Excessief

“Kom op, jongen, niet zeuren. Je hebt koorts en er komt weer erwtensoep uit je drain. Tijd voor weer een nieuwe les.”
“Ik haat leren, mam.”
“Les zeven van ‘Race tegen de ziekenhuisklok’ wordt vast leuker dan de vorige. Hup. We gaan er eens een fijne dag van maken.” Moeizaam staat Bram op van de bank. De zak snot, die uit zijn buik steekt, sleept achter hem aan, terwijl we naar buiten lopen. De buurman zit al in zijn auto te wachten. Hij heeft zich de afgelopen weken als privé-chauffeur opgeworpen. “Hé, daar is hij weer. Boomerang Bram! Mag ik zijn ponsplaatje?” De receptioniste van de EHBO houdt haar hand al op om het aan te pakken.
“Kan dat niet over vier en een half uur, als we aan de beurt zijn?”vraag ik vriendelijk, maar de vrouw is onverbiddelijk. Ze wil het en wel nu. Zakelijk herhaalt ze de gegevens en vraagt standaard of er iets veranderd is.
“Nee, hoor. Er is niets verandert sinds eergister.” We mogen plaatsnemen en worden ‘zo snel mogelijk’ geholpen. Mooi, module één hebben we glansrijk doorstaan.

Nu komt een belangrijk onderdeel. Observeren en plaatsbepalen. Wie is er het ernstigst aan toe? De meneer met de gebroken voet staat bij ons op nummer één. Er steekt een bot uit, dat kan niet goed zijn. De mevrouw naast hem echter ziet er helemaal gezond uit. Nergens bloed, geen wit gezicht, maar wel een grote weekendtas naast haar. Oplichtster. Ze wil gewoon een gratis hotelovernachting. De oma aan onze linkerkant maakt steeds grapjes. Ondanks dat ze wat bleek om de neus ziet daalt zij daardoor in geloofwaardigheid. We besluiten gezamenlijk dat Bram tweede staat in de ernst-rij.

Deel drie. Vermaak. Spontaan zet ik ‘ballen in mijn buik’ in. Bij de ‘grote, vieze, natte, vette ballen’ gaat de wachtkamer totaal los. Bram slingert met de drain boven zijn hoofd en de ‘gebroken voet’ zingt luidkeels mee. Oma klapt vrolijk in haar handen. De gezonde vrouw is de enige spelbreekster. Stoïcijns kijkt ze voor zich uit. Op onze vraag of ook zij een toepasselijk nummer kent voor haar situatie, geeft zij niet eens antwoord. Koffie dan maar.

“Bram?” Een verpleegster komt ons halen. Uitgebreid complimenteren wij haar met het nieuwe record. Vijf uur. Geweldig! Ze belooft ons zolang mogelijk te treuzelen met een dokter roepen. De lieverd. Twee uur later komt de eerste arts binnen.
“Koorts, uiensoep, je moet hier blijven.”
“Uhm… Dokter, ik zou het toch eerder omschrijven als erwtensoep.”
“Nee, dat lust ik niet. Uiensoep, dus. Er komt zo een bed om jullie naar de afdeling te brengen.”

Blij kijken Bram en ik elkaar aan. Tot nog toe gaat het super. De dodemansrit naar de afdeling wordt de ultieme finale. Waarschijnlijk zijn ze de namen al op de certificaten aan het schrijven. Met twee keer fout rijden blijven we binnen de marge, dus het ‘ik ben een uitzendkracht’ nemen we voor lief. Vrijwel zonder ongelukken wordt ons eindpunt bereikt. Het intake-gesprek wordt gekopieerd van de vorige keer, na even uitgebreid bijgepraat te hebben. We hebben elkaar tenslotte al twee dagen niet meer gezien. Tien uur en veertien minuten. Volgende keer gaan we voor de twaalf.
Het glanzende rode diploma, dat we verdiend hebben, wordt thuis achteloos op de stapel gedropt.