Vrouwen en kapsters. Ze lijken tot elkaar veroordeeld.
Meteen maar even mijn (wellicht ouderwetse) standpunt: het haar is een sieraad voor de vrouw. Althans zo lang ze uit handen blijft van een kapster. Maar vrouwen kunnen het niet laten. Ze geven fortuinen uit om iets dat van nature (meestal) mooi is te laten ruïneren. En kapsters? Ze bieden een luisterend oor en een gewillige schaar. Ook zij zijn grootverdieners en leven in weelde. Vrouwen willen namelijk altijd juist datgene waarmee moeder natuur ze nu juist niet gezegend heeft. Ooit een vrouw ontmoet die blij is met haar natuurlijke krullen? Wel eens een vrouwspersoon in het wild tegen gekomen die tevreden is met een steile giga-bos? Ik ken verder (bijna) geen vrouw die niet ‘op kleur’ is.

Mannen moeten overuren draaien omdat vrouwen kapsters de volledige vrijheid geven. Ze geven ze een fraaie vrijbrief om hun hoofden te laten insmeren met bijtende chemicaliën die kapsters met een béétje gevoeligheid uitslag geven voor het leven. Na zo’n prettig geprijsde doorsmeerbeurt wekt het resultaat altijd verwondering en medelijden op met het geknipte en geschoren slachtoffer. Je hebt volop moeite je matte gezicht in de plooi te houden. “Ja, leuk schat!”, lieg je tergend. Denkend aan de kapitaalvernietiging en financiële kaalslag.
“Het is vast een hormonale kwestie. Na een bevalling verlies je veel haren en misschien zoek je naar een nieuwe identiteit”. De kraakheldere analyse van een vriendin wanneer ik mijn verbazing uitspreek over het feit dat net bevallen vrouwen zich vaak laten kortwieken. Wat is dat voor gekkigheid. Moet je als man eerst al wennen aan het feit dat er wéér meer belangstelling is voor de borsten van je grote liefde. Blijkt de moeder van je meest recente kind opeens ook totaal onherkenbaar na een ‘extreme make-over’. Die alles alleen nog maar heeft verergerd. Kosten: 100 euro!

Een 82-jarige vrouw, het kapstersvirus draag je levenslang mee, is gisteren met haar auto een kapperszaak in Amstelveen binnengereden. En lokje voor haar (staar-)ogen vertroebelde het zicht op de werkelijkheid. Gehaast op zoek naar zo’n blauwgekleurd spoelinkje. Daarbij raakte behalve de vrouw een klant van de zaak gewond, meldde een frisgekapte politieagent. Het meisje op leeftijd kwam, na een wachtende mannelijke (…) cliënt te hebben geschept, tegen de achterwand van de zaak tot stilstand. Twee andere ‘makke schapen’ en de kapster bleven ongedeerd. Het effect op hun kapsels was uiteraard desastreus.
“Moet het nog gewassen worden?”


4 reacties

Fem · 29 maart 2010 op 15:53

Doet mij maar wassen, zonder drogen 😀

Avalanche · 29 maart 2010 op 19:55

Zo zachtjesaan leer ik tevreden te zijn met mijn krullen. Dat valt niet mee, kan ik je zeggen 😉 .

Ontwikkeling · 29 maart 2010 op 22:36

Haarfijn, dit. 😀

Welkom hier!

DreamOn · 30 maart 2010 op 23:51

Twee keer per jaar knipt mijn zusje de puntjes van mijn lange haar, en dat is dat.
Dat komt door mijn levenservaring… want dit verhaal herken ik wel uit mijn verleden.
Stampvoetend bij de kapper vandaan komen omdat het ‘weer eens veel te kort is’, en noem maar op.
Mislukte permanentjes, mijn blonde haar één keer mahoniebruin laten verven, maar dat pakte anders uit: zalmkleurig haar…
Nu is het lang, naturel blond, en als het grijs gaat worden zie ik wel weer verder. Leuk verhaal! 😀

Geef een antwoord