“Het zijn beesten,” zei ik tegen niemand in het bijzonder, terwijl mijn ogen over de mensen op de dansvloer gleden. “Hoe houdt hij het vol om de hele nacht met een erectie te dansen?” merkte mijn buurman op, tevens tegen niemand in het bijzonder. “Wanneer je genoeg troep naar binnen gewerkt hebt is alles vol te houden,” antwoordde ik zonder om te kijken. Ik nam een denkbeeldig penseel, doopte het in een pot denkbeeldige zwarte verf en streek alles wat me niet aanstond in een ferme haal weg. “Ik neem nog wat te drinken”, zei ik, terwijl ik in een ooghoek zag hoe mijn buurman in één teug driekwart van zijn bier naar binnen werkte, en me daarmee, altruïstisch als ik was, forceerde om ook voor hem te bestellen.

In plaats van een penseel, pakte ik een denkbeeldige verfroller en streek daarmee ook mijn buurman weg. “Dank je”, hoorde ik mijn buurman nog zeggen. “Profiteur,” dacht ik. Ik stond op van mijn barkruk en baande me een weg door de mensenmassa, op zoek naar een rustige hoek waar ik ongestoord verder kon gaan met mijn door drank aangetaste mensanalyse. Nadat ik net een plaats had weten te bemachtigen op de verhoging voor de dansvloer en, het mezelf comfortabel makend, over de railing leunde, voelde ik iets in mijn zij prikken. Het was de jongen met de erectie.

“Ik geloof dat er iets is wat jou hevig in de weg zit,” sprak ik hem toe. “Zolang het jou niet in de weg zit vind ik het best,” zei de jongen overstoord, waarna hij nog dichter tegen me aan kwam staan. Ik wilde denken, stil, kalm, onbelemmerd, ik wilde inspiratie opdoen zonder gestoord te worden, zonder ook maar iets te merken van vijandigheid of obstakels, maar dat ik daarvoor vanavond geen verkeerdere plaats voor uit had kunnen kiezen was me inmiddels meer dan duidelijk.

Hoewel?

Het leven was niet meer dan een lukrake aangelegenheid. Werd het niet eens tijd om te leren om mee te waaien met de winden, ongeacht welke richting zij verkozen? Juist. Ik moest inzien dat het geen zin had om krampachtig controle te proberen uit te oefenen op alles wat mij voor mijn kiezen kwam. Ik zocht naar inspiratie. De inspirator was daar.

“Ik geloof niet meer in de goedheid van de mens,” zei ik, terwijl de jongen steeds heviger tegen me aan begon te rijen. “De meeste zijn ronduit weerzinwekkend.”

In een impuls veranderde ik in een heuse notenkraker. “Het zijn beesten,” besloot ik. “Maar ik heb mijn verf.”

En zijn erectie maakte plaats voor een ragfijn penseel.

Categorieën: Fictie

8 reacties

Mosje · 11 juni 2006 op 00:33

Als je schildert, dan kun je de wereld naar je hand zetten, dat blijkt maar weer eens. Als je schrijft trouwens ook.
Mooi stukje.

WritersBlocq · 11 juni 2006 op 09:56

Ik vind het een aardig stukje. Goed idee, die verf 🙂

Li · 11 juni 2006 op 13:12

[quote]En zijn erectie maakte plaats voor een ragfijn penseel[/quote]
Een penseel, ongeacht het formaat, kan ook aardig wat streken leveren Troy!

Goed idee trouwens om mensen in gedachten weg te toveren met een verfroller. Dat breng ik in de praktijk!

Li

Anne · 12 juni 2006 op 10:54

Gekke combinaties en associaties. Vooral die allerlaatste penseel, die blijft maar door mijn hoofd spoken, tot genoegen overigens……
Anne

KingArthur · 13 juni 2006 op 00:08

De pen of het penseel, wat maakt het verschil als je er iets moois mee maakt?

KawaSutra · 13 juni 2006 op 01:09

Die verfroller dat lijkt me wel wat. Zou Barnett Newman dat ook gedacht hebben bij het schilderen van zijn ‘Who’s afraid of red, yellow and blue’?

[quote]Het leven was niet meer dan een lukrake aangelegenheid. Werd het niet eens tijd om te leren om mee te waaien met de winden, ongeacht welke richting zij verkozen? [/quote]
Bij het lezen van deze zinnen komt steeds de gedachte bij me op dat dit eigenlijk geen tegenstelling is wat het volgens mij wel zou moeten zijn. Toch?
De tweede ‘om’ zou kunnen vervallen, denk ik.

Ik heb zeker waardering voor je creatieve geest waardoor je steeds weer vernieuwt maar toch eigenlijk ook weer niet.

Troy · 13 juni 2006 op 02:24

Dank voor jullie reacties.

Kawa: Bedankt voor je compliment. De tegenstelling is er inderdaad niet. Verwarring zaaien blijft leuk, maar ik moet bekennen dat ik in de laatste versie deze alina verwijderd heb 🙂

Shitonya · 13 juni 2006 op 12:16

Het zou wel wat feller mogen, het is nog redelijk zoetsappig, maar not bad.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder