Hoe groot is het kind dat zijn kindheid bewaart in tijden van angst en onzekerheid? Hoe groot is de volwassene die het kind in zichzelf koestert, dag in dag uit? Bewust of onbewust, stiekem of uit noodzaak, in stilte en verwondering. In onverzadigbare drang tot bevestiging legt een kind zijn noden bloot. In goede en in slechte tijden. Wat is zijn noodzaak? Rechtop blijven staan, in een verwarrende wereld waar gevaar onvoorspelbaar loert.
[i]Hartje zomer en de gordijnen zijn dicht. Stilletjes speel ik mijn spel. Mams niet wakker maken. Ze snurkt op de bank. Het is vakantie maar ik mag niet buitenspelen. Er is niemand die op mij kan passen. Zou ze weer zo’n gekke bui krijgen? Hysterie overvalt haar soms. Ik weet dan niet wat te doen. Ik kruip dan terug in mezelf, juist op het moment dat ik behoefte heb aan een knuffel.[/i]
Mijn moeder is ziek, manisch depressief. Soms is ze bang. Van en voor zichzelf. Wat moet ik dan als kind? Gauw volwassen worden. Hoe lang mag een kind zijn kinderspel volhouden? Onbevangen zijn en ontwapenend? Hoe lang mag het onbekommerd zorgeloos zijn? Zijn gier, zijn brul, zijn lach behouden? In een onveilige omgeving is dit moeilijk te duiden. In onmacht rijpt een kind snel naar volwassenheid. Noodgedwongen en uit zelfbehoud.
[i]Het is heet boven op de slaapkamer. Ik hoor mams diep zuchten. Klinkt niet goed. Ik ben bang. Dit voelt anders. Wat moet ik doen. Ik mag niet naar beneden want ik ben al twee keer terug naar boven gestuurd. Het moet. Ik loop de trap af naar beneden. In de woonkamer voel ik de spanning hangen. Paps, het gaat niet goed met mam, ze zucht erg diep. Wil je alsjeblieft gaan kijken? Niet weer, zie ik hem denken. Ga maar naar boven, jongen. Ik kom zo kijken. Boven in mijn bed maken de zenuwen mij misselijk. Waar blijft ie nou? Mams is erg ziek. Suf van alle pillen.[/i]
De volwassene in het kind maakt zich ongerust. Hij probeert te begrijpen. Helaas is zijn uit nood geboren volwassen gedrag niet te duiden. Hij is plots kind af. De natuur grijpt in noodgevallen altijd in. Aangeboren speelsheid biedt afleiding. Maar is de afleiding nog afdoende? Blijft deze gezond en binnen de perken? Speelsheid gaat soms over in obsessief en repeterend gedrag.
[i]Het is stil aan tafel tijdens de lunch. Dat hoort ook zo. Het eten is een rustmoment. Toch voel ik vaak de spanning hangen. Zo snel mogelijk werk ik twee boterhammen naar binnen. Mag ik van tafel? Ik heb nog twintig minuten voordat de schoolbel luidt. Uit de schuur pak ik hockeybal en stick. De stick is half afgesleten van het spelen in de straat. Ik tel mijn slagen tegen de muur. Nu nog even de bal hooghouden. Ik vind rust in geconcentreerdheid en controledrang. Ik moet beter. Ik kan beter. Ik wil beter. Ik vergeet even de spanningen in huis.[/i]
[b][url=http://www.cakein15.com/wp-content/uploads/2009/08/muppet_animal.jpg]Mien[/url][/b]
8 reacties
Chris · 2 februari 2010 op 09:56
Ik ben beniuwd naar de volgende delen.
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/illusies/1001004004986606/index.html#product_overview
trawant · 2 februari 2010 op 15:02
Als een seismograaf de spanningen registreren.
Ze compenseren met aardig zijn, goed gedrag,
bemiddelen, jezelf onzichtbaar maken.
Dit raakt me Mien, of het nu autobio is of fictie.
Pictures of a worried childhood ( zei hij voorzichtig in het Engels dan klinkt het minder hard.) En alles tikt later door als de volwassene naar het kind moet blijven kijken dat in hemzelf om de aandacht roept die vroeger niet gegeven is.
LouisP · 2 februari 2010 op 20:46
Mien,
’t raakt mij ook….bijzonder stuk om te lezen,
LOuis
pally · 2 februari 2010 op 22:23
Het raakt door je manier van schrijven,Mien. Dit voelt absoluut biografisch aan. Als een inhaalverhaal.
groet van Pally
Avalanche · 2 februari 2010 op 23:18
Je hebt me geraakt.
Dees · 3 februari 2010 op 09:41
Trawant’s reactie zegt het helemaal. En… soms lijken jouw woorden als een schild, deze keer zoek je de huid op. Ben ook benieuwd.
[size=xx-small]Ps. Als ik zo vrij mag zijn, bedwing de neiging tot taalkundige franje, want dit verhaal kan zonder[/size]
DreamOn · 8 februari 2010 op 16:18
Beklemmend. Je hebt me van het eerste tot het laatste woord in je greep weten te houden.
Mien · 8 februari 2010 op 21:53
Bedankt voor jullie reacties.
Ze sterken.
Wie zijn verleden kent staat in het heden en gaat voor de toekomst.
Mien coming out