Mijn moeder doet de deur open en schreeuwt in mijn oor “Gelukkig Kerstfeest!”. En of het gelukkig is, mijn opa is al bezig zijn mond vol te proppen met gevulde eieren, want ja, dat trauma dat is opgelopen tijdens de Hongerwinter is er maar moeilijk uit te krijgen. Terwijl de consumptie uit mijn moeder’s mond op me neer regent als een ongevraagd doop ritueel mompel ik “Hallo mama” en loop regelrecht op mijn broer af. “Waarom heb je me niet gebeld dat je me niet zou komen ophalen?” Mijn broer heeft zich nooit echt geïnteresseerd voor iemand anders, behalve zijn nieuwe vriendin en de manier waarop hij zijn lul in haar gaat steken en hij kijkt me schaapachtig aan en zegt dat ik niet de Kerst moet verpesten met mijn irritante gedrag.

Kerst is zoals alle andere feestdagen met de familie: opgescheept zitten met achterlijke mensen in opgedofde kleren die hun onderlinge psycho-sociale problemen verhullen terwijl ze hun best doen om te kwijlen wanneer een een of andere tv presentator een familie bij elkaar brengt uit Afrika voor de feestdagen en je oma huilt en je moeder huilt en iedereen huilt en terwijl de hele wereld huilt om alle arme mensen die geen idee hebben van de geboorte van Jezus besef dat je je dat jouw familie een bij elkaar geraapt zootje is met het woord AFWIJZING geprint op hun voorhoofd en ze lijken allemaal op jou.

Als ik thuis zit in Amsterdam is het allemaal anders. Al mijn vrienden doen iets met kunst en hoe gekker je bent hoe beter. Docenten buigen zich over hun tafel naar je heen en als je er niet kunstzinnig genoeg eruit ziet beinvloedt tenslotte dat de betekenis van je werk, want het is toch heel belangrijk om integer te zijn met het produkt dat je creeert en dus faken de meeste studenten elke probleem dat ze hebben of – en dat gebeurt meestal – elk probleem dat ze hebben wordt uitvergroot om er vervolgens inspiratie uit te halen. Als je Marokkaans bent is dat een groot voordeel, want tegenwoordig wil iedereen zijn mede-allochtoon beter leren kennen. Integratie is tenslotte heel belangrijk, dus wanneer Mohammed mij aankijkt en een opmerking maakt over mijn ‘homofiele kunst’ en hoe walgelijk het wel allemaal niet is terwijl hij loopt te kokhalzen zonder dat er ooit wat echt zinnigs uit zijn mond zal komen zeg ik dat hij zijn moeder moet neuken, want dat is een doodzonde en ik leef daar al in sinds mijn zesde ofzo, dus ik weet waar ik het over heb. Toen ik op gesprek moest komen zei ik dat ik tenminste integer bleef, maar er werd me verteld dat ik daar geen geld mee kon verdienen. Daarna kon ik vertrekken, wat dan een groot voordeel is ten opzichte van het hebben van familie.

De buurvrouw met een ongelooflijk irritant kind dat het syndroom van Down heeft – “Oh God wat een lief kindje!” – komt langs en begint een een heel verhaal over haar Down syndroom Donald, die in de tuin een kat uit de boom probeert te slaan. Dat gaat dan zo: “Oh nou Donald, nou die was me toch laatst zieeeeeek! Echt, de hele avond was hij wakker, en huilen, huilen! Nou ik had hem eerste een aspirientje gegeven, maar daar houd hij helemaal niet van, dus ja, dat kotst hij er zo weer uit. Dus toen gaf ik er eentje vermengd met cola en dat lukte wel, maar ja hij blijft toch onrustig he? Dus ik heb hem op de bank gelegd en zijn favoriete Disney film opgezet en toen was hij wel stil. Dus toen ik in de keuken was om even een wijntje in te schenken, kom ik terug heeft hij de hele bank onder gepoept! En het stonk! Ik moest er meteen van kokhalzen, maar ja, je moet toch eerst opvoeden he? Dus ik wilde hem een klap geven, maar hij draaide zich uit verdediging om en viel van de bank met zijn gezicht in de glazen spiegel van de salontafel die ik laatst heb gekocht. Het bloed spatte uit zijn hals en alles zat meteen onder. We moeten dus volgende week wel even opnieuw het plafond witten, maar het tenminste nu wel rustig.” Natuurlijk is dat niet echt gebeurd.

Mijn oma komt naar me toe schuifelen en glimlacht op die weke progressieve Provo manier waar ze continu aan refereert als ze het over de hedendaagse politiek heeft. Zonder enige aanleiding vertelt ze me dat ze zo trots op me is dat ik er gewoon voor uitkom. “Ja jongen, want jullie zijn ook gewoon mensen.” Mensen? “Oma, ik wil helemaal niet als mens worden gezien, maar als een anaal neukend wezen dat het sperma oplikt van zijn vriend nadat die is klaargekomen doordat ik hem keihard hebt gevuistneukt.” Mijn oma vraagt me om haar bloeddruk na te denken dus ik ga maar alvast aan de eettafel zitten waar mijn vader wat servetjes aan het vouwen is.

Na het kerstdiner komt mijn moeder met een brilliant plan. Of ik een stukje uit de bijbel wil lezen. Mijn oma klapt al verheugd in haar handen, mijn opa knipoogt naar me, de buurvrouw zegt “Ja dat kon jij vroeger ook al zo goed, voorlezen” en tegen het voedsel sputterende zoontje van haar: “Niels gaat lekker een kerst verhaal voorlezen, voorlezen jaja, van je tralalalalalala”, mijn broer laat een boer. De bijbel wordt opengeslagen voor me neergelegd. “Welk kerstverhaal ga je voorlezen?”, vraagt mijn moeder. Er valt een korte stilte en iedereen wacht af. Ik haal adem en declameer: “De kindermoord door koning Herodes.” Iets toepasselijkers kan ik me namelijk niet voorstellen.


5 reacties

phoebe · 18 december 2008 op 12:50

Wat een geweldig stukje tekst. Hier kan ik echt van genieten. Ik hou wel van dit soory cynisme.

Lekker zo doorgaan..

Dit leest tenminste lekker weg!

Anne · 18 december 2008 op 15:54

Ik vind jou een soort ongeleid projektiel in je teksten. Je zou denk ik een balans moeten vinden tussen de zeer evidente impulsiviteit in je schrijven (op zich een goed iets) en de vormgeving, die net zo belangrijk is. Want anders zul je moeilijk uitgroeien boven jezelf, en ik denk dat je dat wel zou kunnen.

pally · 18 december 2008 op 22:48

Ik denk dat je schrijft zoals je denkt:associatief. Dat heeft wel wat, maar er is net te weinig mee gedaan voor mijn gevoel. Ik mis een vertaalslag, een ingreep om het tot een net iets minder ruwe vorm te kneden.

groet van Pally

SIMBA · 19 december 2008 op 08:24

De titel vind ik geweldig, de tekst vind ik een beetje rommelig.

Mien · 19 december 2008 op 14:42

Naast kerstvrede is er natuurlijk ook kerstoorlog. Beiden worden wel eens gefaked.

Ik sluit me aan bij voorgaande reacties:
Als je de hitte er een beetje uithaald, hou je een goede column over.

Je hebt potentie om goede verhalen te schrijven.

Mien

Geef een antwoord