Terwijl ik met mijn M4A1 machinegeweer door een vervuild kanaal bagger kijk ik nog even of ik nog wel genoeg handgranaten bij heb. Daar staan een paar van die vuillakken, zonder twijfel open ik het vuur op ze en gooi er een granaat achter aan. Ik zie nog een lichaam vliegen terwijl ik de ander zijn kop doorzeef met een half magazijn kogels. Terwijl ik ze zie vallen voel ik mezelf goed, mijn team maat achter me roept: “Sector clear!”. En inderdaad de sector is nu clear ze zijn namelijk allemaal dood. Snel loop ik over hun bebloede lijken heen en raap hun kogels op, mijn voetstappen laten nu bloed achter omdat ik in zijn plas bloed heb gestaan, cool!

Ik kijk op van de PC en loop rustig naar beneden om een bakkie te halen, ik doe direct nog één level en dan houd ik het voor gezien. Ik weet heel goed dat het geen realiteit is en agressief word ik er ook niet van. Het is een soort ontlading, even ben je iemand anders, het liefste een held die tegen het kwade vecht. Even hoef je niet aan je dagelijkse leventje te denken. Veel mensen zeggen dan: “Ik snap dat computer spelletjes een leuk tijdverdrijf zijn, maar moeten het altijd van die gewelddadige moordspellen zijn?” Het antwoord is nee, kijk maar naar de bekende voetbal spellen, en natuurlijk niet te vergeten het opzetten en besturen van je eigen gezinnetje in een virtuele wereld.

Maar, geweld verkoopt nu eenmaal. Loop eens rond in de videotheek (dvdtheek eigenlijk) en ga is na hoeveel films er zijn waar niet 1 dode in valt. Ik kan je zeggen het zal je nog tegen vallen. Hetzelfde gebeurd met de computer spellen, ze kunnen wel een spel maken waarin je een burger bent met een 9 tot 5 baan, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het echt zal verkopen.

Nu lees ik dat er in Amerika kinderen zijn die compleet doordraaien na het spelen van Half Life 2 een action shoot ‘um up waar lang over gepraat is en de gezworen opvolger van de toen al succesvolle (en terecht) Half Life. En hier schrok ik, als gamer, zelf toch ook wel even van. Er stond bij vermeld dat de game zo echt lijkt dat de mensen de virtuele wereld niet meer konden onderscheiden van de werkelijke. En dat beangstigt mij toch wel. Het spel ziet er inderdaad fantastisch uit. Het water rimpelt als je er doorheen loopt, je hoort een echo als je in een tunnel schiet, ieder mannetje gaat op een andere manier dood, je kunt zowat alles oppakken en wegsmijten wat je tegen komt en je kan ook nog eens tientallen voertuigen besturen. Hoe verder je in de game komt des te meer aspecten dat er bij komen, je kunt beesten beheersen, mensen aansturen, geschutstorens installeren. Je pakt moeiteloos een tafel op en smijt die 100 meter de lucht door, je blaast helikopters uit de lucht met raketten en nog veel meer. En dat allemaal in één game. Ja, dat noem ik nog is realisme ja!

Na verder onderzoek blijkt dat deze kinderen, ten eerste niet aan de vermelde minimum leeftijd voldoen en daarnaast ook nog hele dagen zitten te spelen. Ik praat over 8-10 uur spelen per dag. Kan de spelmaker hier iets aan doen, moet hij hiervoor verantwoording nemen? Ik vind van niet. De verantwoording ligt bij de ouders van de kinderen, die moeten deze controle houden. Mijn kinderen zullen nooit zo’n realistisch en gewelddadig spel spelen wanneer ze fictie en werkelijkheid niet kunnen onderscheiden en al zeker niet zonder mijn toezicht en niet een hele dag lang. Maar de ouders kiezen de gemakkelijke weg en zeggen dan dat de spelfabrikant maar opgedoekt moet worden, of dat de overheid een verbod moet invoeren op gewelddadige spellen. Makkelijk is dat, om de verantwoordingen van je af te schuiven. Dan hadden we de rockmuziek ook wel kunnen verbieden want die had ook een agressief toontje, maar daar dachten ze zeker anders over toen ze jong waren? En als we dan toch bezig zijn laten we onze kinderen dan ook vast behoeden voor drank, porno, weed, films enz. enz. enz. we schaffen het allemaal af!

Zo dan ga ik nu nog even een paar honderd mensen omleggen en de aardbol redden.

~Rob

Categorieën: Fictie

16 reacties

Dinah · 23 februari 2005 op 17:39

[quote]En als we dan toch bezig zijn laten we onze kinderen dan ook vast behoeden voor drank, porno, weed, films enz. enz. enz. we schaffen het allemaal af![/quote]

Dat zou op zich helemaal niet verkeerd zijn, we praten nog wel als je zelf kinderen gaat opvoeden.

Dees · 23 februari 2005 op 19:40

Vroeger waren het verderfelijke boeken en nu weer games. Een spel alleen zorgt volgens mij niet voor moordzucht, daar komt nog wel meer bij kijken. Alleen zou ik mijn eventuele nageslacht ook liever met een spelletje Tetris aan de gang zien.

sally · 23 februari 2005 op 20:28

Heel erg leuk geschreven.

Verbaas me alleen over het feit dat jij dit soort spelletjes nog leuk vind.
Samen met de tijd die je aan CX besteed, schiet er weinig tijd over.
Zo vind je nooit een nieuwe liefde…

😀 groetjes
Sally

pepe · 23 februari 2005 op 20:37

[quote]Mijn kinderen zullen nooit zo’n realistisch en gewelddadig spel spelen wanneer ze fictie en werkelijkheid niet kunnen onderscheiden en al zeker niet zonder mijn toezicht en niet een hele dag lang.[/quote]

Dat gaat nog moeilijk worden Robster!
Want je kan als ouder thuis je kinderen redelijk in de gaten houden. Maar hoe wil jij ze verbieden bij vriendjes dit soort games niet te spelen?

En wanneer beseffen ze het verschil in werkelijkheid en fictie.

En het verbieden werkt vaak averechts, want zeg nu zelf, toen we zelf jong waren deden we ook wel iets wat we niet mocht, dat was leuk en spannend!

Ab · 23 februari 2005 op 20:41

Hoi Rob,goed geschreven alleen denk ik niet dat het zo werkt,de meeste kinderen zijn tegenwoordig kremlins,dus ik denk niet dat het van die spelletjes komt.En als je het als ouder verbiedt gaan ze het lekker bij een vriendje spelen.Maar daar kom je wel achter of niet. Want wat Sally al zegt CX en spelletjes krijg je nooit een jaloers liefje,dus ook geen kinderen.Maar dat bespaart je dan ook af en toe met je kop tegen de muur rammen.
groet ab.

Mosje · 23 februari 2005 op 22:05

Ouders zijn als eerste verantwoordelijk voor hun kinderen. Maar overschat de invloed van ouders niet beste Rob. Kinderen zijn zelfstandige wezens die je voor een bepaalde periode onder je hoede hebt. Je kunt ze niet kneden en dresseren.

(En ga nu maar weer verder met je spelletje. Maak je het niet te laat? Je moet morgen weer werken!)
😛

Mup · 23 februari 2005 op 22:40

[quote]Het antwoord is nee, kijk maar naar de bekende voetbal spellen,[/quote]

Voetbal geweldloos? :laugh:

gevaarlijk terrein hoor Robster, je mengen in de opvoeding van kinderen, zeg nooit nooit heb ik geleerd,

Groet Mup.

Bakema_NL · 23 februari 2005 op 23:58

Met die moordlustige kinderen is toch echt heel wat meer aan de hand dan alleen het feit dat ze een game speelden……………maar goed, er moet een zondebok zijn.
Het waren boeken, het was popmuziek, het waren stripboeken, de tv, films en de games zijn er nu een beetje als laatste bijgekomen en zijn nu weer aan de beurt. En elke keer worden de echte redenen naar de achtergrond verwezen, waarschijnlijk te confronterend en ingewikkeld.
Begeleiden en relativeren……..zo makkelijk is het nu. Maar ja, kom daar maar eens om tegenwoordig.
En tetris is best een leuk spel, maar ik kan mijn zoontje wel begrijpen wanneer hij veel liever Unreal tournament 2004 speelt. En waarom ook niet? Het is toch echt maar een spelletje hoor, het zijn de volwassenen die elkaar in het echt kapot knallen……..en wat ontspoorde kinderen, maar dat ligt toch echt niet aan een game hoe makkelijk dat ook te zeggen is.

Verder game je wel, maar loop je aan de andere kant hopeloos achter. Luister naar teksten van de meeste rock-muziek en je hoort nogal wat aanklachten tegen de huidige maatschappij…….en luister dan nog eens naar de meeste rap-shit van tegenwoordig, ik denk dat je je aandacht iets zal moeten verleggen, er heeft een kleine stuiver-verwisseling plaatsgevonden intussen.

Robster · 24 februari 2005 op 00:47

Wat grappig, ik speel ook UT. Jammer dat sommige mensen hier te kort schieten in de opvoeding van hun kinderen. Als je het gewoon kunt handelen kunnen spelletjes nooit een probleem vormen voor je kinderen.

Groet,
Rob.

Ma3anne · 24 februari 2005 op 11:44

Jonge kinderen die nog op de grens zitten tussen magisch denken en de ‘werkelijkheid’ worden n.m.m. wel degelijk gehersenspoeld door dit soort spelletjes.

Overigens, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat deze spelletjes meer plezier geven aan mannen dan aan vrouwen. Of heb ik het mis?

