Elke hint negerend hield ik van jou. Met heel mijn tienerhart. Eigenlijk had ik helemaal geen zin in een vriendje. Drie baantjes hielden mijn hoofd boven water en mijn agenda gevuld. Schuiven met tijd was vrijwel onmogelijk, dus probeerde ik het niet eens meer. En toen liep jij de kroeg binnen waar ik elke avond achter de bar stond. Een foute kroeg, waar ik regelmatig vechtpartijen beslechtte en waar in de hoeken stiekem vuile zaakjes beklonken werden. Je paste er en toch ook niet. Vanaf dat moment liep je elke avond even binnen voor een glaasje en een onbeduidend praatje. Na een paar weken begon ik uit te kijken naar je. Voelde teleurstelling wanneer de deur openging en niet dat hoofd met zwarte krullen om het hoekje keek, direct op zoek naar mijn blik om, eenmaal gevangen, een brede lach te produceren die me deed smelten. Toen je me uiteindelijk vroeg of ik na sluitingstijd nog mee op stap ging, aarzelde ik geen seconde. “Natuurlijk ga ik mee!”

We belandden in een nachtclub, waar overjarige vrouwen zich ontkleedden voor geld en een biertje negen gulden kostte. Net een provinciestadje ontvlucht, keek ik mijn ogen uit. Met gemengde gevoelens. Jij lachte jouw mooie tanden bloot bij mijn naïviteit, herhaalde als een mantra hoe leuk je mij vond en na een paar biertjes geloofde ik jou. De bossen bloemen en kleine attenties, die de weken erna volgden deden de rest. Je nam me mee naar plaatsen, die ik niet kende en al gauw zegde ik mijn baantje in de kroeg op. “Je hoort niet op die plaats”, zei je steeds en dat was waar. Vond ik.

Afspraakjes maakten we niet. Jij kwam wanneer je wilde. Het kwam niet eens in mij op om daar iets tegen in te brengen. “Zaken gaan voor het meisje”, zei jij wanneer ik je een paar dagen niet gezien had. Ik had geen idee wat voor zaken je deed, maar met al die onzin wilde je mij niet vermoeien, zei je.

Jij had het er liever over wat ík in de tijd deed, dat je niet bij mij was. Zorgvuldig moest ik naar woorden zoeken. Jouw uitgebreide vriendenkring hield me dusdanig in de gaten dat ik me geen verspreking kon veroorloven. Het veroorzaakte ruzies. Ik begon me opgelucht te voelen wanneer jij weer op zakenreis moest, maar toch was ik ook steeds weer blij als je terug was. Zelfs wanneer, of misschien juist omdat, je dan soms wekenlang niets had laten horen.

De laatste zakenreis duurde niet lang. Al na een paar dagen stond jouw broer met betraande ogen op de stoep.
“Hij is dood, Arta”, viel hij met de deur in huis. “Een auto-ongeluk in Polen.”
“In Polen?” stotterde ik, in de veronderstelling dat je in de Verenigde Staten was.
“Ja, in Polen. Ik moet nu naar mijn ouders toe.” Een stijve knuffel en hij ging.

In shock dwaalde ik de stad in, eindigend waar alles ooit begon: De kroeg. Hunkerend naar informatie. Een paar van jouw vrienden wisten het al, maar leken niet overstuur. Ze waren zelfs wat lacherig. Ik begreep er niets van.

In de maanden daarna bleek dat er op de aan mij voorgelegde puzzel, veel meer stond dan ik me voor had kunnen stellen. Geen schapenwolkjes met een lief zonnetje, maar de zwarte lucht van de onderwereld. Geen landelijke tafereeltjes, maar een harde werkelijkheid van geld, drugs en vrouwenhandel. Stukje bij beetje werd jouw wereld mijn netvlies opgesmeten, terwijl ik het niet wilde zien. Je was dood. Onze herinneringen van vijf jaar samen wilde ik koesteren, maar dat kon niet, want jij had mij slechts één van jouw gezichten laten zien.

Het duurde jaren voor ik mijzelf toestond dat jouw dood me diep geraakt heeft.
Niet één traan heb ik om je gelaten, maar soms…
Soms denk ik nog aan je.
Aan je goede gezicht.

Categorieën: VC-Arta

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

18 reacties

Boukje · 1 november 2011 op 00:30

Wauw Arta wàt goed!

Je hebt me diep geraakt en ook weer iets over schrijven geleerd denk ik…

:kus:

LouisP · 1 november 2011 op 00:56

Eerste alinea vind ik écht heel goed.
Ik dacht al snel aan een loverboy of zo.

‘Onze herinneringen van vijf jaar samen wilde ik koesteren, maar dat kon niet, want jij had mij slechts één van jouw gezichten laten zien.’

Zijn goede gezicht,
Goed geschreven Arta!

Meralixe · 1 november 2011 op 07:52

Kan men hier een score bij plaatsen in de zin van hoeveel ten honderd dit autobiografisch is?

