Hallo, ik ben Femke,34 jaar oud, heb een dochter van zes, twee draken van honden (ook wel draak&draak genoemd),pas getrouwd, net gestopt met werken en inmiddels 18 weken in verwachting. Dit laatste is een klein medisch wondertje omdat de afgelopen twee jaar mijn lichaam onderhevig is geweest aan allerlei behandelingen en chemicaliën. Laat ik bij het begin beginnen: twee jaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker. Hierdoor kwam een circus aan behandelingen en een achtbaan aan emoties op gang. Om niet mijn evenwicht te verliezen ben ik toen begonnen met schrijven, eerst in vorm van een dagboek, later op lotgenotensites en op een eigen weblog. Het teruglezen van mijn eigen bevindingen en het delen met anderen hielp mij relativeren. Nadat ik mijn “genezende” behandelingen had afgerond heb ik de keuze gemaakt geen risico’s te willen nemen en ook mijn gezonde borst laten afzetten, gevolgd door een serie reconstructieve operaties. Ik ben nog lang niet klaar, maar heb besloten nu even te genieten van mijn zwangerschap, mijn dochter, mijn man en mijn leven. Wat er in mijn leven speelt wil ik graag delen, de leuke bezoekjes aan het ziekenhuis, maar ook de minder leuke, de avonturen van mijn dochter op school en haar eerste kennismaking met het lezen en schrijven, de gehoorzaamheidslessen die ik met mijn franse bulldog volg op de hondenschool, de eerste 20 minuten op de loopband die ik met een conditie van een tachtigjarige afleg, de ongemakken van particuliere zwemlessen voor kinderen, mijn angsten en emoties en natuurlijk ook de voorbereiding op het onvermijdelijke, namelijk de geboorte van het kleine wonder en om daar eens mee te beginnen, het volgende:

[i][b]kansberekeningen[/b][/i]

Wereldwijd wordt er onderzoek gedaan naar allerlei nuttige, zinnige en onzinnige zaken. Één op de drie mensen ter wereld krijgt te maken met kanker, koffie voorkomt dementie, een dikke buik verlengt een man zijn leven, en één op de acht vrouwen wordt geconfronteerd met borstkanker, waarvan dan weer een percentage overleefd, een deel het niet haalt en enkele procenten gewoon onder een bus loopt of sterft aan een verkeerd gefileerd visje tijdens vakantie en hoe zat het ook al weer met de wijn consumptie?
De kans tijdens een zwangerschap dat je een jongen draagt is vijftig procent, de kans dat een arts zich bij de geslachtsbepaling vergist één procent.
De negenennegentig procent zekerheid dat mijn dochter een jongetje zou worden hebben mij tachtig procent van mijn inkomen doen uitgeven aan stoere tuinbroekjes en donkerblauwe rompertjes en de vijf procent extra overlevingskansen die de chemotherapie mij na de kanker boden hebben mij gevoelsmatig tien jaar ouder gemaakt.
Nu mijn kansen om mijn gevoelsmatige leeftijd te bereiken op vijfentachtig procent liggen en ik alle statistieken heb verslagen door zwanger te worden sta ik wederom voor de keuze om het kindje in mijn buik aan kansberekeningen over te laten. Eerst is er het prenatale onderzoek waarbij in mijn geval uit is gegaan van een kans van één op ruim driehonderd dat mijn tweede kind geboren kan worden met een chromosoomafwijking. Na onderzoek blijkt nog maar één op de éénenzestighonderd kinderen die ik op dit moment zal baren niet helemaal gezond zou kunnen zijn; een kans die dusdanig klein is dat ik hem negeer, aangezien ik mezelf niet bepaald in staat acht om zoveel kinderen te produceren. Nu sta ik het volgende dilemma: moet ik mijn fifty-fifty kans accepteren, of ga ik voor de negenennegentig kans op zekerheid van het geslacht van mijn ongeboren kind? Als ik daarvoor kies, hoeveel procent van mijn met vijfentwintig procent gedaalde inkomen besteed ik dan dit keer aan babykleding? Keuzes en kansen waarvoor volgens mij geen onderzoek bestaat, het enige onderzoek dat hier antwoord op biedt is er één naar mezelf en mijn vertrouwen in de medische wetenschap.

Femke


Avatar

Fem

"Today is a gift, that is why it is called the present"

12 reacties

Avatar

arta · 16 januari 2008 op 13:41

Hallo! Ik ben Arta, 39 jaar oud, met twee kinderen (monster & monster genaamd), 3 katten (Poes, Poes en Poes genaamd)en 5 schildpadden (de namen haal ik altijd door elkaar, dus ik gok gewoon, 20% kans dat ik het goed heb 😉 )
Zo, nu we kennisgemaakt hebben, even over jouw stukje:
Poeh, wat een waslijst met procenten, wat een opsommingen, je raakte me op het einde echt kwijt, ondanks de heftigheid van sommige delen.
Ik ben erg benieuwd naar je volgende stukjes, je hebt overduidelijk genoeg om over te schrijven.
🙂

Avatar

Mosje · 16 januari 2008 op 16:18

Hallo, ik ben Mosje, een ondeugend hondje, want ik doe het graag met bulldoggen, het liefst op z’n Frans, wat niet moeilijk is als ik met Franse bulldoggen verkeer, en de kans dat er na mijn uitspattingen een zwangerschap ontstaat is 0%, want ik ben erg goed in kansberekeningen, en daarom doe ik het ook maar niet op z’n Grieks en drink erg veel koffie, waar weer tegenover staat dat ik geen buikje heb, dus als ik er morgen niet meer ben, niet gek opkijken hoor, maar goed, wil jij de babykleren erven die nog op mijn zolder liggen?

Avatar

lagarto · 16 januari 2008 op 19:04

Ik wou wat zeggen…maar dat deed je zeluf al in je laatste zin.
Niet rekenen volg je hart..Lagarto

Avatar

klapdoos · 16 januari 2008 op 19:23

Hallo Femke, ik ben Leny bijna 55 jaar oud en op de leeftijd van 24 werd er kanker geconstateerd bij mij,mijn ex was een co assistente interne geneeskune, dus ik was er snel bij, gelukkig maar doch de kans dat ik het zou redden was maar 20 procent. En zie ik zit nog achter beppie mijn leppie te tikken. Ik heb nooit in procenten gerekend, of mijn kansen bekeken. Ik zou het halen of niet, een meerkeuze was er niet, aangezien schildklierkanker een ziekte is die je een heel leven dat je nog gegund is bijblijft, altijd de medicatie, conroles je leven lang of kort. Ik ben geen procentenmens en geloof een ouwe gek maar, dat heeft ook geen nut. Laat het leven op je afkomen, doe wat je hart je ingeeft, en laat je niet beinvloeden door al die procentidioten die het altijd beter weten op papier, want ervaring en wijsheid hebben ze niet. Welkom op colum x en ik hoop dat je veel geluk en genot zult hebben in je verdere leven want ga er maar van uit dat het hele leven een gevecht is, en wees eerlijk dat is toch een heerlijke uitdaging? Dus laas die procenten tekst maar achterwege, is verwarrend en onnodig, we leren je zo toch ook wel kennen. En schrijven is de beste remedie om welke ziekte dan ook te bevechten.
Nogmaals welkom.
groet van leny

Avatar

Hero · 16 januari 2008 op 20:35

Hé kanjer,

Ben trots op je. Jij komt er vast en zeker.

Your Hero :kus:

Avatar

Ma3anne · 16 januari 2008 op 21:15

Er springen maar een paar zinnen uit, die jouw zorgen om je situatie aangeven en die raken me.
De rest brei je er luchtig omheen en daar heb ik bewondering voor.
Al met al een goed leesbaar stuk, al duizelen al die percentages voor mijn ogen.

Maar laat je niet gekmaken door die kansberekeningen. Die slaan altijd op groepen mensen. Wanneer je situaties voor één individu gaat bekijken, is de kans altijd 0% of 100%.
Blijf altijd hopen op de volle 100% dat alles goed gaat komen. Ik hoop het van harte met je mee.
Welkom bij CX!

Avatar

Dees · 16 januari 2008 op 22:11

Heftig verhaal, een hele hoop verhaal ook trouwens. Twee verhalen in een zelfs eigenlijk. Fem en de kansberekeningen. Maarreh, je schrijft wel soepel iig…

Avatar

pepe · 16 januari 2008 op 22:28

Heftig verhaal.

Er bestaan ook gelukkige pechvogels.

Welkom hier en blijf schrijven, ben benieuwd naar je volgende column/verhaal.

Avatar

KawaSutra · 17 januari 2008 op 01:38

[quote]…koffie voorkomt dementie, een dikke buik verlengt een man zijn leven…[/quote]
Geen buik voorkomt dus ook dementie. Nou dan zit ik goed want ik ben ook gek op koffie!
Ik zou maar gewoon uitgaan van die 100% van Ma3.

Avatar

Wayan · 17 januari 2008 op 11:36

Lieve Femke,

Ik ben Wayan, advocaat en vertaler, 56 jaar oud, alleenstaande vader met twee zoontjes van 12 en 14 jaar oud, heb een Deense dog die bijna even groot is als een pony, en woon op het eiland Bali (Indonesië)

Ik voel met je mee, en wil je even moed geven. Beide borsten van mijn moeder werden wegens borstkanker geamputeerd in het jaar 1969, toen mijn moeder 47 jaar oud was, en mijn moeder is pas in november vorig jaar gestorven toen zij 85 jaar oud was (zie mijn column ‘een dag in januari’)

In 1969 stond de medische wetenschap niet zover als nu, dus vermits mijn moeder na de operatie nog 38 jaar geleefd heeft, maak jij ook een kans !

Wat nu je column betreft, ik vind zinswendingen zoals ‘circus aan behandelingen en een achtbaan aan emoties’ goed geschreven, maar je hebt geen column geschreven.

Op deze website gaat het om columns, geen brieven aan ‘Libelle’ of ‘Margriet’
Dat is dan ook de reden dat ik je – enkel en alleen wegens de slechte column en niet de emotionele inhoud – je nul op tien geef.

Leer iets van dj Eddy, van Arta, Dees, Mari3anne, kortom, van andere columnisten

Avatar

Grumpy-old · 18 januari 2008 op 02:38

Jeetje ik dacht even op de verkeerde site te zijn beland en een behoorlijk lange contactadvertentie te lezen.
Maar er is 78.3% kans dat we binnenkort leuke columns van jouw hand mogen verwachten, zo aan je schrijfstijl te zien. 😉

Welkom

Greetz
Grumpy

Avatar

pally · 18 januari 2008 op 16:43

Oh , Femke, ik ben bijna 63 en meestal zeer levenslustig en vrolijk, maar van statistieken word ik toch zo ongelooflijk moe en jeukerig!

groet van Pally

Geef een antwoord