Robster · 24 februari 2005 op 12:37

Er is wel een verschil tussen de hoeveelheid / percentage mannen en vrouwen die games spelen. Echter zijn er in de on-line scene ook genoeg vrouwen terug te vinden. De hoeveelheid plezier is dan ook hetzelfde, vrouwen beginnen er vaak niet eens aan omdat ze het of niet begrijpen of zich er niet voor interesseren.

Nogmaals, nu zijn het de games die kinderen brainwashen, “vroeger” was het de muziek, morgen zijn het de films weer en wie weet wat we nog meer kunnen verzinnen. Het wordt tijd dat men zelf verantwoording neemt ipv alles af te schuiven op een zondebok-item.

prikkels · 24 februari 2005 op 13:07

Tja moordlustige kinderen krijg je echt niet van het spelen van enge games en aanverwante artikelen. Las of hoorde laatst dat een peuter van 2 een baby van 4 weken had vermoord.

Het is makkelijk het geweld op tv, de enge games etc de schuld te geven van de toenemende agressie bij kinderen. Volgens mij krijgen ze meer dan genoeg voorbeelden thuis en op school.

Mup · 24 februari 2005 op 13:26

[quote]Jammer dat sommige mensen hier te kort schieten in de opvoeding van hun kinderen.[/quote]

:evil:Wil je even uitleggen wie je met hier bedoeld?

Groet Mup.

Robster · 24 februari 2005 op 15:37

Precies zoals ik het zeg, mensen die games de schuld geven van agressie schieten te kort in de begeleiding van hun kinderen.

En het is natuurlijk mijn mening dus je mag het hartstikke oneens zijn met me 😀

Groet,
Rob.

Bakema_NL · 24 februari 2005 op 17:02

Gamen is inderdaad een mannen-aangelegenheid. En ik zeg met nadruk mannen, want de gemiddelde leeftijd van de gamer is 29…….en dus zijn games zeer zeker niet uitsluitend voor kinderen bedoeld zoals helaas nog erg veel mensen denken.
De makers hebben ook echt niet kinderen als primaire doelgroep, die zijn eigenlijk amper interessant, ze hebben namelijk geeneens het geld voor de games. En dan heb je de hardcore games, die meestal nog geeneens geschikt zijn voor kinderen vanwege de moeilijkheidsgraad of te aparte insteek. Dat groepje hardcore gamers is betrekkelijk klein, meestal jong en dus ook niet echt interessant voor de ontwikkelaars. Die grote groep volwassenen dus, boven de 20, die willen mainstream games en hebben de poen om te gamen…..daar zijn de ontwikkelaars op uit. Daarom is EA ook zo enorm groot geworden en verdwijnen alle kleine jongens meer en meer.
En eigenlijk is gamen al een tijdje niet eens meer een echte mannen-aangelegenheid, vrouwen hebben ons allang ingehaald. Het verschil zit hem alleen in het soort games. Vrouwen spelen zich de krampen aan die online kleine games, met kaarten en noem het allemaal maar op. En ook de meer hardcore knal en schiet games trekt steeds meer vrouwen aan. En waarom ook niet? Leuk juist.
Het is zo vreselijk irritant dat games en strips, betrek ik ook hierbij want die kampen met hetzelfde probleem, beschouwd worden als iets voor kinderen en dan vooral jongens/mannen.
De makers van games (en strips) hebben nog een onontgonnen marktgebied waar je u tegen zegt. Wanneer zij eindelijk de vrouwen massaal voor hun producten kunnen interesseren gaan ze echt nog bakken met geld verdienen, maar op de een of andere manier wil dat maar niet lukken, ondanks enkele goede (geslaagde) pogingen.

Mijn moeder trouwens, 57 alweer, zit nu al zo’n jaar of 2 onwijs fanatiek te gamen. Nooit heeft ze zich geinteresseerd voor onze games, maar door een gedwongen thuiszit van een jaar, vanwege een hernia, kocht ze eens een nintendo, leek d’r wel leuk………….en nu is ze elke dag aan het gamen dus……Mario, Pacman, Wario, Spyro…..van alles, maar geen schiet en knal-games, meer de games die je als “kiddy” zou bestempelen, maar die “kinderachtige” games hebben vaak een erg hoge verslavingsfactor.

Mup · 24 februari 2005 op 17:06

Ben het nog geeneens helemaal met je oneens. Denk wel dat het een factor kan zijn, heb zelf in het verleden als ‘fruitmoeder’op de peuterspeelzaal ook 2 en 3 jarigen elkaar verrot zien schoppen, daar zagen ze geen kwaad in, ze waren immers van de ‘goeien’ de Power Rangers. De invloed van geweld op tv en in games ga ik dus niet ontkennen. Dat veel in een opvoeding kan zitten, ook niet. Maar het was me net even te ongenuanceert allemaal.

Bedankt voor je uitleg 🙂

Groet Mup.

Geef een antwoord