Voor dergelijke verhalen ben ik lid van column x.
Als het autobiografisch is is het fantastisch na verteld, als het niet autobiografisch is beschikt U over een fantasie om U tegen te zeggen.

sylvia1 · 1 november 2011 op 08:15

Prachtige column Arta. Je laat me met veel vragen zitten, had graag veel meer geweten (hoe oud was je, hoe oud was hij, hoe hield die vriendenkring je dan in de gaten, hoe…) dus ja, fascinerende column waar je lekker een maand over na kunt denken.

SIMBA · 1 november 2011 op 08:30

Ik heb al veel goeds van jouw hand gelezen maar je hebt wederom jezelf overtroffen!

Marja · 1 november 2011 op 08:41

Wat een ontroerend eerlijk verhaal.

Mien · 1 november 2011 op 09:27

Mooi verhaal, ijskoud opgetekend.

[quote]Stukje bij beetje werd jouw wereld mijn netvlies opgesmeten, terwijl ik het niet wilde zien. [/quote]
Mooie metafoor voor liefde maakt blind. :duimop:

Mien

pally · 1 november 2011 op 10:46

Hele mooie column, Arta, die mij mee doet leven met het onschuldige tienermeisje, dat wel voelt dat zaken niet kloppen, maar haar wereld niet wil laten vernielen. En die uiteindelijk ook, uit lijfsbehoud blijft koesteren.

groet van pally :wave:

WritersBlocq · 1 november 2011 op 13:47

Waanzinnig Arta, en ook een dik compliment voor de titel.
Grappig genoeg doet het er voor mij niks toe of en in welke mate iets al dan niet autobiografisch is, want maakt dat wat uit?

Fijn om je hier bovenaan te zien staan kanjer!

Lief groetje, Pauline.

lisa-marie · 1 november 2011 op 13:51

mooi, indringend met een rauw randje :wave:

Libelle · 1 november 2011 op 19:04

Niemand levert echt kritiek! Terwijl deze sublieme schrijver(ster) er op termijn alleen maar nog beter mee kan worden.
LouisP komt er het dichtst bij, door alleen de aanhef te prijzen, vind ik.
Het is de tijdslijn die me dwars zit. Hoe kan iemand 5 jaar maar de helft van zijn gezicht laten zien en hoe kan het dat je in shock door de stad dwaalt terwijl je niet één traan om hem hebt gelaten, terwijl je slechts stukje bij beetje de realiteit kunt bevatten?
Raadsels voor mij.
Alleen vanwege de hoge kwaliteit en de literaire kwaliteit steek ik mijn nek zo uit hoor arta.
En ik zit er nogal eens naast.

Ferrara · 1 november 2011 op 22:28

Ik denk dat je veel hebt verteld, maar nog veel meer niet. Knap geschreven.
Ik voel die beklemming, er klopt iets niet, eigenlijk moet ik stoppen met die man en dat niet doen…

arta · 2 november 2011 op 10:21

Dank jullie wel voor de fijne reacties.
Feit of fictie? Niet dat het ertoe doet, maar in deze column is het een mengeling van deze twee.

@Libelle: Kritiek is altijd welkom! Dank je wel daarvoor, maar ik ga er wel even op in. Toen ik nl Pally’s reactie las :[quote]het onschuldige tienermeisje, dat wel voelt dat zaken niet kloppen, maar haar wereld niet wil laten vernielen[/quote] werd ik blij, omdat haar duidelijk was dat de belevingswereld van een tiener verschilt van die van een volwassene.
Qua ‘shock’ is er, over het algemeen meer last van verdoofdheid, verwardheid, dan dat er sprake is van hysterie, dus zullen tranen in die toestand eerder uitzondering dan regel zijn 😉

Dees · 3 november 2011 op 11:26

Mooi… Liefde doet niet aan moraal. Ontnuchtering daarna wel. En pas als je er écht over heen bent, kun je jezelf weer vergeven voor de liefde die je simpelweg moraalloos voelde. Wat mij opvalt: je benadrukt het tienerschap, als een verontschuldiging. Zo vat ik hem in ieder geval op. Volgens mij hoeft dat niet.

Maar de kortom van vandaag is: mooi!

Harrie · 3 november 2011 op 12:07

Knappe column Arta.

embee · 7 november 2011 op 14:46

Wow! Wat is dit weer mooi!

groetje van embee

vanlidt · 23 november 2011 op 07:42

Zat ook eerst aan een loverboy te denken. Lezers op het verkeerde been zetten is een kunst. Hulde. :wave:

LouisP · 29 november 2011 op 19:12

Vanaf de eerste dag prikt die eerste zin. Al 29 dagen en ik weet niet waarom.

Elke hint negerend hield ik van jou. Met heel mijn tienerhart. Eigenlijk had ik helemaal geen zin in een vriendje.

Met heel mijn tienerhart…da’s is heel erg mooi hoor!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder