draai ik hem wel een kwart slag, staat ’ie voor het oog recht of ik doe een touwtje vanaf deze tak naar een spijker in de muur.” Tja, ik denk nu eenmaal graag in oplossingen. “Nee man, ik wil geen touwtje naar de muur, is toch geen gezicht. Je kunt die standaard toch wel verstellen?”
“Weet ik lieverd, maar die boom is zo krom als een hoepel dus als ik hem volgens jou ‘recht’ zet, dan staat de stam in de standaard zo scheef als de pest en ….”
“Ppffff … laat maar, het hoeft al niet meer. Help mij nu even met de lichtjes, ja?”
“Maar dat zou jij toch doen? Ik zou die boom klaarzetten en jij deed de versiering, toch?”

“Hier, hou je kop nou effe en hou deze lichtsnoer vast, dan drapeer ik de lichtjes over deze takken.” Blaft vriendin mij toe.
Na de tweede snoer met lichtjes in de boom gehangen te hebben staat zij bedenkelijk te kijken, en niet veel later … “nee, het zit niet naar me zin. De lichtjes halen het niet van tak tot tak, geen gezicht. Deze snoer moet los en dan moet hij via hier en dan daarheen. Die takken zitten allemaal te ver uiteen en ….. ”
“Had nou maar die boom genomen die ik je aanwees, dat was een rechte met takken dicht opeen.”
“Hou je nou een keer op met dat gezeur over die kutboom? Doe nou eens gezellig.”
“Nee, grlmpfff … vijf keer die teringlichies eruit en er weer in, en dan mot ik rustig blijven?”

Woest smijt zij de lichtsnoer neer en loopt naar de keuken. Op een dergelijk moment kan het handiger zijn om het slagveld te verlaten, schijnt zij te denken.

De andere dag staat er een boom die er zijn mag. Van onze buurvrouw hoorde ik dat zij op de koffie was geweest en haar kat had meegebracht, doet zij altijd. Kat sprong van de bank middenin de kerstboom, die prompt omviel. Buurvrouw had daarbij geholpen om de zaak weer op te tuigen.
“Wij kregen de boom niet meer recht dus heeft je vrouw een touwtje van de boom naar de muur gespannen, et voila ….”

Trots op haar mooie boom komt vriendin naast mij zitten.
“Wat zullen wij met kerst eten?“ Vraagt zij.
“Doe maar een prakkie zuurkool.” Zeg ik, en neem een ferme slok van mijn bier.

De voordeur knalt dicht.

Nu zit ik hier, aan de gedekte tafel voor ons twee.
Misschien morgen, misschien eet je dan weer mee?

Categorieën: Verhalen

9 reacties

Mien · 23 december 2009 op 11:19

Hij is goed …
Volgend jaar zou ik geen nieuwe kerstboom, maar nieuwe vriendin nemen, zonder licht … ;-)!

Mien houdt het bij Paastakken

LouisP · 23 december 2009 op 12:31

Peet,

leuk, maar ook een beetje om zenuwachtig van te worden….

Louis

lisa-marie · 23 december 2009 op 15:21

😆 😆
Daarom heb ik een nepboom kan je alle kanten mee op.

Prlwytskovsky · 23 december 2009 op 18:11

@Mien: dat weet ze al.
@LouiP: zenuwachtig wordt ik alleen als een vrouw een on- ontgonnen gebied is … 😉
@Lisa-Marie: Strak plan.

Emiliever · 23 december 2009 op 19:14

Ik zeg maar niks…ik zeg dus alles! Brrrr…was het maar januari!! 😆

pally · 23 december 2009 op 21:37

Leuke kerstbomensoap, Peet!

groet van Pally

DreamOn · 24 december 2009 op 00:10

Erg genoten van je verhalen!
Maar goed dat die prinses Irene niet je vriendin is, want die lult ook nog eens met bomen!

Fijne Kerst, Peet!
Je mag altijd bij ons komen aanschuiven, dat weet je. Bovendien hebben wij een prachtige kerstboom staan. 😀

KawaSutra · 24 december 2009 op 01:39

Volgens mij heeft ze eindelijk het licht gezien. 😀
Vrolijk Kerstfeest Peet!

Zuurtje33 · 24 december 2009 op 12:14

Haha! Met een grote glimlach je kerstverhaal gelezen.
Ik zie het voor me, biertje, kerstboom, zuurkool en eenzaamheid omdat het zo verplicht gezellig moet zijn met kerst….

Ik heb geen boom in huis, lekker makkelijk.

Geef een antwoord