Zaterdagavond is het, een herfstavond in oktober en de wind klettert de regen tegen de ramen. Slechts een paar kleine lampjes branden er en de verwarming zorgt voor een behaaglijke temperatuur. Zachte achtergrondmuziek vult het vertrek. Met zijn handen in zijn zakken ijsbeert hij stap voor stap door zijn kamer. Bij haar foto houdt hij stil. Hij kijkt haar verlangend aan en denkt terug, aan haar; toen zij nog bij hem was. Hij pakt haar armen en legt ze om hem heen, zijn armen legt hij om haar schouders en hij drukt haar tegen zich aan.

Samen dansen zij, ja heel langzaam danst hij met haar door zijn kamer, hun hoofden op hun beide schouders geklemd op de muziek van Ray Charles die Georgia on my Mind zingt; haar lievelingsnummer. Hij voelt zich gelukkig en drukt haar helemaal tegen zich aan.
Hij pakt haar lange haar en drukt zijn gezicht erin, haalt diep adem en ruikt de geur van haar gewassen haren; hun mooie momenten worden stuk voor stuk op zijn netvlies geprojecteerd.

De song nadert het einde en hij laat haar los. Met tegenzin opent hij zijn ogen en merkt dat hij zijn armen om zijn eigen schouders heeft gevouwen. Hij kijkt naar haar foto; zij lacht naar hem.

Zacht en intiem praat hij tegen haar; een traan rolt langzaam over zijn wang.

Categorieën: Verhalen

16 reacties

DriekOplopers · 28 oktober 2010 op 07:37

Hartverscheurende eenzaamheid en verdriet prachtig opgeschreven.

Groot compliment!

Anti · 28 oktober 2010 op 08:56

Lief triest stukje P.

LouisP · 28 oktober 2010 op 10:19

Peet,
dit is genieten van zoveel sfeer..droevig maar ook mooi…

louis

sylvia1 · 28 oktober 2010 op 10:55

Wat me opvalt zijn een paar kleine originele zinnetjes die net anders zijn dan de cliché gezegdes zoals: “de wind klettert de regen tegen de ramen” en “ijsbeert hij stap voor stap door zijn kamer.” Mooi is dat, dat maakt dit stukje bijzonder vind ik.

WritersBlocq · 28 oktober 2010 op 12:24

Wat een prachtig beschreven stukje gemis Peter.

Ontwikkeling · 28 oktober 2010 op 12:38

Ik vind het erg mooi en zeer treffend geschreven….

SIMBA · 28 oktober 2010 op 12:52

Prachtig P.!

pally · 28 oktober 2010 op 14:33

Heel mooi stukje, Peter!
Beetje jammer dat je de tranen met name noemt, aan het eind. Onnodig, vind ik. Die zitten er n.l. al in.
Maar evengoed :wave:

groet van Pally

trawant · 28 oktober 2010 op 15:35

Just this old sweet song keeps Georgia on my mind..

Ik zie hem schuifelen voor de schuifdeuren..
Mooi.. :hammer:

Avalanche · 28 oktober 2010 op 16:21

Zelden gemis zo mooi omschreven gezien. Compliment!

embee · 28 oktober 2010 op 17:34

Treffend en bijzonder!!!

groet van Embee

Zuurtje33 · 28 oktober 2010 op 19:53

Nou, dat raakt een mens wel zeg.
Voelbaar die armen, de eigen en de verbeelding.
😥

Frans · 28 oktober 2010 op 20:01

Van foto, naar herinnering, naar weer even samen en terug naar het nu. Geluk dat mij als lezer weemoedig en een beetje jaloers op het personage in het verhaal maakt.

Chantalle · 28 oktober 2010 op 20:35

Zo ontzettend mooi dat ik een traantje heb moeten wegpinken.

arta · 29 oktober 2010 op 20:11

Mooi gevoelig stukje, Prlwyt!

Fem · 30 oktober 2010 op 08:28

Het gemis is zo voelbaar hier… Prachtig gedaan!

Geef een antwoord