Verveeld kijk ik uit het autoraam. Als ik door de ramen van de auto naast ons kijk heb ik uitzicht op een pleintje. Niets te zien. ‘Waar blijft papa nou?’ Ik draai me om naar de achterbank. Ja, het duurt lang. Hij zou even zijn horloge afgeven, maar ik denk dat het druk is bij de juwelier. ‘Hij zal zo wel komen. Speel anders nog maar even op je Nintendo.’ Er komen twee meisjes aangelopen. Ze wandelen voorbij zonder ons te zien, en blijven op het pleintje staan. De linkse zet haar voet op de bank en steekt een sigaret op. Ze is wat steviger en lijkt me ouder dan het rechtse meisje, dat haar hand telkens door haar lange zwarte haren haalt en onophoudelijk met haar voet wiebelt. Als ze een sigaret krijgt wordt haar houding kalmer. Ze lijken geen haast te hebben, blijven zwijgend bij het bankje staan.

Wanneer de twee scooters komen en op mijn uitkijkpleintje stoppen begrijp ik dat de meisjes op hen wachtten. Van de linkse scooter stapt een jongen achter de bestuurder vandaan. Hij is lang, draagt een jas met een zware bontkraag die bijna boven zijn pet uit komt. De pet staat ook hoog op zijn hoofd, boven zijn oren. Meteen loopt het jongste meisje van de groep weg. De lange jongen haalt haar in en wandelt met haar mee. Ze lopen een meter of twintig van de groep vandaan. Er wordt niet gestreeld of een hand vastgehouden, ze raken elkaar zelfs niet aan, maar praten zonder veel lichaamstaal.

Nieuwsgierig kijk ik naar de andere drie. Het oudere meisje blijft bij het bankje staan, ze kijkt niet om naar de twee die weg zijn gelopen maar ook niet naar de andere twee jongens. Die blijven op hun beurt stil op hun scooter zitten. Er wordt niets gezegd, niemand komt van zijn plek.

De jongen met de pet brengt het meisje weer terug naar de groep. Meteen loopt nu het oudere meisje met hem mee. Die wisseling gaat soepel, er worden geen woorden gesproken, ieder lijkt zijn rol te kennen. Het jongste meisje gaat bij de linkse scooterjongen staan, die met de blonde haren zie ik nu. Hij rookt een sigaret en voelt zich duidelijk wat ongemakkelijk bij haar. Dan staat hij op, maakt plaats voor haar. Zonder aarzelen gaat ze op zijn scooter zitten, alsof het een bankje is. Hij blijft pal achter haar staan. Weer dat zwijgen en dat onbeweeglijke. Ondertussen blijft de derde jongen naar het stuur van zijn scooter staren. Af en toe werpt hij een vluchtige blik op de straat.

Met stijgende verbazing probeer ik te begrijpen wat ik zie. Het doet me denken aan een strak geregisseerde choreografie, een rituele dans, die ik niet ken. Een geheime taal die ik niet doorgrond. Wat is het, wat doen ze? Die buitenste jongen die alleen maar naar zijn stuur kijkt, is hij de uitkijk? Is die grote jongen met zijn pet en bontkraag de baas? Waarom gaat hij om en om met die meisjes lopen? Ik zie geen flirten, geen jeugdige spontaniteit, lachen, wat geinen, duwen. Toch schat ik de jongens niet veel ouder dan een jaar of zestien en dat ene tengere meisje nog jonger.

Mijn vriend is eindelijk terug. We rijden van de parkeerplaats af en om het pleintje dat zojuist nog mijn uitkijkplein was. Ineens zijn de vijf mysterieuze individuen veranderd in een stereotiep hanggroepje. Compleet met scooters, petten en twee meisjes. Hoe vaak zie ik zo’n groepje niet op de hoek van een straat? Wat is dat eigenlijk, hangen?

Als we het groepje passeren kijkt de jongen met de pet me ineens aan. Een paar seconden hou ik zijn blik vast, een sterke, hooghartige blik. Hij heeft gelijk, ik heb het wel gezien maar er helemaal niets van begrepen.


8 reacties

Kuin · 28 februari 2011 op 11:08

Ongetwijfeld heb je het opgeschreven omdat je nieuwsgierig was naar de ware toedracht. Mooi verwoord, na het lezen heb ik dezelfde nieuwsgierigheid. Helaas – waarschijnlijk omdat je het evengoed niet hebt – geef je het antwoord niet. Blijf ik toch weer met die nieuwsgierigheid zitten….

LouisP · 28 februari 2011 op 11:09

1-‘Hij zal zo wel komen. Speel anders nog maar even op je Nintendo.’

2-Het doet me denken aan een strak geregisseerde choreografie, een rituele dans, die ik niet ken. Een geheime taal die ik niet doorgrond. Wat is het, wat doen ze?

3-Hoe vaak zie ik zo’n groepje niet op de hoek van een straat? Wat is dat eigenlijk, hangen?

4-Hij heeft gelijk, ik heb het wel gezien maar er helemaal niets van begrepen.

5-Column Van de Maand

Mosje · 28 februari 2011 op 13:42

Mooi stukje, wel een beetje ingewikkeld opgeschreven. Ik had moeite om te weten wie nou precies waar naartoe liep, wie ging scooteren, wie nou precies met wie aan de wandel ging, etc.

Dees · 1 maart 2011 op 12:25

Ben gek op dit soort stukjes. Wel net iets teveel detail, zodat het onduidelijker wordt, ipv (zoals ws bedoeld) duidelijker. Maar mij heb je. Het is juist sterk dat er geen antwoord is of wordt voorgesteld, vind ik.

sylvia1 · 1 maart 2011 op 14:26

Dankjewel voor de reacties! Het is geloof ik zo’n column die je óf erg leuk vindt óf niks aan… Ben blij dat er toch een paar tot het eerste groepje horen want ik was zelf zo in mijn nopjes met dit stuk. Al begrijp ik ook dat het niet makkelijk leest. Dat had inderdaad beter gekund, die bewegingen beschrijven van 5 jongelui.

Ferrara · 1 maart 2011 op 21:50

Ik vind het knap wat je hebt beschreven.
Iets alledaags. En toch zit er spanning in.

RobertH · 2 maart 2011 op 14:34

Ik snap het einde ook niet helemaal.

“Mijn vriend is eindelijk terug….. Ineens zijn de vijf mysterieuze individuen veranderd in een stereotiep hanggroepje”.

Wat gebeurde er dan? Gedragen ze zich anders nu je niet meer alleen in de auto zit? Of maak je je minder zorgen nu?

En: “Hij heeft gelijk, ik heb het wel gezien maar er helemaal niets van begrepen.”

Wie is hij, de jongen met de pet? Ik probeer daar een clou uit te halen. Is hij hooghartig omdat hij ziet dat jij het niet begrijpt? Maar valt er wat te begrijpen dan? Wordt er drugs gedeald of zo? 😉

Mooi geschreven. Kan zo gefilmd worden.

sylvia1 · 2 maart 2011 op 21:09

Oei, is ‘t echt zo onduidelijk? :oeps:

Geef een antwoord